Matt’s blog

De nieuwste campagne van de overheid in het verkeer is ditmaal een aktie tegen slaaprijders. Slaaprijders… ik vraag me gelijk af wie er om mij heen in het verkeer met zijn kin op zijn stuur ligt terwijl ik spiedend om heen kijk als ik in de auto zit. Gelukkig, op dit moment niemand.
Hoeveel doden vallen er jaarlijks eigenlijk door slaaprijders? Vast veel meer dan doden door drankgebruik, slechte fietsverlichting, geen gordels, opgevoerde brommers of andere zaken. Blijkbaar vallen er door slaaprijders meer doden. Een half uurtje googelen levert weinig informatie op. Wat ik inmiddels wel weet is dat je na 2 uur rijden een kwartierje rust moet nemen. Maar ja, dat wist ik al want dat had ik al van mijn vader geleerd toen we 20 jaar geleden met de caravan naar Frankrijk tuften.
Enkele dagen later lees ik op nu.nl dat minister Eurlings de ambitie heeft uitgesproken om de 791 verkeersdooden voor 2020 terug te dringen naar 500. Lekker, zo kan ik het ook. De minister blijft echt geen 12 jaar zitten, dus in 2020 kunnen we hem niet meer helpen herinneren aan zijn boude uitspraak. Ik weet nu in elk geval wel waar die rommel op die borden langs de snelweg dus vandaan komt.
Jammer hoor. Als ik nu naar Heerlen in Zuid-Limburg wil rijden moet ik een kwartier voordat ik er ben van de minister de auto aan de kant zetten. Natuurlijk is er als mijn alarm na 120 minuten afgaat nadat ik in de auto ben gestapt geen parkeerplaats in de buurt te vinden, dus wat moet ik dan doen? De auto langs de kant van de weg zetten? De minister heeft het immers gezegd. Ik vraag me af wat de agent er van zegt als hij op mijn raampje tikt terwijl ik naast de snelweg stil sta.

Maar ze zijn er wel! Slaaprijders. Gisteren toen ik naar het werk reed zag ik er heen. Die was wel wakker op dat moment, maar ik wist dat het een slaaprijder moest zijn. Er hing namelijk een dromenvanger in de auto. Je weet wel, zo’n rond Indiaans raamwerkje met 3 veren er aan. Ik kreeg het toen ik het zag flink warm. Je weet maar nooit, voor hetzelfde geldt vallen ze in slaap en geven ze per ongeluk plankgas. Ik zag mezelf al met een whiplash in het ziekenhuis liggen.

Wat ik hoop is dat de slaaprijders precies bij de borden van de minister in slaap vallen en zo: hoppa! het bord van de minister omver rijden. Dan zijn we van die troep ook weer af.

Ergens op het to-do lijstje in mijn hoofd heb ik eens een aantekening gemaakt om mijn oude blogs toe te voegen. Vandaag heb ik dat gedaan. Tevens hebben we vandaag alle fotos van Italie via een tooltje doorgestuurd om er een fotoalbum van te maken. Daar is behoorlijk wat tijd in gaan zitten.
In mijn hoof wordt de volgende taak op mijn to-do lijst gezet: blog een keer in album vorm afdrukken.
Nog een taak: Cuba reisdagboek in blogvorm online zetten.

Zij die deze website zien en schrikken: dat hoeft niet, het is nog dezelfde site, maar met een ander thema! Je bent echt op deRuijter.org terecht gekomen.

Gisteren zijn we in 1 ruk teruggereden vanuit Italie naar Nederland. Ruim 1400 kilometer en dat hebben we in 13.5 uur gedaan. Dat kon omdat we mooi weer hadden en geen files, behalve dan een kleintje bij de Gotthart tunnel en de Zwitserse grens.

Resume: Waar zijn we dan precies allemaal geweest?
1: http://maps.google.com/maps?q=+45.44469,+10.67862&hl=nl
2: http://maps.google.com/maps?q=+43.58167,+11.225662&hl=nl

Tot de volgende vakantie!!

Omdat we weten dat vandaag de laatste volle dag in Italie was leek het wel of we er extra van genoten hebben. Inmiddels voelen we ons ook bijna Italiaan alhoewel we nog steeds als Nederlanders herkend worden (of als Californier door de Nigerianen). We gebruiken de claxon nog vaker dan de Italianen zelf, praten constant Italiaans of Engelse witha di accenti en maken drukke gebaren als we met mensen over voetbal praten.
Vandaag reden we eerst binnendoor om tolgelden te sparen naar Lucca. Ook weer een prachtig oud centrum waar we nog wat souvenirs hebben gekocht, een mooie galerie hebben gezien en koffie hebben gedronken.
Dat laatste is overal weer een ervaring apart. Vaak krijg je als je American coffee bestelt een ‘normaal’ kopje met daarin hele sterke espresso en daarnaast een kannetje heet water zodat je de koffie zo sterk kunt maken als je wilt. Bestel je trouwens “un kafe” dan krijg je een espresso. Overigens is het zo dat ook op de Italiaanse terrassen de mondialisering merkbaar is want soms krijg je ook gewoon Ily koffie.
Terug naar Lucca. Lekker slenteren en net als in de meeste minder op toerisme gerichte steden en dorpen gaan hier van 13 tot 16 uur de winkels dicht. Voor ons was dit het sein om even helemaal niets te doen op een bankje in het park (iets wat thuis onmogelijk is) en daarna door te rijden naar Pisa.
Bijna naast de toren konden we parkeren, maar wat een massa toeristen. Honderden souvenir verkopers met de mooiste dingen waar ik erg hebberig van werd. Op een gegeven moment liet Frea me even los en gelijk kocht ik een souvenir waar ik zeker weten in de toekomst een blog over ga schrijven. Gelukkig wist ik me daarna weer in de hand te houden en hebben we verder niets gekocht.
Thuis nog een laatste duik in het zwembad en koken. We koken hier elke dag zelf, meestal een salade, een stuk vlees en brood. Ook een keer pasta.
De avonden bestaan uit lezen en puzzelen onder het genot van koffie en wijn.
Morgen de terugreis.

Florence, ook wel Firenze stond donderdag op het programma. Ook dit is weer een prachtige stad maar in tegenstelling tot andere steden ligt de schoonheid hier binnen in de geboouwen.
We parkeren boven de stad bij de piazzale michelangelo en hebben een prachtig uitzicht over de stad onder ons. Het weer is de laatste dagen erg goed en dus is het ook vandaag warm en is het zicht helder. We kijken uit over de rivier Arno en zien links van ons een lang stuk oude stadsmuur en daarachter de beroemde ponte vecchio die bekend staat om de vele juwelierszaken die op de brug gebouwd zijn. Ook de dom is duidelijk zichtbaar evenals diverse andere torens van kerken die we niet van naam kennen.
Via een rozentuin dalen we te voet af de stad en even later banen we ons een weg door de meute andere toeristen die uit alle macht lijkt het wel de brug voor ons proberen te blokkeren opdat we de stad niet in kunnen. Maar uiteindelijk slagen we erin aan de overkant te komen en dat zonder enig juweel te kopen. We strijken neer bij een zgn self-service restaurant waar we redelijk dure pasta kopen en inderdaad ons vermoeden bevestigd zien dat de pasta die je in Italiaanse restaurants besteld gewoon uit de magnetron komt.
Na het eten staan we een uur in de rij om het museum de Galleria degli Uffizi in te mogen. Eenmaal binnen blijkt het wachten echt de moeite waard geweest te zijn en genieten we van talloze schilderijen van de grote meesters uit de Renaissance. Namen als michelangelo, rafael, da vinci, boticelli, rembrandt en vele anderen passeren als je naar de namen van de schilders kijkt.
Terug rusten we uit bij de dom maar helaas is die net gesloten en lopen we terug naar de auto. Onderweg kopen we nog een exorbitant duur ijsje.
Eenmaal terug in het huisje maken we een fles wijn soldaat die we van de wijnboer hebben gekregen.
Ik denk terug aan het verkeer in Florence en voel nu pas de stress van me afglijden. Auto’s die overal geparkeerd staan op plekken waar ze in Nederland onmiddellijk zouden worden weggesleept zoals op rotondes of onder stoplichten of midden op af/opritten. Behalve dat moet je op momenten dat je zulke bizar geparkeerde auto’s voorbijgaat elke keer een kruisje slaan dat je geen scooter van zijn sokken hebt gereden die je links en rechts om de oren vliegen. Not to mention de levensmoeie fietsers en voetgangers die zonder kijken over en weer steken.

Vandaag opnieuw een stad te bezoeken. Omdat je onderweg daarnaar toe door de prachtige als een met groene en gele vlekken bezaaide lappendeken heuvels van Toscane rijdt geniet je ook nog eens van de natuur.
Ook Siena is een mooie, oude stad met veel historische gebouwen met als hoogtepunt een prachtige dom. Ditmaal is de vloer waar het met name om te doen is, prachtig bewerkt met mozaiek. Voor het eerst mag je wel fotograferen maar nog steeds niet flitsen en dit is een mooie gelegenheid om de verschillende handmatige funkties van onze Canon uit te proberen. Het resultaat kunnen we straks in Nederland bewonderen.
Op een van de vele terassen van het grootste piazza zien we een clownesque figuur die passanten nat spuit, na doet, zoentjes vraagt, dirigeert ergens anders te lopen of een kam aanbiedt. Dit tot grote schik van allen die veilig op het terras zitten. Na afloop gaat hij natuurlijk met de pet rond en volgens mij had hij een flinke buit.
Ook hier slenteren we nog wat rond maar op een gegeven moment zijn we het toerisme zat en enigszins overdadig van al het moois dat ook Siena te bieden heeft cruisen we weer naar huis.
Op het grindpad naar de woning hopen we Beatrix of Willem-Alexander te zien die de woning naast ons bezitten maar tot nu toe zijn ze nog niet gespot.

De wereldkampioen ijsmaken 2006 zit in San Giminiano. Natuurlijk heb ik daar ijs gegeten, maar even later loop ik vertwijfeld door de oude straten van de stad. Aan mij knaagt de vraag of dat wel slim was. Zal ik vanaf nu niet elke keer dat ik ijs eet dit vergelijken met mijn ijsje van vandaag?
Ik zet mijn vraag maar even opzij en we gaan de dom in. Deze staat bekend om de fresco’s waar alle muren en plafonds mee bedekt zijn en we vergapen ons ruim een half uur aan de vele verhalen uit de bijbel die als enorme stripverhalen op de muren geschilderd zijn. Hoe mooi ook, ik moet eerlijk zeggen dat de kwaliteit van de fresco’s over het algemeen niet heel hoog is.
Na de dom besluiten we om een van de 15 torens die San Giminiano rijk is te beklimmen. We betalen 5 euro pp om de klim te maken en van het uitzicht over de stad te kunnen genieten. De laatste 10 meter moet ik mijn hoogtevrees overwinnen om naast Frea onder de torenklokken te gaan staan, maar ik heb er voor betaald dus dan moet het maar
Terug naar “huis” stoppen we nog even in het dorp Cole di val d’Elsa. Daar sjok ik maar een beetje achter Frea aan omdat het in vergelijk met San Giminiano erg saai is. Laatstgenoemde stad is namelijk zo mooi dat er dagelijks ook heel Italiaanse toeristen op af komen.
Deze avond is er vanuit de wijnboerderij waar we verblijven een wijnproeverij met eten georganiseerd. We schuiven aan bij Wim en Margriet en op medisch vlak gezien was het een leerzame avond. Het zijn erg aardige mensen en tot laat zitten we te kletsen.

Alabaster is een vorm van gekristaliseerde kalk met een melkachtig witte kleur. Het leent zich uitstekend om te beeldhouwen.
Volterra is een stadje dat als enige in Europa een school heeft waar je het vak Alabaster-beeldhouwen kunt leren.
Behalve de talloze souvenir winkeltjes en goede restaurants is het stadje ook bijzonder vanwege de hoge ligging op de rotsen. De stad is erg oud en doet zeer middeleeuws aan met zijn kantelen op de gebouwen. De middeleeuws-achtige vlaggen die overal hangen versterken dat gevoel nog eens.
We hebben in Volterra heerlijke biefstuk met truffels gegeten.

Ook de ochtend was geslaagd. Over de Toscaanse pittoresque weggetjes die door de heuvels slingeren zijn we naar Panzano gereden. De schoonheid zat hem juist in de rit want Panzano had behalve de kleine markt en een kerkje niet veel bijzonders te bieden. We waren trouwens wel blij dat er een winkeltje open was waar we wat ham en brood konden kopen op deze zondag.

Waar anders dan in Bologna moet je pasta bolognese gegeten hebben? Precies! Dat hebben we dus gedaan ook. Er werd trouwens een goede, redelijk zware rode wijn bij geserveerd: San Giovese. Het restaurant heet Al Voltone.
Ook het centrum van Bologna is autovrij en werkelijk heel charmant. We zijn de kathedraal in geweest die er van buiten een beetje droevig uitziet. De onderkant is werkelijk prachtig maar de bovenkant is afgeraffeld. Van binnen daarentegen is het van onder tot boven een pracht en praal.
Terug richting auto kwamen we langs hele mooie delicatessenwinkels zoals je die heel soms ook in Nederland ziet. Tot slot nog even langs de lokale markt waar ik 2 stropdassen en 2 overhemden voor heel, heel weinig op de kop heb weten te tikken.
Al met al kwamen we dan rond een uur of 6 op de plaats vab bestemming aan: de wijnboerderij in Toscane. Onze eerste gedachten waren: hier kun je 100 worden. Het is namelijk precies zoals we het ons voorgesteld hadden. Reken maar dat ik hier nog veel meer over ga vertellen.

Tijdens onze reis van het Gardameer naar Toscane valt mij het volgende op. Dat Italianen slechte chauffeurs zijn, ze zijn in al hun onvoorspelbaarheid bijzonder betrouwbaar. Denk daar maar eens over na. Gekken!