Category Archives: Reizen

Het noorderlicht – dag 4

Als we op onze slee gaan staan beginnen de honden om ons heen opgewonden te piepen, blaffen of te janken. Ze weten dat het nu niet lang meer gaat duren voor we op pad gaan en het is een imposant geluid om midden tussen al dat geblaf en gejank te staan.
Ik kijk om me heen en zie ongeveer een dozijn slee?n die elk door vijf of zes honden voort getrokken worden. Wij zijn nummer drie in de rij.
We hebben zojuist de uitleg gekregen hoe te mennen waarbij Marco mij subtiel naar voren schoof als eerste menner van ons beiden nadat werd gezegd dat er het eerste stuk af en toe mee gelopen moest worden omdat het redelijk omhoog ging. Daar tegenover stond dat ik ook het laatste stuk zou mennen en dat ging vooral naar beneden.
Het kan wat mij betreft beginnen. Opnieuw draag ik een warme winter overall en geleende snowboots en ik weet dat ik het ondanks dat het 14 graden vriest niet koud ga hebben. Een laatste foto, een check of de bril goed zit en dan laat ik de ?eerste? rem los. De honden spitsen de horen en beginnen te rennen. Achter de slee aan die ruim voor ons al de bocht om gaat de wildernis in.
Het gaat helemaal vanzelf. De honden weten wat ze moeten doen en hebben er zin in. Zoals voorspeld gingen we inderdaad vaak heuveltjes op en ik step mee of ren al duwend met de slee mee. Marco zit als een prins op het hertenvel dat over de slee is gelegd met het noodanker op zijn knie?n. Na twintig minuten die omvliegen ruilen we van plaats en glijden we over een gelijkmatiger stuk. Het lijkt een vast parcours dat we volgen met uitgesleten sporen en ik geniet van de prachtige route. Ook hier is de bebossing laag en de vlaktes zijn wijds tussen de enorme bergen die ons omringen.
Het laatste deel van de trip men ik weer en de honden zijn nu echt op stoom. Telkens moet ik bij remmen omdat we harder gaan dan onze voorganger. Af en toe zet ik onze slee dan ook gewoon stil om even afstand te nemen. De honden beginnen gelijk te piepen omdat ze weer verder willen, maar ze accepteren me als menner. Tijdens de wissels en na afloop krijgen ze alle vijf een portie aandacht, maar dan is het tijd om afscheid te nemen. We kleden ons weer om en genieten daarna van een kop warme chocomel en koek bij het haardvuur in een ronde hut. Als ik ga plassen verwonder ik me over de eigen gebouwde dixie waar ik in een soort ton plas die bijna overvol is. De bevroren plassporen in het hokje verder negerend.
Content stappen we de warme bus in om ons terug naar Tromso te laten rijden. De foto?s met de telefoon staan al Facebook en de eerste likes zijn al binnen.

‘s Avonds, wanneer ik deze blog uit werk denk ik terug aan de afgelopen dagen. De verhalen onderweg samen in de auto. De Wiki de Viking stemmen in ons hoofd die we hardop uitspraken en die niet geschikt zijn om hier te delen. De teruggekeerde kameraadschap. De nieuwe plannen die gemaakt zijn om met de avonturenclub vergelijkbare trips te ondernemen en de plannen om met onze zoons deze trip nog eens dunnetjes over te doen.
Dat alles maakt deze reis naast de behaalde doelen van het noorderlicht zien, husky mennen en sneeuwscooter safari tot een nog vele malen grootser succes.
Hoe ontzettend genoten heb ik de afgelopen dagen.

Het noorderlicht – dag 3

Kwart voor 9 ?s ochtends. Het is nog pikdonker en we zien voor het hotel van de opstap een kleine menigte staan. We voegen ons daar bij en horen vrijwel direct een gids roepen dat de mensen die de sneeuwscooter trip hebben geboekt met hem mee moeten. Ik werp een onzekere blik op mijn gebrekkig schoeisel en vraag me opnieuw vertwijfeld af of ik toch niet een paar laarzen of snowboots had moeten kopen. In mijn hoofd zie ik mezelf al in het ziekenhuis van Tromso liggen met zwarte afgezette tenen. Ik verman mezelf en stap in de bus die ons naar de pont brengt naar een ander eiland. Onderweg zien we de temperatuur dalen van -7 naar -14 graden Celsius. Bij de pont aangekomen besluit de buschauffeur (Knut) de deuren dicht te houden omdat het vandaag echt bar koud aan voelt en wil wachten tot de gids er is. Opnieuw slaat mijn twijfel toe.
Over een mistig meer komt de pont stil aan gegleden, maar het is dermate koud dat ik me er niet toe kan zetten om het plaatje te fotograferen. In plaats daarvan volgen we snel de gids die ons naar de warme cabine leidt. Na een vaart van 20 minuten en verder niet noemenswaardige wandeling van drie uur (hier verloof ik me enige dichterlijke vrijheid, het waren tien minuten) worden we verder mee genomen naar een blokhut waar we thermo overalls, helmen en vooral van belang: warme laarzen uitgereikt krijgen. De uitleg van de werking van de sneeuwscooter spreekt ons als ervaren motorrijders voor zich. Saillant detail: zelfs het gashendeltje dat je met je duim bedient heeft verwarming. De jonge gids is verbaasd dat we weten wat een choke-knop en kickstarter zijn. Het is nog nat achter zijn oren, je ziet de ijspegels zitten.
Na zoveel introductie is het moment dan eindelijk daar. We gaan verder de berg en daar bestijgen we ons eigen viertakt beest op rupsband. De 600cc viertakt motor van de comfortabele Ski-Doo Grand Touring sport van bijna 10.000 dollar slaat zacht grommend aan na een zachte druk op de elektrische startknop. Even lijkt het of het Engelse stel voor ons geen haast gaat maken, maar dan ontdekken ook zij de gashendel. Een grote wolk poedersneeuw ontneemt ons het kleine beetje zonlicht. Dan drukken ook wij de gashendel in en voelen we hoe onze nieren door elkaar worden geschud elke keer als we een van de talloze heuveltjes die het parcours rijk is over stuiteren.
Na anderhalve kilometer houdt de gids stil om even te informeren hoe het gaat. We staan stil midden in een winters schilderij van Bob Ross en we steken onze duim naar de gids op.
Om en om zitten we achter het stuur en al gauw gaan we vol gas daar waar we kunnen. Het landschap is bos, afgewisseld met toendra en op die plekken geeft met name Marco een dermate hoeveel gas dat ik af en toe de G-krachten op mijn armen voel drukken als we weer een heuvel met 70 kilometer per uur over vliegen.
Echt surrealist wordt het als we met vliegende vaart over een bevroren meer crossen. In het ijs waar we bij halt houden zie ik de diepe sporen van eland-hoeven staan en besef dat ze net zo groot zijn als mijn eigen maat 45. De volgende stop is een prachtig uitzicht punt boven op een berg waar we op warme chocomel worden getrakteerd. Er zijn plekken op de wereld waar tijd geen rol lijkt te spelen en we hebben er hier een gevonden.
De weg terug gaan we helemaal los op de Ski-Doo en het is een wonder dat ons thermo pak niet uit waait of dat we toch nog in het ziekenhuis van Tromso zijn beland.
Na het omkleden worden we nog getrakteerd op traditionele vissoep en dan is het tijd om af te dalen terug naar de pont waar de bus weer op ons wacht.
We realiseren ons dat we een prachtig avontuur hebben beleefd en een onvergetelijke ervaring hebben opgedaan. Je weet dat de trip geslaagd is als je in de bus in slaap valt en pas wakker wordt in Tromso.

Ondanks dat het vier uur ‘s middags is, is het opnieuw pikdonker en is onze dag nog pas halverwege. We voelen enige haast, hoewel die nogal verschilt in orde van grootte. Na het droppen van onze bagage gaan we dan ook op jacht naar een zorgvuldig samengesteld lijstje van noodzakelijke items. Te weten, schoon ondergoed, schone sokken, een warmere trui en een thermo broek. Hoewel ik van mezelf vind dat ik vrij doelgericht kan shoppen, zeker gezien het krappe tijdslot voordat de winkels sluiten, moet ik in Marco mijn meerdere erkennen qua doelgerichtheid, niet qua stijl. De twee minuten extra die ik neem laat ik toch enkele fijne materialen door mijn vingers glijden om uiteindelijk een afgewogen modieuze keuze te maken in plaats van de eerste de beste grijze trui die past aan te schaffen.

Na een niet noemenswaardige, vrij copieuze maaltijd vertrekken we als volleerde aurora-borealis jagers opnieuw westwaarts richting de zwarte wildernis. Al onderweg blazen we de triomfhoorn als we uit het raam een nog mooier natuurverschijnsel waarnemen dan ons tot dan toe was gegund. Onderweg kruisen we de georganiseerde tour die al op weg is om de toeristen weer naar huis terug te brengen. In het pikkedonker in de auto schenk ik Marco een kop dampende koffie uit de thermosfles in en biedt een stuk chocola aan. Het is tijdens deze rit dat we beseffen dat je zonder koffer ook prima naar de noordkaap kunt gaan.
Als we aankomen hebben we een geweldige spot voor onszelf alleen. Echter ondanks de hete koffie en chocolade houden we het niet lang vol in de extreme temperaturen. Het lijkt eeuwen te duren voor de camera haar dozijn foto?s met sluitertijd van gemiddeld twintig seconden heeft afgewerkt. Om warm te blijven doen we wat knie buigingen naast de auto, waar we direct in vluchten zodra de laatste foto is gemaakt. Met een serie prachtige nieuwe foto?s van het noorderlicht rijden we op ons gemak terug naar hotel Amalie. Nog in de auto vieren we deze overwinning met een stevige borrel.

Het noorderlicht – dag 1

Aan het ontbijt tegenover Marco geef ik aan dat ik niet goed weet hoe de blog te beginnen, start ik met de ongemakken van de reis, de vertraging van vele uren, veroorzaakt door een van de heftigste stormen in Nederland de afgelopen 100 jaar? Of begin ik met te beschrijven hoe mooi Noorwegen is, dat we het noorderlicht meermaals hebben gezien en hoe fantastisch de trips waren?
Zoals het sommige goede verhalen betaamt, laat ik bij het begin beginnen.
Donderdag ging om zes uur de wekker omdat het de bedoeling was dat we om elf uur het luchtruim zouden kiezen. Door de storm liep het even anders. Aanvankelijk begon ik de reis vol goede moed, maar na de eerste treinvertraging, veroorzaakt door regen, hagel en wind besloot ik op het eerstvolgende station toch maar de taxi te nemen. Na lange files kwam ik toch op tijd aan en ingecheckt en wel zette ik opgelucht glimlachend mijn koffer op de band. Koffer op de band.. koffer op de band. Deze woorden echooen soms nog na in mijn hoofd, maar daarover later meer.
Aangekomen bij de gate drinken we ter plaatse nog een kop koffie en zien dan tot onze ergernis dat onze vlucht is geannuleerd. We verlaten het vliegveld weer via de douane en het voelt als monopolie, ga terug naar ?start, u ontvangt geen 20.000 euro?. Bij de service balie horen we dat we als reserve ingedeeld zijn op een vlucht later op de dag, namelijk zeven uur ?s avonds.
We doden de tijd vooral met eten en drinken en uiteindelijk zien we vele uren later de lichten van Amsterdam onder ons als we er overheen vliegen.
Op de luchthaven van Oslo blijkt onze bagage niet mee gekomen te zijn. Dit heeft als gevolg dat we hier ook terug naar start moeten omdat we niet op het vliegveld binnendoor de aansluitende vlucht mogen nemen. We sprinten dan ook over het vliegveld, opnieuw langs de Security check die voor mijn gevoel veel te lang duurt en komen net op tijd aan om in te stappen in het toestel dat ons naar Tromso gaat brengen. Ook deze vlucht gaat voorspoedig en hoewel we weten dat we pas om middernacht aan gaan komen op plaats van bestemming maakt een eerste blik vanuit de cabine op het noorderlicht de hele lange dag in een keer goed.
Dan hebben we een paar kleine gelukjes. We hadden zowel de auto verhuurder als het hotel al ge?nformeerd dat we pas na middernacht zouden aankomen, maar ze zijn beiden nog open ondanks hun eerdere berichtgeving. Om half een ?s nachts cruisen we dan ook in een Toyota Avensis station over de met ijskorsten bedekte wegen rondom Tromso naar het hotel. Wel met de zeurende wetenschap in ons achterhoofd dat de bagage ergens lost in translation is.

Gent

Nadat we om 11 uur nog even bij school heb gespiekt naar de koningsspelen om nog een laatste blik op de jongens te werpen stappen we in de auto en reizen zuidwaarts af richting Gent. Opa zal ongetwijfeld goed voor ze zorgen zodat wij zorgeloos van ons weekendje weg kunnen genieten.

Enkele uren later komen we aan. Frea parkeert de auto nog ergens anders terwijl ik ons vast aan meldt bij het reisbureau dat twee trappen onder ons appartement ligt.
De ruimte verrast ons enorm! Een heel ruime slaapkamer, prachtig weggewerkte, moderne kasten en een ruime badkamer.
We gooien de tassen neer en omdat het vrijdagmiddag is gaan we gelijk shoppen. Het resultaat is een paar nieuwe all-stars voor ondergetekende.
Om de dorst van het shoppen te lessen gaan we hier ook voor het eerste Belgische biertje. Er zullen er de komende dagen nog velen volgen.
Nadat we terug in het appartement het stof van de reis hebben afgespoeld besluiten we de stad in te lopen om te gaan eten. We hoeven niet ver te lopen want de deur naast het reisbureau zit een Japans restaurant met meerdere aanbeveling door de Michelin-gids de afgelopen jaren. Reden genoeg voor ons om het sushi-meergangen menu te proberen. Culinair genieten! Het sake pakket dat ik er bij neem leert me dat ik geen liefhebber van deze rijst-drank ben maar dat neemt de smaak van het overheerlijke eten niet weg.

Zaterdagochtend beginnen we met een ontbijt bij Maison Else, waar we een mooi plekje aan het raam krijgen omgeven door een prachtig jaren 20 decor. De eigenaar geniet zichtbaar van zijn rol als gastheer en loopt zingend, neuri?nd en lachend rond. De jus is vers, de toast lekker warm en de jam en choco-banaan pasta uitstekend.
De ochtend maken we de stadswandeling die in het gidsje zit dat we aangereikt kregen bij aankomst en leidt langs alle prachtige historische gebouwen.
Het aantal kerken en kathedralen zijn allemaal even mooi en we bezoeken de Sint-Baafskathedraal van binnen om het van alle kanten aanbevolen “Lam gods” te bewonderen. Eenmaal binnen zijn we echter niet bereid om de gevraagde 4 euro p.p. te betalen.
De middag genieten we van verse wafels bij Max. Volgens eigen zeggen de uitvinder van de wafels en dat houden ze al 6 generaties vol.
Na nog een paar terrasjes gaan we vroeg eten bij …. Het eten is prima maar de bediening komt heel nerveus over. Terwijl ze je bedienen schieten hun blikken constant alle kanten op en geeft me het idee dat ze aandacht voor de klant niet hoog in het vaandel hebben staan.

‘S Avonds gaan we naar een kleine bios, vergelijkbaar met de Movies in Amsterdam. We hadden ‘s middags al kaarten gekocht voor “the lost city of Z”.
We praten de film na in de jenever-bar. Op advies van een vrolijke local proberen we diverse smaken en genieten op het terras van de bedrijvigheid van de vrijgezellenfeesten en andere uitgaans-genieters.

Zondag brunchen we bij Alice.
Een prima buffet van hoofdzakelijk diverse soorten vis en vlees.
Daarna wandelen we naar en door het park dat een botanische tuin herbergt. De zon schijnt stralend en overal wandelen en sporten mensen om ons heen.
Met een zeer voldaan gevoel beseffen we dat het tijd is om naar huis te gaan… Dag Gent! Wie weet tot ziens!