Category Archives: Various logs

De bbq winter workshop

Na het werk rij ik naar Amersfoort om mijn zwager op te pikken die met zijn gezin een dagje naar de dierentuin is. Vijf minuten verderop zit namelijk de Weber bbq winkel waar we beiden voor onze verjaardag een workshop winter barbecue-en hebben gekregen en vandaag kunnen we die verzilveren.
We worden hartelijk ontvangen door Bram en twee collega’s en krijgen gelijk een biertje in de hand gedrukt. In totaal zijn we met negen workshoppers. Waar ik niet van op kijk is dat het allemaal mannen zijn, hoewel ik van Bram begrijp dat er normaal gesproken altijd een gemixt gezelschap is. Riiight denk ik stilletjes en vraag me af of hij het echt meent want het marketing praatje hoeft hij al niet meer te houden.
Enkele minuten later gaan we beginnen. Nu begint er wel een echt marketing praatje want we lopen door de buitenruimte langs alle types Weber barbecues die er maar bestaan en krijgen uitleg over de verschillen, de voor- en nadelen van elk type en de persoonlijke voorkeuren van Bram. Hij lardeert het verhaal met mooie anekdotes over andere vormen van barbecuen op grote vuren of ingegraven varkens op warme stenen en dan gaan we weer naar binnen.
Daar moeten we aan het werk. Op de werkbanken van de enorme keuken liggen de ingredi?nten al klaar en is er al wat voorwerk gedaan. Het is voor ons dan ook een kwestie van de puntjes op de i te zetten door bijvoorbeeld vlees te rijgen of door de ingredi?nten door elkaar te husselen. Vanzelfsprekend door de gerechten op enig moment op een van de bbq’s te leggen, rechtstreeks of al dan niet in grote gietijzeren pannen. Ook hierin worden we bijgestaan door onze 3 koks dus we hoeven ons geen zorgen te maken dat een gerecht mislukt.
Het gerecht waar Jochem en ik mee beginnen is het aperitief terwijl de andere mannen uit het gezelschap aan de andere gerechten beginnen. Wij maken een gerookte selderijsoep met walnoten en varkenssat?.
De sate is al voorgesneden in het juiste formaat blokjes en ook al gemarineerd. De workshop is dan ook precies afgestemd op het niveau van mijn kook-kunsten bedenk ik me terwijl ik de voorgemarineerde op juiste maat gesneden blokjes aan de aangereikte spiesjes rijg.
Daarna moet ik echter met de soep aan de slag en dat is gelijk een niveautje hoger maar nog niet ondoenlijk. De soep staat op de gas-barbecue van een vergelijkbaar type als dat ik thuis heb staan en draaiend aan de knoppen is dit net zo makkelijk als wanneer je achter je eigen gas-fornuis thuis staat.
Tussen al het werk door smult iedereen een beetje mee van de 20 stuks pulled-pork die de dag daarvoor op de bbq’s waren gelegd door Bram.
Het voorgerecht: een gegrilde avocado gevuld met ansjovis tapenade en Hollandse garnalen en veldsla smaakte erg lekker maar meer dan helpen op eten was mijn bijdrage aan het geheel.
Dat gold ook voor het tussengerecht: Gegrilde wildzwijnfilet met cranberryboter op roggebrood en het hoofdgerecht: Op houtskool gegrilde hertenrug met chorizo met kidneybonen en spitskool ? la cr?me.
Wat ik verder aan werk heb gedaan was wel weer zichtbaar tijdens het dessert: perentaart met chocola en advocaatijs. Mijn bijdrage hier was het maken van de vulling van de perentaart die vervolgens op de bbq werd gezet die als over diende.
Bij het soldaat maken van het toetje trakteerde ik de aanwezigen nog op enkele verhalen van de barrelrally en zette dat voort tijdens de koffie. Opeens was het bijna negen uur en was het tijd om weer huiswaarts te keren.
Het was het einde van een intensieve lange maar mooie dag. Morgen weer vroeg op want er moet opnieuw gewerkt worden.

Allen: bedankt voor de mooie workshop.

Nog even op een rijtje:
Aperitief: Gerookte selderijsoep met walnoten en varkenssat?
Voorgerecht: Gegrilde avocado gevuld met ansjovis tapenade en Hollandse garnalen en veldsla
Snack: Gegrilde wildzwijnfilet met cranberryboter op roggebrood
Hoofgerecht: Op houtskool gegrilde hertenrug met chorizo met kidneybonen en spitskool ? la cr?me
Dessert: Perentaart met chocola en advocaatijs

De rente

Twee jaar geleden belde de bank mij “vanuit oogpunt van service” op om een genereus aanbod te doen m.b.t. rentemiddeling voor onze hypotheek die we bij hen hadden ondergebracht. We moesten nog 2 jaar van de 10 en de rente stond volgens de betreffende telefonische consultant zo laag dat ik gek zou zijn als ik nu niet ging middelen. Een lang verhaal kort: de boete en gederfde inkomsten t.o.v. een nieuwe lagere rente zou ik moeten betalen met een iets hogere hypotheek, maar dan zou ik wel minder maandlasten krijgen. Ik kreeg 2 dagen bedenktijd.
Na 2 dagen besefte ik me dat als de bank me op belde dat het bijna niet lager kon de rente wellicht nog verder zou gaan dalen, anders zouden ze me niet in een nieuwe hogere, hypotheek proberen te praten. Immers, het verdien model van de bank is het uitlenen van geld tegen rente.
Twee jaar later bleek dat de rente t.o.v. het telefoontje destijds nog eens ruim een halve procent was gedaald.
Vorige week hebben we dan ook een nieuwe rente op de de hypothecaire lening afgesproken van 1,65%. Een flinke sprong van de 5,5% waar we de afgelopen 10 jaar mee te maken hadden.
De vorm is ook gelijk aangepast naar de huidige maatstaven, lineair i.p.v. aflossingsvrij en een spaardeel.
Ik ben een hele happy camper.

De speelgoedgids

Na een vermoeiende dag op het werk zit ik ‘s avonds thuis even lekker op de bank en pak het tijdschrift dat op tafel ligt. Het blijkt de speelgoedgids van Intertoys te zijn.
Mijn gedachten gaan terug naar mijn eigen jeugd toen ik jaarlijks eenzelfde blaadje van de Bart Smit keer op keer herlas, op zoek naar dat ene stuk speelgoed dat ik ook wilde hebben maar nog niet aangekruist had.
In de afgelopen 35 jaar is dat concept nog niet veranderd ondanks alle hedendaagse digitale mogelijkheden m.b.t. verlanglijstjes. En ergens ben ik daar wel blij om, realiserend dat mijn eigen kinderen misschien wel hetzelfde magische gevoel ervaren dat ik altijd had als ik door dit soort boekjes bladerde.

Pas op bladzijde 60 (van de 171) zie ik het eerste beverige kruisje van Seb.
Ik had al begrepen dat de jongens allebei met een eigen kleur pen of stift kruisjes hadden gezet wat ze op 5 december van de Sint willen krijgen en ook dat is in de afgelopen 35 jaar niet veranderd. Bij ons thuis vroeger ging het net zo.
Het kruisje van Seb staat bij een Brandweerman Sam helikopter. Eigenlijk is hij die fase al voorbij en het is ook het enige Brandweerman Sam element dat aangekruist is. De bladzijdes daarna staan Seb zijn kruisjes bij allerhande actiefiguren, wat beter bij zijn leeftijd past.
Dan komen ook de eerste kruisjes van Tomas. Ook hij wil actiefiguren van allerhande pluimage (Transformers, Avengers, etc), en voor beiden zie ik Cars-autos, Playmobil en Lego wat er hoofdzakelijk is aangekruist. Ook staan er wel kruisjes bij diverse bouwspulletjes zoals K’nex en Laser Pegs, maar het is Lego waar Sint waarschijnlijk in zal gaan investeren om opstapeling van diverse soorten bouwmaterialen te voorkomen.
Wat opvalt is dat er bij de boekjes en spelletjes niks staat aangekruist. Daarentegen zijn alle NERF-guns wel aangekruist, maar gelukkig ook zaken als Telescopen en bouwkranen. Het duurste item op de wensenlijst is een RIDD Hoverboard waar je op 2 wielen je evenwicht moet bewaren en dan voor- of achteruit kunt rijden. Helaas kan ik nu al redelijk nauwkeurig voorspellen dat de Sint geen 299 euro voor een cadeau gaat betalen.
Ik ben blij met het verworven inzicht en denk opnieuw aan mijn eigen jeugd. Toen stonden namelijk de “toren van Pisa”, “Mens-erger-je-niet” en de racebanen ook al in de boekjes. Soms is het fijn dat dingen tientallen jaren hetzelfde blijven.

De slangenman

In april ga ik de uitdaging aan om de 18 kilometer Mudmasters te doen en sinds die inschrijving heb ik mezelf weer een trainingsthema opgelegd. Tijdens mijn rondje sporten heb ik tussen de setjes door tijd genoeg om even mijn spieren, maar ook mijn gedachten te laten rusten. Vaak kijk ik dan wat rond om te zien welke oefeningen de mensen om me heen verrichten en terwijl ik dat doe dwalen mijn gedachten alle kanten op.

Nu dwalen ze terug naar eerder vandaag. Vanochtend ging de wekker om half 8. Voor een doordeweekse dag een behoorlijke luxe, maar vandaag is het zaterdag. Tomas moest namelijk om half 9 weg gebracht worden naar atletiek en vandaag is aansluitend zijn verjaardagsfeestje thuis.
Frea had alles al in stelling gebracht. Het programma is op hoofdlijnen: aankomst kids, gebak eten en cadeautjes overhandigen en dan komt het klapstuk: de slangenman. Daarna lunchen, buiten uitrazen en dan is het weer uitzwaaien.
De werkelijkheid komt behoorlijk overeen met de planning. Rond 10 uur komt het eerste mannetje en binnen een half uur zit de kamer vol met 7 cupcakes etende (bijna) 8-jarige testosteron-bommetjes. Wanneer de man met de slangen arriveert zie ik aan de snuiten dat ze allemaal erg onder de indruk zijn. Er worden 4 kisten neergezet met in elke kist zit een exotisch dier van de firma “Exotus Serpenti”. De komende 2 uur worden de gekko, 2 slangen en kameleon aan de jongens voorgesteld en mogen ze ze allemaal vast houden en aaien. De ster van de show is de grootste slang, een regenboogboa, en een beetje angstig, maar tegelijk heel dapper leggen ze hem allemaal om hun nek en gaan ze er allemaal mee op de foto.
Vol met nieuwe kennis over slangen en reptielen laten we de man met slangen uit en serveren we de broodjes uit. De jongens zijn niet meer te houden na 2 uur vol aandacht voor reptielen dus na de korte lunch weet ik niet hoe snel ik ze meer naar buiten moet nemen. Via de speeltuin rennen we snel door naar het stadspark en daar probeer ik ze uit hun tent te lokken door nog harder en langer er verder te rennen. Na een klein uurtje is het genoeg. Terug naar huis en dan Star Wars III kijken.
Even later worden de boys weer allemaal netjes opgehaald en vernemen we via de whatsappjes van de diverse ouders dat het een bijzonder geslaagd feestje was. Fijn om te horen, maar het belangrijkste is dat Tomas het een top-feestje vond!

Opeens merk ik dat ik tijdens het nadenken stond te staren naar de dame voor me op de loopband en leidt mijn gedachten weer terug naar het hier en nu. De volgende 3 setjes en dan nog 1 spiergroep te gaan. In april moet ik er immers klaar voor zijn.

Interesse ontwikkeling

Als ik mijn jongens zie vind ik het bijzonder om te zien hoe ze zich ontwikkelen. Hoe Frea en ik proberen om ze helpen met het verdiepen in hun interesses. Bijvoorbeeld door ze mee te nemen naar plekken als “Dinoland”, “Nemo” of het “Aviodrome”. De laatste twee overigens niet per se vanwege de verdieping, als wel voor de kennismaking en mogelijke ontdekking van nieuwe interesses.
Zo vroeg ik me ook af hoe dat vroeger bij mezelf thuis ging, toen ik nog kind was.
Mijn ouders waren altijd erg reislustig en hebben ons altijd mee genomen tot ver Europa in. Zo zijn we alle 4 de windstreken op geweest om van Engeland, Denemarken tot Portugal en het oude Joegoslavi? en alles er tussen in te bereizen en ontdekken.
Er was ook een jaar dat we een keer niet op vakantie gingen en dat hadden we gecompenseerd met veelvuldige bezoeken aan diverse musea. Midden in de pubertijd vond ik met name het Afrika museum de meest vervelende plaats om te bezoeken maar achteraf staat het bezoek me nog heel helder voor de geest.

Mijn moeder was een tijdje werkzaam in de lokale bibliotheek en nam naast wekelijks een stapel stripboeken ook boeken over andere werelden mee. Met name de boeken over andere culturen zoals west-Amerika met verhalen over het wilde westen en boeken over de Vikingen zijn me nog erg bij gebleven.
Ook de boekenkast thuis was rijk gevuld met allerhande culturele en geschiedkundige informatie. Boekenseries van Lekturama over de Maya’s, de Inca’s en de Azteken. Zo ook een serie over de tweede wereldoorlog, met titels als “de bange meidagen van 40”. Daarnaast herinner ik me ook een boek met de titel “Vliegende schotels en andere raadsels van het heelal” of een boek “The Dutch created their own country”.
Zelfs tot ver nadat hun kinderen het huis uit waren hebben mijn ouders nog allerhande boeken het huis in gesleept. Gek genoeg zag ik ze er zelf echter nooit in lezen.

Ik hoop dat mijn kinderen ook een brede interesse hebben. Volgens mij heb je die of heb je die niet. Ik weet in elk geval wel dat ik gezegend ben dat er voor mijn interesses in elk geval altijd voeding genoeg was en ik hoop dat ook te kunnen doorgeven.

De ontstoken zenuw

In het weekend begon ik aspirines te slikken. Drie of vier op een dag vanwege de steeds erger wordende kiespijn.
Het begon ruim 3 weken eerder toen ik bij de tandarts was om een gaatje te laten boren. Sindsdien was er geen dag dat ik geen pijn in mijn mond had. Het tandenpoetsen was het ergst. Spoelen met koud water gaf mijn hersenen telkens het pijnlijke signaal dat er een zenuw bloot lag.
De tandarts had al aangegeven dat het enkele dagen pijnlijk kon blijven maar het betreffende weekend was de pijn toch een kritische pijngrens gepasseerd. De grens die ik aspirine-grens noem.

Maandag besluit ik de tandarts te bellen. Behalve dat ik een constant zeurende pijn heb komen er ook aanvallen van pijnscheuten die daar nog eens een flinke schep boven op doen. Woensdag kan ik terecht.
Dinsdag zit ik op het werk en kan ik bijna niet meer praten. Ook val ik tijdens een meeting in de ochtend regelmatig stil omdat er een pijnscheut door mijn hoofd heen trekt die zijn weerga niet kent. Het trekt naar mijn oor, naar mijn oogkas en naar andere tanden en kiezen en mijn halve gezicht doet enorm veel zeer.
Woensdagmiddag zit ik dan eindelijk in de wachtkamer. Een assistente loopt met me naar het kamertje voor een r?ntgenfoto en een minuut later staat de tandarts me uit te leggen dat er een ruimer tijdslot nodig is om een blijkbaar ingewikkelde wortelkanaalbehandeling uit te voeren. Ik krijg een recept mee voor twee soorten pijnstillers en een nieuwe afspraak, 24 uur later.
Donderdag. Ik heb flink gesnoept van de pretpillen en poedertjes en heb praktisch 16 uur geslapen. Er stond al op de bijsluiter dat je wat suffig kon reageren. In mijn geval was dit een redelijk understatement. Als ik ik dan eindelijk met zwetende handen in de stoel zit is het klusje binnen 20 minuten geklaard en voel ik me herboren.
Ik denk aan de diverse familieleden om me heen die langdurig ziek zijn en voel me een beetje een watje. Lag ik echt nog geen uren eerder nog kermend van de pijn op de bank?
Ik wens het niemand toe om een ontstoken, blootliggende zenuw bij zijn kies te hebben.

De aankondiging

Om 7 uur vanavond zit bijna heel Nederland voor de televisie of luistert naar de radio.
De koningin had al een vooraankondiging gedaan dat zij het land zou toespreken en eigenlijk wist iedereen het al. Ze gaf aan dat ze dit jaar op koninginnedag zou gaan aftreden.

Hoewel te verwachten komt het toch onverwacht.

De koningin bedankt het volk en in mijn hoofd bedank ik de koningin.

Op de Nederlandse televisie wordt haar korte toespraak grondig herkauwd. Ook mag iedereen zijn of haar mening geven. Ik kijk even naar DWDD en zet dan de tv uit. Ik ga er eentje drinken op hare majesteit en op onze toekomstige koning.

Overpeinzingen

Met voormalig medeblogger Bart voer ik een discussie. Wel met de hedendaagse communicatiemiddelen dus onze conversatie gaat 100% per sms. Ik zeg al, voormalig medeblogger, want zijn site staat al 2 jaar op zwart en dat is dus ook waar de discussie over gaat. Is bloggen nog wel iets van 2012? Hyves, Facebook en twitter nemen in de moderne communicatie een grotere rol in dan blogs met hun snelle, eenvoudige en multimediale manier van presenteren. Toch heeft dat zo zijn beperkingen want je kunt nooit echt de diepte in gaan zoals bij een blog. Meestal blijft het bij een losse gedachte zonder dat je die uit bouwt of nuanceert. Zo ben ik zelf erg trots op mijn tweet over de Nuon: “Het systeem is genaaid! door mij! Haha! De nuon heeft me gewoon anderhalf duizend EU te veel doorbelast en dat heb ik aangetoond! Champagne! ” en ook mijn tweet van vandaag vond ik een beauty als ik het zelf mag zeggen: “Vandaag gekocht op de markt: in Begisch bier gerijpte kloosterkaas. Ik moet bijna huilen van geluk dat er zulke lekkere dingen bestaan.”. Maar goed, u begrijpt dat dit slechts losse statements zijn zonder dat ik de gedachte er achter verder kan uitweiden. Niet iedereen tweet immers over de Nuon of over kaas maar schrijft gewoon iets als: “wat is het leven toch oneerlijk…” en als mensen dan door vragen dan krijg je het antwoord als: “het is niet aan mij om daar over te schrijven.”.
Als ik dat dus lees nadat ik de haren uit mijn kop heb getrokken vanwege zo’n nul-bericht dan denk ik: waarom denk je niet even na voordat je zoiets opschrijft. Je snapt toch dat zulke statements mensen nieuwsgierig maakt?
Dat was dus ook eigenlijk de conclusie tussen Bart en mij. Voor een blog moet je even de tijd nemen om het op te schrijven en bij twitter en facebook knal je elke gedachte of foto direct de wereld in. Met die conclusie hield ook onze conversatie op en hulden we ons in een genoegzaam stilzwijgen.
Voor degenen die mijn tweet trouwens hebben gelezen over de kaas, bij dezelfde kaasboer hebben we een stuk met truffel omringde salami in Parmezaanse kaas gekocht maar dat pastte dus niet in de tweet… en dat is dus wat ik bedoel 😉

Brandwijk 2012

Opnieuw zijn we gast bij Dick en Pieta en opnieuw mogen we met ze naar Caré in Amsterdam. Vanavond kijken, luisteren en voelen we de musical ‘Saturday Night Fever’.

Het concept is gelijk aan vorig jaar en een feest van herkenning. We worden in de watten gelegd! Ontvangst met wijn, gevolgd door een rondleiding achter de schermen. Zo staan we in de orkestbak, wandelen we langs het decor op het toneel waar we natuurlijk de pose uit de film aannemen, die met het vingertje in de lucht en de andere hand op de heup. En als ons groepje een beetje aan elkaar gewend is waagt een enkeling het zelfs om even aan de decor-bar te gaan zitten. Even later raken we de pruiken aan die gemaakt zijn van echt haar en voelen we de stoffen van de kostuums. Nog weer wat later in de rondleiding sta ik wederom versteld van het enorme aantal kabels dat achter de gordijnen naar het plafond toe loopt en ik bedenk me dat er ergens iemand moet zijn die precies weet hoe het allemaal werkt.

Dan is het al weer tijd om te eten en begeven we ons aan tafel. We zijn echte VIPs want ook hier loopt er constant iemand om de tafel heen en weer te drentelen om direct de glazen bij te vullen voordat ze leeg zijn. Ik raak de tel kwijt maar ik geloof dat mijn glas minstens een keer of vijf is bijgevuld. Terwijl de bel meermaals aangeeft dat het volk de zaal in moet gaan blijven wij rustig door eten en kletsen en wordt er nog rustig desert uit geserveerd en koffie op tafel gezet. Dan krijgen we van onze kelner een seintje dat we plaats moeten nemen in de zaal. Hij begeleidt ons naar onze loge-plekken en we zitten nog geen halve minuut en het doek gaat open. Het wordt stil in de zaal en dan wordt de stilte verscheurd door de swingende musical muziek van de Beegee’s.

Na de waanzinnig leuke voorstelling voel ik me helemaal in de dancing mood en dat komt mooi uit want boven in Caré in het restaurant is een after party. We gaan dus lekker los op de dansvloer die helemaal in disco-stijl is aangelegd, complet met deejay-boot die eruit ziet als een enorme disco-bol. Wat een feest! Maar dan moeten we toch echt weg om de laatste trein te halen. Dick en Pieta Brandwijk: opnieuw enorm bedankt voor een fantastische avond!

Schaatsen

Al dagen is het stevig aan het vriezen. Temperaturen dalen geregeld onder de min 10! In het land stijgt de Elfstedenkoorts en zelf heb ik ook de kriebels om de schaatsen weer eens onder te binden. Probleem is alleen dat ik deze een jaar of 10 geleden de deur uit heb gedaan in de wetenschap dat er toch bijna nooit ijs ligt in het hedendaagse Nederland.

Zodra bleek dat de kans op een dik pak ijs ook echt reëel was heb ik op marktplaats dan ook een paar noren op de kop weten te tikken voor een tientje. Gelukkig had de verkoper ze blijkbaar al klaar staan voor verzending want de volgende dag krijg ik ze binnen. Een tientje blijkt een terechte prijs geweest. Het zijn oude schaatsen en ze hebben al menig reparatie ondergaan. Maar goed, voor die ene keer dat ik het ijs op ga zullen ze vast goed genoeg zijn. Ze moeten nog wel even langs de slijper en helaas heeft die het zo druk dat ik ze achter moet laten en de volgende dag pas om 19.00 uur kan op halen. Dat was op een donderdag en dus kan ik van het weekend eindelijk schaatsen. Het zal ook wel moeten want de weersvoorspellingen zijn dat het zondag al weer hard gaat dooien en het laatste dat ik wil is mezelf maandag voor mijn kop slaan met de gedachte: had ik nou maar…

Zaterdagochtend, 11 uur. Ik sta op het ijs! Wankel probeer ik mijn evenwicht te behouden en met kleine bewegingen ga ik voorzichtig vooruit. Het is enorm druk dus ik zoek een rustig hoekje uit om het gevoel van vroeger weer terug te krijgen. Jochem is met me mee en we besluiten om een klein rondje te maken.
Er wordt een tocht geschaatst en we sluiten ons bij het eenrichtingsverkeer aan. Jochem voorop en ik zie hem met rustige slagen soepel over het ijs gaan op zijn pas gekochte, fonkelnieuwe ijzers. Ik kijk naar mijn eigen schaatsen en dat had ik beter niet kunnen doen. Alsof ze het gewicht van mijn blik voelden breken mijn veters! Ik ga aan de kant zitten om een noodreparatie uit te voeren. We zitten midden in de weilanden dus doorschaatsen is de enige optie. Een kilometer verderop breekt mijn veter opnieuw… Nog een spoedreparatie en dan gaan we terug. Voor de eerste keer schaatsen sinds jaren is het nu welletjes geweest.

Dan is het zondag. Ik sta opnieuw aan de rand van het ijs. Met nieuwe veters en een extra paar schaatsen dat Frea onder gaat binden. We hebben een slee mee zodat Tomas ook mee het ijs op kan.
Of het aan de nieuwe veters ligt of aan iets anders weet ik niet, maar het gaat aanzienlijk beter dan gisteren. Dit keer staat Frea te wankelen en ik voel mezelf een pro.
Met dat gevoel trek ik na een uurtje de schaatsen weer uit. Straks gaan ze het vet in en ik vraag me af wanneer ik ze opnieuw onder kan binnen. Ik hoop volgend jaar en niet pas over een jaar of tien weer eens.