De bbq winter workshop

Na het werk rij ik naar Amersfoort om mijn zwager op te pikken die met zijn gezin een dagje naar de dierentuin is. Vijf minuten verderop zit namelijk de Weber bbq winkel waar we beiden voor onze verjaardag een workshop winter barbecue-en hebben gekregen en vandaag kunnen we die verzilveren.
We worden hartelijk ontvangen door Bram en twee collega’s en krijgen gelijk een biertje in de hand gedrukt. In totaal zijn we met negen workshoppers. Waar ik niet van op kijk is dat het allemaal mannen zijn, hoewel ik van Bram begrijp dat er normaal gesproken altijd een gemixt gezelschap is. Riiight denk ik stilletjes en vraag me af of hij het echt meent want het marketing praatje hoeft hij al niet meer te houden.
Enkele minuten later gaan we beginnen. Nu begint er wel een echt marketing praatje want we lopen door de buitenruimte langs alle types Weber barbecues die er maar bestaan en krijgen uitleg over de verschillen, de voor- en nadelen van elk type en de persoonlijke voorkeuren van Bram. Hij lardeert het verhaal met mooie anekdotes over andere vormen van barbecuen op grote vuren of ingegraven varkens op warme stenen en dan gaan we weer naar binnen.
Daar moeten we aan het werk. Op de werkbanken van de enorme keuken liggen de ingredi?nten al klaar en is er al wat voorwerk gedaan. Het is voor ons dan ook een kwestie van de puntjes op de i te zetten door bijvoorbeeld vlees te rijgen of door de ingredi?nten door elkaar te husselen. Vanzelfsprekend door de gerechten op enig moment op een van de bbq’s te leggen, rechtstreeks of al dan niet in grote gietijzeren pannen. Ook hierin worden we bijgestaan door onze 3 koks dus we hoeven ons geen zorgen te maken dat een gerecht mislukt.
Het gerecht waar Jochem en ik mee beginnen is het aperitief terwijl de andere mannen uit het gezelschap aan de andere gerechten beginnen. Wij maken een gerookte selderijsoep met walnoten en varkenssat?.
De sate is al voorgesneden in het juiste formaat blokjes en ook al gemarineerd. De workshop is dan ook precies afgestemd op het niveau van mijn kook-kunsten bedenk ik me terwijl ik de voorgemarineerde op juiste maat gesneden blokjes aan de aangereikte spiesjes rijg.
Daarna moet ik echter met de soep aan de slag en dat is gelijk een niveautje hoger maar nog niet ondoenlijk. De soep staat op de gas-barbecue van een vergelijkbaar type als dat ik thuis heb staan en draaiend aan de knoppen is dit net zo makkelijk als wanneer je achter je eigen gas-fornuis thuis staat.
Tussen al het werk door smult iedereen een beetje mee van de 20 stuks pulled-pork die de dag daarvoor op de bbq’s waren gelegd door Bram.
Het voorgerecht: een gegrilde avocado gevuld met ansjovis tapenade en Hollandse garnalen en veldsla smaakte erg lekker maar meer dan helpen op eten was mijn bijdrage aan het geheel.
Dat gold ook voor het tussengerecht: Gegrilde wildzwijnfilet met cranberryboter op roggebrood en het hoofdgerecht: Op houtskool gegrilde hertenrug met chorizo met kidneybonen en spitskool ? la cr?me.
Wat ik verder aan werk heb gedaan was wel weer zichtbaar tijdens het dessert: perentaart met chocola en advocaatijs. Mijn bijdrage hier was het maken van de vulling van de perentaart die vervolgens op de bbq werd gezet die als over diende.
Bij het soldaat maken van het toetje trakteerde ik de aanwezigen nog op enkele verhalen van de barrelrally en zette dat voort tijdens de koffie. Opeens was het bijna negen uur en was het tijd om weer huiswaarts te keren.
Het was het einde van een intensieve lange maar mooie dag. Morgen weer vroeg op want er moet opnieuw gewerkt worden.

Allen: bedankt voor de mooie workshop.

Nog even op een rijtje:
Aperitief: Gerookte selderijsoep met walnoten en varkenssat?
Voorgerecht: Gegrilde avocado gevuld met ansjovis tapenade en Hollandse garnalen en veldsla
Snack: Gegrilde wildzwijnfilet met cranberryboter op roggebrood
Hoofgerecht: Op houtskool gegrilde hertenrug met chorizo met kidneybonen en spitskool ? la cr?me
Dessert: Perentaart met chocola en advocaatijs

De stroomweddenschap – uitslag

Ruim een jaar geleden sloot ik een stroomweddenschap af met een collega.
Zie ook mijn blog 7 oktober 2016: http://www.deruijter.org/?p=2022

Gisteren logden we tegelijkertijd in bij onze energie leverancier en rekenden het recente jaarverbruik uit.
De conclusie was dat op 6 kWh na we beiden evenveel verbruikt hadden en we konden elkaar dan ook feliciteren omdat we er allebei in geslaagd waren om 300 kWh te besparen het afgelopen jaar. Er werd dan ook geen fles whiskey gekocht, maar wel een afspraak gemaakt om samen een biertje op het succes te gaan drinken.
Het leukste vind ik nog dat de 300 kWh een besparing is van 55 euro per jaar, waar de belastingdienst maar liefst 39 euro van zou ontvangen (en de Nuon dus maar 16). Vooral de 39 euro minder belasting betalen is me een waar genoegen omdat ik niet vaak genoeg mijn onvrede kan uiten over een belastingtarief van ruim 250% op energie (ja, u leest het goed, je betaalt ruim twee-en-een-half keer hetzelfde bedrag aan belasting als wat je per kWh aan de Nuon betaalt).
Betreffende dat belastingtarief krijg je overigens wel een deel terug omdat het een zgn. primaire levensbehoefte betreft, echter dat is natuurlijk niet zo veel als je betaalt. Ze zijn bij de belastingdienst natuurlijk ook niet gek. Bij het nalopen van mijn afgelopen 2 jaarrekeningen bleek echter dat de Nuon dat bedrag vergeten was om van mijn facturen af te trekken. En dat gaat om 373 euro per jaar. Die verwacht ik dan ook eerdaags terug gestort te krijgen.
Bij het schrijven van deze blog bel ik dan ook gelijk even met de klantenservice en krijg ik bevestigt dat 6 december ruim 750 eu onze kant op gaat komen. Heel fijn 🙂 het zal vast wel weer op gaan aan een onverwachte reparatie aan de auto, een verkeersboete of een nieuwe winterjas voor de jongens, maar het is van harte welkom!

De rente

Twee jaar geleden belde de bank mij “vanuit oogpunt van service” op om een genereus aanbod te doen m.b.t. rentemiddeling voor onze hypotheek die we bij hen hadden ondergebracht. We moesten nog 2 jaar van de 10 en de rente stond volgens de betreffende telefonische consultant zo laag dat ik gek zou zijn als ik nu niet ging middelen. Een lang verhaal kort: de boete en gederfde inkomsten t.o.v. een nieuwe lagere rente zou ik moeten betalen met een iets hogere hypotheek, maar dan zou ik wel minder maandlasten krijgen. Ik kreeg 2 dagen bedenktijd.
Na 2 dagen besefte ik me dat als de bank me op belde dat het bijna niet lager kon de rente wellicht nog verder zou gaan dalen, anders zouden ze me niet in een nieuwe hogere, hypotheek proberen te praten. Immers, het verdien model van de bank is het uitlenen van geld tegen rente.
Twee jaar later bleek dat de rente t.o.v. het telefoontje destijds nog eens ruim een halve procent was gedaald.
Vorige week hebben we dan ook een nieuwe rente op de de hypothecaire lening afgesproken van 1,65%. Een flinke sprong van de 5,5% waar we de afgelopen 10 jaar mee te maken hadden.
De vorm is ook gelijk aangepast naar de huidige maatstaven, lineair i.p.v. aflossingsvrij en een spaardeel.
Ik ben een hele happy camper.

De speelgoedgids

Na een vermoeiende dag op het werk zit ik ‘s avonds thuis even lekker op de bank en pak het tijdschrift dat op tafel ligt. Het blijkt de speelgoedgids van Intertoys te zijn.
Mijn gedachten gaan terug naar mijn eigen jeugd toen ik jaarlijks eenzelfde blaadje van de Bart Smit keer op keer herlas, op zoek naar dat ene stuk speelgoed dat ik ook wilde hebben maar nog niet aangekruist had.
In de afgelopen 35 jaar is dat concept nog niet veranderd ondanks alle hedendaagse digitale mogelijkheden m.b.t. verlanglijstjes. En ergens ben ik daar wel blij om, realiserend dat mijn eigen kinderen misschien wel hetzelfde magische gevoel ervaren dat ik altijd had als ik door dit soort boekjes bladerde.

Pas op bladzijde 60 (van de 171) zie ik het eerste beverige kruisje van Seb.
Ik had al begrepen dat de jongens allebei met een eigen kleur pen of stift kruisjes hadden gezet wat ze op 5 december van de Sint willen krijgen en ook dat is in de afgelopen 35 jaar niet veranderd. Bij ons thuis vroeger ging het net zo.
Het kruisje van Seb staat bij een Brandweerman Sam helikopter. Eigenlijk is hij die fase al voorbij en het is ook het enige Brandweerman Sam element dat aangekruist is. De bladzijdes daarna staan Seb zijn kruisjes bij allerhande actiefiguren, wat beter bij zijn leeftijd past.
Dan komen ook de eerste kruisjes van Tomas. Ook hij wil actiefiguren van allerhande pluimage (Transformers, Avengers, etc), en voor beiden zie ik Cars-autos, Playmobil en Lego wat er hoofdzakelijk is aangekruist. Ook staan er wel kruisjes bij diverse bouwspulletjes zoals K’nex en Laser Pegs, maar het is Lego waar Sint waarschijnlijk in zal gaan investeren om opstapeling van diverse soorten bouwmaterialen te voorkomen.
Wat opvalt is dat er bij de boekjes en spelletjes niks staat aangekruist. Daarentegen zijn alle NERF-guns wel aangekruist, maar gelukkig ook zaken als Telescopen en bouwkranen. Het duurste item op de wensenlijst is een RIDD Hoverboard waar je op 2 wielen je evenwicht moet bewaren en dan voor- of achteruit kunt rijden. Helaas kan ik nu al redelijk nauwkeurig voorspellen dat de Sint geen 299 euro voor een cadeau gaat betalen.
Ik ben blij met het verworven inzicht en denk opnieuw aan mijn eigen jeugd. Toen stonden namelijk de “toren van Pisa”, “Mens-erger-je-niet” en de racebanen ook al in de boekjes. Soms is het fijn dat dingen tientallen jaren hetzelfde blijven.

Geluk en de burgerpeiling

In mijn gemeente doe ik regelmatig mee met een onderzoek, zelf noemen ze het een burgerpeiling, dus dat zal ongetwijfeld het woord zijn dat de lading het meest dekt en ik heb er net weer eentje ingevuld.
Tijdens dat online onderzoek krijg ik diverse vragen over mijn buurt. Bijvoorbeeld of ik me veilig voel en of ik de buren wel eens help. Nu wil ik deze blog niet gelijk laten ontaarden in een aanklacht aan het adres van mijn buren betreffende hun gebrek aan zorg van de buurt, maar ik heb de meeste mensen in de woningen rondom de onze nog nooit een bijdrage aan de leef-omgeving zien leveren. Dit terwijl vrij veel van die mensen toch “gratis geld” van de overheid krijgen en dus ook best veel vrije tijd hebben om de speeltuin eens te onderhouden of om zwerfafval te verwijderen dat hier of daar rond slingert. En dan heb ik het niet over een leeg cola-blikje of zo, maar bijvoorbeeld over 2 matrassen die op de parkeerplaats liggen en waar niemand iets mee doet. Dus ondergetekende staat vaak na zijn lange werkdagen nog eens de speeltuin aan te vegen zodat de buurt er gelijk knapper uit ziet of sleept even een paar achteloos weggegooide matrassen naar de weg zodat de gemeente ze kan komen op halen. Daarnaast verbaas ik me ook altijd over klein zwerfvuil dat gerust 3 of 4 dagen voor de buren hun voordeur kan liggen en ik het uiteindelijk toch maar in de dichtstbijzijnde afvalbak gooi.
Maar goed, ik pauzeer even met verder schrijven want ik merk dat ik boos begin te worden. Wat ik dus wilde schrijven was een vraag die me aan het denken zet tijdens het onderzoek waarmee ik deze blog begon.
De vraag uit de burgerpeiling luidt specifiek: “bent u gelukkig?” en “welk cijfer geeft u uw geluk gisteren?”. Eigenlijk 2 vragen dus.
Ik heb daar een 8 ingevuld (op een schaal van 1-10 waarbij 1 zeer ongelukkig is en 10 zeer gelukkig).
Waarom geen 10? Ik heb afgezien van wat kleine, materi?le zaken zoals een vrijstaande villa met 1800 meter eigen grond in het hartje van Amsterdam en een Ford Mustang GT, plus jaarlijks 6 vakanties naar verre oorden op zich best alles wat mijn hartje begeert. Zouden de buurtbewoners met hun gratis geld en gebrek aan inzet voor een fijne leefomgeving waarover ik hier boven schrijf dan toch verantwoordelijk zijn voor die 2 punten? Ik schud mijn hoofd. Nee…
Opnieuw vraag ik het me af waarom ik gisteren geen 10 gaf en ik kan de vinger er niet op leggen. Misschien is het gewoon de menselijke natuur die ingeeft dat je nooit 100% tevreden kunt zijn. Toch… misschien heeft het ook met het moment te vragen dat de vraag gesteld wordt. Als ik mijn blogs terug lees en bijvoorbeeld terug ga naar het moment dat ik uit het houten wc-hokje kom om en ‘s nachts de sterrenhemel boven me zie was ik op dat moment misschien wel meer tevreden dan nu, het moment dat ik deze blog schrijf.
Komt het doordat ik gisteren moest werken? Komt dat doordat de fles Jack Daniels die naast me staat leeg is? Komt dat doordat het de halve dag geregend heeft? Komt het door de melancholische filmmuziek van Django Unchained waar ik naar luister?
Bottom line weet ik het niet. Ik zet de computer uit en ga naar bed.
Wie weet geef ik vandaag morgen een 9?
Als dat zo is dan schrijf ik er opnieuw een blog over.

De slangenman

In april ga ik de uitdaging aan om de 18 kilometer Mudmasters te doen en sinds die inschrijving heb ik mezelf weer een trainingsthema opgelegd. Tijdens mijn rondje sporten heb ik tussen de setjes door tijd genoeg om even mijn spieren, maar ook mijn gedachten te laten rusten. Vaak kijk ik dan wat rond om te zien welke oefeningen de mensen om me heen verrichten en terwijl ik dat doe dwalen mijn gedachten alle kanten op.

Nu dwalen ze terug naar eerder vandaag. Vanochtend ging de wekker om half 8. Voor een doordeweekse dag een behoorlijke luxe, maar vandaag is het zaterdag. Tomas moest namelijk om half 9 weg gebracht worden naar atletiek en vandaag is aansluitend zijn verjaardagsfeestje thuis.
Frea had alles al in stelling gebracht. Het programma is op hoofdlijnen: aankomst kids, gebak eten en cadeautjes overhandigen en dan komt het klapstuk: de slangenman. Daarna lunchen, buiten uitrazen en dan is het weer uitzwaaien.
De werkelijkheid komt behoorlijk overeen met de planning. Rond 10 uur komt het eerste mannetje en binnen een half uur zit de kamer vol met 7 cupcakes etende (bijna) 8-jarige testosteron-bommetjes. Wanneer de man met de slangen arriveert zie ik aan de snuiten dat ze allemaal erg onder de indruk zijn. Er worden 4 kisten neergezet met in elke kist zit een exotisch dier van de firma “Exotus Serpenti”. De komende 2 uur worden de gekko, 2 slangen en kameleon aan de jongens voorgesteld en mogen ze ze allemaal vast houden en aaien. De ster van de show is de grootste slang, een regenboogboa, en een beetje angstig, maar tegelijk heel dapper leggen ze hem allemaal om hun nek en gaan ze er allemaal mee op de foto.
Vol met nieuwe kennis over slangen en reptielen laten we de man met slangen uit en serveren we de broodjes uit. De jongens zijn niet meer te houden na 2 uur vol aandacht voor reptielen dus na de korte lunch weet ik niet hoe snel ik ze meer naar buiten moet nemen. Via de speeltuin rennen we snel door naar het stadspark en daar probeer ik ze uit hun tent te lokken door nog harder en langer er verder te rennen. Na een klein uurtje is het genoeg. Terug naar huis en dan Star Wars III kijken.
Even later worden de boys weer allemaal netjes opgehaald en vernemen we via de whatsappjes van de diverse ouders dat het een bijzonder geslaagd feestje was. Fijn om te horen, maar het belangrijkste is dat Tomas het een top-feestje vond!

Opeens merk ik dat ik tijdens het nadenken stond te staren naar de dame voor me op de loopband en leidt mijn gedachten weer terug naar het hier en nu. De volgende 3 setjes en dan nog 1 spiergroep te gaan. In april moet ik er immers klaar voor zijn.

Vakantie Hongarije 2

Het is 3 uur in de nacht. Ik heb net de 2 blikken halve liter bier met flierbessenbloesemsiroop achter me gelaten in het kleine houten wc hokje achter me.
Buiten kijk ik omhoog en zie de prachtige sterrenhemel boven me. Vanuit een ooghoek zie ik een vallende ster. Aan de overkant van het dal hoor ik herten brullen en ik besef me dat ik dit soort momenten te weinig beleef in mijn leven. Het buitenzijde voelt heerlijk. Dan loop ik de twintig passen terug naar de Yurt die we twee weken huren en ga weer naast Frea in bed liggen.
Het verblijf op camping Dutchhill in Hongarije doet me goed. Na het ontbijt dat Carla, Esmee en de zomerhulp Pim uit serveren volgt steevast een rondje ochtend gymnastiek en dan begint de dag pas echt. We hebben enkele van de talloze zwembaden en spa’s in de omgeving bezocht als ook een paar markten, een kasteelruine, het prachtige lokale vismeer en diverse dorpen en stadjes. Ook het Balatonmeer dat een kleine twintig minuten van de camping vandaan ligt hebben we enkele malen bezocht, net zoals we te voet de bossen rondom de camping hebben verkend.
Het is een lekkere, ongedwongen uitrust vakantie.
De avonden besteden we nagenoeg telkens in de kroeg die de 15 plaatsen tellende camping rijk is. We wachten dan tot de jongens slapen en wandelen dan langs het druivenveld naar beneden om met de gastvrije eigenaresse en de andere gasten wat te drinken en te kletsen. Met regelmaat worden er ook nog spelletjes gespeeld, schaak en backgammon. Tussen 23.00 en 00.00 uur is het dan bedtijd om de volgende dag min of meer opnieuw hetzelfde te beleven. Dit is prima twee weken vol te houden, maar dan is het weer hoog tijd om de 1300 kilometer naar huis te rijden. Ons eigen leven gaat weer door.

Vakantie Hongarije 1

De auto is volgepakt en afgetankt. De checklijstjes worden nagelopen en de laatste items worden in de auto gelegd.
Dan gaan we op reis. Bestemming: Hongarije. Eerst doen we Boedapest aan en daarna rijden we iets terug om ten westen van het Balatonmeer te verblijven op camping Dutchhill.
De reis verloopt voorspoedig en zonder problemen. De talloze wegwerkzaamheden die we vooraf op Google maps hadden gezien vallen alleszins mee. Het zijn meestal heel korte stukjes met versmalde rijstroken waar het verkeer met 70km/uur netjes door rijdt. Het scheelt ook dat we over Venlo zijn gereden, Koblenz en Stuttgart, wegen die volgens een bevriende Europees vrachtwagen chauffeur meestal een stuk rustiger zijn.
We overnachten na een voorspoedige reis in hotel Schiffmeister in Wesenhufer, Oostenrijk. Onder een enorme kastanjeboom genieten we een drankje met uitzicht op de Donau terwijl de kinderen in de speeltuin hun energie lozen. De volgende ochtend nemen we afscheid van de vriendelijke opa/eigenaar en vervolgen onze reis.
Opnieuw zonder oponthoud passeren we ook de Hongaarse grens nadat we bij het laatste Oostenrijkse benzinestation nog snel de auto laten registreren voor de “tol”/wegenbelasting.
‘S Middags rijden we dan Boedapest in. Geheel volgens traditie legt Frea de eerste indruk vast als we de brug overrijden en het centrum voor ons zien liggen.
Google maps leidt ons het laatste stukje door de stad naar het appartement en na een snelle sleuteloverdracht zetten we de auto op de private parking neer en lopen de 300 meter naar het appartement, twee hoog tegenover de sportschool.
Het is verrassend groot! Twee ruime slaapkamers, hoge plafonds, een grote woonkamer en een keukendeel. In het midden de badkamer. Er zijn kasten te over en het is smaakvol ingericht.
Nadat we de spullen die we niet in de auto hebben achtergelaten hebben gedropt in het appartement gaan we de stad in. We zijn hier maar 48 uur en ook al hoeven we die niet volledig ten volle te benutten willen we ook niet 48 uur het appartement van binnen bewonderen.
We slenteren de stad in. Het is warm, maar niet onaangenaam. In de stad hangt een heel relaxte sfeer. Auto’s verlenen je op de vele zebrapaden netjes voorrang, in de parken zitten mensen relaxed bij elkaar en in de fonteinen worden vele pootjes gebaad.
Via een gesloten Lego winkel waar de jongens ons elk uur aan herinneren dat ze daar toch nog naar binnen willen lopen we richting het water om opnieuw aan de Donau te gaan zitten, ditmaal niet alleen om te drinken, maar ook om te eten. Hoewel de prijzen best fors zijn is het een typisch “toeristisch hotspot restaurant”. Jong, onervaren personeel dat graag wil dat je zo snel mogelijk besteld, dat je zo snel mogelijk eet en zo snel mogelijk weer weg bent. Terwijl als je het personeel nodig hebt om een extra drankje te bestellen of de rekening te vragen ze zelf niet zo heel snel reageren.
Terug in het appartement gaan we allemaal vroeg naar bed.

De ochtend begint met een snel ontbijt en we gaan met de metro naar het grote stadspark. De jongens kunnen eerst weer even los op de speeltoestellen en na ern bezoek aan het kasteeltje in het park lopen we langs de hoofdstraat langzaam terug naar het centrum. Allereerst vergapen we ons wel aan de gallerij der helden. Metershoge, prachtige standbeelden van ruiters te paard uit de tijd van de Germanen. Daaromheen staan nog meer Hongaarse heersers en we schieten een paar mooie foto’s.
Langs de weg richting centrum en Donau staan prachtige villa’s, velen dienen nu als ambassade gebouw.
Dan moeten we toch eerst langs de Lego winkel. We vinden het makkelijk terug en de jongens lopen vanaf dat moment beiden met een doos Lego onder de arm geklemd door de stad. We lopen langs de rivier naar het grote Margareta eiland. Een flinke wandeling maar de beloning is een bezoek aan het enorme openlucht zwembad. We eten daar ook het avondeten in een van de vele eetcafeetjes die het zwembad rijk is en nemen dan de taxi terug naar het appartement. Of preciezer: naar het opera gebouw dat er vlakbij ligt. De taxi kosten zijn overigens even duur als 4 metro kaartjes.
De stappenteller staat op ruim 25.000 stappen voor ons, laat staan als je benen maar half zo groot zijn en de jongens hebben echt geen zin meer in een nieuw bezoek aan de stad. We besluiten dan ook om rustig in te pakken en exact 11 uur leveren we het appartement weer terug op om door te rijden naar ons definitieve vakantie adres: Dutch Hill.

Brand

Midden in de nacht, ik lig net in bed, Frea is een week weg i.v.m. de Nijmeegse Vierdaagse en opeens hoor ik geschreeuw onder mijn raam: “Help! Help!”.
Verstoord kijk ik op. Het zal wel de lokale hangjeugd zijn die een beetje met elkaar stoeien.
Dan hoor ik het weer. Ik open het raam en zie de over buurman met zijn gezin midden op straat staan. Ik roep terug met de vraag wat er aan de hand is en hij schreeuwt dat zijn huis in brand staat.
Ik spring op uit bed, trek een broek aan en ren naar beneden.
De buurman stond net 112 te bellen en ik zie dat hij van de stress knock-out ligt, met wat omstanders er om heen. Zijn voordeur staat open en in de huizen links en rechts van hem zie ik mensen op de deuren bonken om de bewoners te waarschuwen en ze uit hun bed te trekken. Door de open voordeur stap ik zijn hal in. Boven hoor ik gebrul van vuur en ik zag buiten ook de rook onder de gevel vandaan komen.
Terwijl ik elektra af sluit roep ik de buurman die weer op zijn benen staat om de gaskraan aan te wijzen. Samen draaien we hem dicht.
Dan ren ik terug naar huis terwijl ik in de verte de sirenes van de aanstormende brandweer wagens hoor. De mannetjes liggen te slapen, maar ik vermoed dat ze dadelijk door de sirenes en het geschreeuw wakker gaan worden. Aangezien ik op dit moment zelf nog niet weer of wij ook moeten evacueren zorg ik dat wij er klaar voor zijn. Ik trek ze uit bed, laat ze hun vestjes aan doen en zet ze met een deken beneden op de bank neer.
Ondertussen is de brandweer de straat in gereden en weerkaatsen de blauwe lichten van hun zwaailichten tegen onze muren. De mannetjes duwen hun neuzen tegen het raam om te kijken wat er allemaal aan de hand is. Brandweer mannen rennen heen en weer, een ladderwagen en een bluswagen staan midden op straat. Politie houdt mensen op afstand. Verslaggevers maken foto’s en er is veel volk op de been om zich te vergapen aan het drama dat zich af speelt.
Zelf pak ik mijn portemonnee, telefoon, huis- en autosleutels en ga in de deuropening staan.
Nu is afwachten hoe de brand zich ontwikkelt en of wij ook het huis uit moeten.

In het licht van vandaag bezien bleek de brand aan de andere kant van de woning te zijn ontstaan, mogelijk door kortsluiting op de slaapkamer. De wind stond niet onze kant op en de brand was onder controle voor deze door het dak heen kon slaan. Voor ons geluk dus, maar de 3 getroffen woningen zijn vooralsnog onbewoonbaar verklaard.
De schade is erg. Vooral veel rook- en roetschade in de huizen er naast en de eerste etage van de overbuurman is zwartgeblakerd.

Kamperen

Met 3 juichende kinderen in de auto rij ik door het bosrijke landschap van Flevoland. Tomas, zijn twee nichtjes en ik.
Uit de speakers van de autoradio klinkt Eminem omdat Tomas dat zo gaaf vindt en daarna wisselen de top 50 hits zich af.
Met zijn vieren gaan we een nachtje kamperen. Ik had vooraf wel gezegd dat er niets te doen is. Dat wil zeggen, er is geen electra op de camping. Slechts 1 douche hokje en 1 wc hokje.
Wel is er een 2 kilometer lange hindernis baan direct naast de ene zijde van de camping. Aan de andere zijde is een vissloot en er precies midden tussen in, op het eerste veld, is een kampvuurplaats. Eigenlijk allemaal stoere dingen maar de nichtjes vonden het prachtig.
We hadden eerst boodschappen gedaan bij de AH en eenmaal op de camping zetten we gauw de twee tentjes op om daarna een graai te doen in de boodschappentas en te lunchen.
In de daarop volgende 24 uur zijn we optimaal bezig om op de hindernisbaan los te gaan, om vuur te maken en om te vissen. Van dat laatste moet ik nog even aangeven dat ik niet wist wat me gebeurde. Met 2 hengels vingen de kids om en om minstens 10 voorntjes elk. Inleggen, en hap! Op een gegeven moment ving mijn jongste nichtje ze zelfs zonder aas. Niet eenmaal, maar tweemaal!

Als ik ze de volgende dag weer moe thuis af lever, na een bliksembezoek aan restaurant de Gouden Bogen zijn ze moe maar voldaan. Hopelijk zullen ze deze trip nog lang herinneren.

Work like a captain, live like a pirate.