Category Archives: Blogs

De patat generatie

Bij tijd en wijle vraag ik me soms af hoe het ook al weer zit met de generaties. Zo ligt bij mijn werkgever momenteel de focus op het voorzien van de Millennials van content.
Collega wordpress website Business insider biedt uitkomst met een prachtig plaatje: https://cdn.businessinsider.nl/wp-content/uploads/2018/02/generaties-youngworks.png

Hieronder wordt nog even opgesomd wat de periodes zijn.
Zelf ben ik van de patatgeneratie en een van de kenmerken van mij en mijn leeftijdsgenoten is dat geluk nastreven het ideaal is, net als zelfontplooiing. Daarnaast zijn we passief als generatie hoewel ik mezelf daar niet per se in herken. Sommige generatiegenoten echter des te meer 😉

1930-1940: Stille Generatie
1940-1955: Babyboomers
1955-1970: Generatie X
1970-1985: Praktische generatie/Patatgeneratie
1980-1994: Generatie Y/Millennials
1990-2000: Generatie Z
2000-2011: Generatie Alpha

Bushcrafting

In december had ik hem al de uitnodiging gegeven als verjaardagscadeautje. Een weekend bushcraften.
Voor degenen die niet weten wat dat is: waar je bij survival zo snel mogelijk probeert terug te keren naar de beschaving, probeer je bij bushcrafting zo lang mogelijk in de wildernis te verblijven door toepassing van technieken die je ook bij survival gebruikt.

Het weekend van 26 en 27 mei is het dan zo ver. Van tevoren hadden we de lijst met items al doorgestuurd gekregen, dus we wisten al dat we redelijk comfortabel zouden slapen 😉
Na een redelijk lange rit van 2 uur waarbij ik Sander ook had opgehaald kwamen we netjes op tijd bij het verzamelpunt “Spelderholt” t.o. Koudebergweg nummer 55 in Hoenderloo. Dat zou de komende 28 uur ons base-camp zijn.

We begonnen na de regel van 3 (3 min. zonder zuurstof, 3 uur zonder bivak, 3 dagen zonder water, 3 weken zonder voedsel en 3 maanden zonder gezelschap) met het bestuderen van alle mee genomen messen waar we vervolgens haringen mee gingen snijden. Tips: naaldhout is het meest zacht en jong hout is zachter dan oud hout.
Vervolgens kregen we een demonstratie van de verschillende type tarpen die je kon maken met de mee gebrachte zeiltjes. Een tent-, tent/luifel, frietzak- of vliegenmodel met hangmat. Om de tarp netjes te maken kregen we ook 3 type knopen aangeleerd: de quick-release knoop, de lapland of Mongoolse knoop en de spanningsknoop (scheerlijnknoop)

De middag begon met het bouwen van eigen hutten. Een beschutting aan 1 kant, of een beschutting in tentvorm. Met zijn 4-en hadden we binnen een half uurtje een prachtige tentvorm gebouwd die misschien heel comfortabel zou liggen, maar dat gingen we niet uitproberen.
Het tweede deel van de middag leerden we alles over de vuuropbouw en brandbare materialen uit de natuur zodat we met slechts de vuursteen een vuurtje konden maken. Vanaf nu kijk ik toch anders naar de bast van berken waar heel veel olie in zit en die dus lekker makkelijk vlam wil vatten. Als dat eenmaal brand dan moet je de dunste takjes die je kunt vinden daar op leggen en dan telkens de houtdikte verdubbelen.

‘s Avonds maken we na de stoofpot een mooie wandeling naar een spotplek voor wild. Daar zien we herten en wilde zwijnen. De afwas doen we met een klein beetje water en vooral met geel zand dat prima schoon maakt. De rest van de avond zitten we bij het kampvuur dat we hebben gemaakt met opnieuw niets anders dan berkenbast en de vuursteen.
De volgende ochtend krijgen we nog uitgebreid les in kaart-lezen en kompas gebruik, inclusief tips en tricks m.b.t. stappen tellen.
Na de laatste theorie over het zuiveren van water is het weer tijd om huiswaarts te gaan. Sander heeft zich ontwikkeld tot een heus buitenmens en maakte het beste vuur en de strakste knopen.
Ik ga graag nog eens op avontuur om het geleerde in praktijk te brengen. Tot die tijd… veel oefenen 🙂

Vegas 2018

Dit jaar had ik het genoegen om zakelijk gezien de vijfde keer Las Vegas te bezoeken. Het is daarmee dan ook de zesde keer dat ik de stad aan doe in acht jaar tijd. Kunt u het nog volgen? 😉
Naast het beursbezoek verheug ik me dit jaar op mijn dagje vrij die ik, ik mag intussen wel zeggen, traditiegetrouw doorbreng in of op een gehuurd voertuig. Dit jaar sta ik na een lange reis dan ook aan de balie van autoverhuurder Alamo om de vooraf gereserveerde Ford Mustang cabrio op te halen. Terwijl ik mijn voucher overhandig hoor ik de verhuurder vragen of ik niet liever de upgrade naar het nieuwe 2018-model Mustang GT 5.0 wil hebben? Hij liet zich verder ontvallen dat deze een lekkere V8 motor met 460 PK had. Ik hoor mezelf een seconde later: “jawel hoor” zeggen en ik trek mijn creditcard omdat dit modelletje 100 eu meer kost.
Bij de auto aangekomen (kleur wit) start ik de motor door de groene startknop indrukken en in de parkeergarage klinkt het razende gebrul van de Mustang. Ik geneer me enigszins maar neem toch de tijd om het console te bestuderen zodat ik dadelijk weet hoe de GPS, airco en radio werken. Een half uur later ben ik dan eindelijk in het hotel en begeef me gelijk te ruste.

De volgende ochtend heb ik contact met 2 collega’s die het wel zien zitten om mee te gaan. Ik zit ze een beetje op te jagen tijdens het ontbijt want ik weet dat we behoorlijk kilometers gaan vreten. Aangezien het hun eerste bezoek aan de beurs is en dan ook een eerste tripje zoals dit hebben ze nog niet helemaal door dat de afstanden wat ruimer zijn dan thuis.
Eenmaal op weg touren we eerst langs de Hoover dam. Opnieuw besef ik me daar wat een enorm werk het is om de dam te bouwen en dat zonder het hedendaags gemak van computers.
Daarna rijden we door in zuidoostelijke richting over de Interstate 93 door naar Kingman waar we de Route66 op draaien. Het eerste stukje is nog redelijk “druk” als in de zin dat we toch telkens iemand achter ons hebben, maar 2 dorpen later rijden we door het verlaten woestijnlandschap op weg naar Seligman.
In Seligman hangen we de toerist uit en laten we ons vertellen dat dit de geboorteplaats is van de “historic route 66”. Een commercieel belang om enkele toeristenshops neer te zetten als je het mij vraagt want meer dan toeristenshops zijn er niet. En volgens mij draaien ze nog prima ook want een van de grotere shops herbergt een klein, maar zeer mooi automuseum. Toch zou ik niet met de mensen in Seligman willen ruilen. Het land is droog en heet en je zit daar ver bij alles vandaan.
Na de Interstate 40 weer terug drinken we ‘s avonds nog een biertje. Dan zit de dag er op. Ik denk terug aan mijn trip twee jaar eerder. Min of meer vergelijkbaar maar op 3 punten anders. Het was op de Harley. We misten de afslag Route 66. Ik had geen zonnebrand gebruikt. (had ik al gezegd dat deze Mustang de cabrio-uitvoering was?)
Ik weet dat het vanaf nu lange dagen worden, de hele dag Engels pratend op een rumoerige beurs. Scherp zijn en ‘s avonds de borrels, etentjes en netwerk-evenementen. Toch heb ik er zin in, mijn week NAB is prima begonnen.

Vijf jaar

Zaterdagmiddag. Als de bel van de voordeur klinkt springt hij van de bank en rent naar de voordeur. Hij ziet zijn eerste vriendje van de zes genodigden en als om de hoek vriendje nummer twee ook aan komt lopen rent hij juichend terug naar de bank om met een soort van schroefsalto te landen. Daarna wordt de vering van de bank tot het uiterste getest door zijn op- en neer gespring. Want hij is jarig en viert vandaag zijn feestje voor zijn vijfde verjaardag!

De ouders die hun kinderen achter laten blijven enkele minuten hangen voor een heel korte nadere kennismaking en dan zijn Frea en ik alleen met zes “vreemde” kleuters en onze eigen twee jongens.
De eerste begint gelijk te huilen dat hij het een beetje eng vindt, maar ik weet hem heel snel te troosten door aan iedereen te vragen of ze wel eens in Ballorig geweest zijn en of het daar stom of leuk was. Het gejuich dat het daar heel erg leuk is doet hem weer lachen. Snel zet ik de kinderen aan tafel en leidt ze verder af met een cupcake en limonade en dan is het tijd om naar het eerder genoemde Ballorig te rijden.

Het meest relaxte kinderfeestje dat we in 8 jaar tijd hebben mee gemaakt. Frea en ik zitten aan de picknick tafel en de kids waaieren uit. Slechts eenmaal komt er eentje huilerig aangelopen dat er iemand op haar voet had gestaan. Meer schrik dan wat anders. Frea maakt foto’s en stuurt ze rond in de groepsapp met de ouders. Ik denk terug aan mijn eigen jeugd waarin mijn vader dan wel eens zijn analoge spiegelreflex camera mee had en we pas twee seizoenen later de foto’s terug zagen omdat het rolletje simpelweg nog niet vol was. Toen bestonden indoor-speeltuinen trouwens ook nog niet volgens mij, maar dat is weer een ander verhaal.
Na de uitgeserveerde patat, pannenkoeken of poffertjes zetten we het stel weer in de auto’s en brengen we ze thuis.
Jammer genoeg reden we daarbij nog wel een scheur in de bumper van een buurman, maar toch mag dat de feestvreugde van de dag niet temperen.
En anders van de volgende dag, want zondag vieren we nog eens Seb zijn verjaardag, maar dan met de familie.
Hij was echt jarig!

Met speciale dank aan:
Doutze
Eline
Marit
Hidde
Jonathan
Shannon
Tomas
Seb

Het noorderlicht – dag 4

Als we op onze slee gaan staan beginnen de honden om ons heen opgewonden te piepen, blaffen of te janken. Ze weten dat het nu niet lang meer gaat duren voor we op pad gaan en het is een imposant geluid om midden tussen al dat geblaf en gejank te staan.
Ik kijk om me heen en zie ongeveer een dozijn slee?n die elk door vijf of zes honden voort getrokken worden. Wij zijn nummer drie in de rij.
We hebben zojuist de uitleg gekregen hoe te mennen waarbij Marco mij subtiel naar voren schoof als eerste menner van ons beiden nadat werd gezegd dat er het eerste stuk af en toe mee gelopen moest worden omdat het redelijk omhoog ging. Daar tegenover stond dat ik ook het laatste stuk zou mennen en dat ging vooral naar beneden.
Het kan wat mij betreft beginnen. Opnieuw draag ik een warme winter overall en geleende snowboots en ik weet dat ik het ondanks dat het 14 graden vriest niet koud ga hebben. Een laatste foto, een check of de bril goed zit en dan laat ik de ?eerste? rem los. De honden spitsen de horen en beginnen te rennen. Achter de slee aan die ruim voor ons al de bocht om gaat de wildernis in.
Het gaat helemaal vanzelf. De honden weten wat ze moeten doen en hebben er zin in. Zoals voorspeld gingen we inderdaad vaak heuveltjes op en ik step mee of ren al duwend met de slee mee. Marco zit als een prins op het hertenvel dat over de slee is gelegd met het noodanker op zijn knie?n. Na twintig minuten die omvliegen ruilen we van plaats en glijden we over een gelijkmatiger stuk. Het lijkt een vast parcours dat we volgen met uitgesleten sporen en ik geniet van de prachtige route. Ook hier is de bebossing laag en de vlaktes zijn wijds tussen de enorme bergen die ons omringen.
Het laatste deel van de trip men ik weer en de honden zijn nu echt op stoom. Telkens moet ik bij remmen omdat we harder gaan dan onze voorganger. Af en toe zet ik onze slee dan ook gewoon stil om even afstand te nemen. De honden beginnen gelijk te piepen omdat ze weer verder willen, maar ze accepteren me als menner. Tijdens de wissels en na afloop krijgen ze alle vijf een portie aandacht, maar dan is het tijd om afscheid te nemen. We kleden ons weer om en genieten daarna van een kop warme chocomel en koek bij het haardvuur in een ronde hut. Als ik ga plassen verwonder ik me over de eigen gebouwde dixie waar ik in een soort ton plas die bijna overvol is. De bevroren plassporen in het hokje verder negerend.
Content stappen we de warme bus in om ons terug naar Tromso te laten rijden. De foto?s met de telefoon staan al Facebook en de eerste likes zijn al binnen.

‘s Avonds, wanneer ik deze blog uit werk denk ik terug aan de afgelopen dagen. De verhalen onderweg samen in de auto. De Wiki de Viking stemmen in ons hoofd die we hardop uitspraken en die niet geschikt zijn om hier te delen. De teruggekeerde kameraadschap. De nieuwe plannen die gemaakt zijn om met de avonturenclub vergelijkbare trips te ondernemen en de plannen om met onze zoons deze trip nog eens dunnetjes over te doen.
Dat alles maakt deze reis naast de behaalde doelen van het noorderlicht zien, husky mennen en sneeuwscooter safari tot een nog vele malen grootser succes.
Hoe ontzettend genoten heb ik de afgelopen dagen.

Het noorderlicht – dag 3

Kwart voor 9 ?s ochtends. Het is nog pikdonker en we zien voor het hotel van de opstap een kleine menigte staan. We voegen ons daar bij en horen vrijwel direct een gids roepen dat de mensen die de sneeuwscooter trip hebben geboekt met hem mee moeten. Ik werp een onzekere blik op mijn gebrekkig schoeisel en vraag me opnieuw vertwijfeld af of ik toch niet een paar laarzen of snowboots had moeten kopen. In mijn hoofd zie ik mezelf al in het ziekenhuis van Tromso liggen met zwarte afgezette tenen. Ik verman mezelf en stap in de bus die ons naar de pont brengt naar een ander eiland. Onderweg zien we de temperatuur dalen van -7 naar -14 graden Celsius. Bij de pont aangekomen besluit de buschauffeur (Knut) de deuren dicht te houden omdat het vandaag echt bar koud aan voelt en wil wachten tot de gids er is. Opnieuw slaat mijn twijfel toe.
Over een mistig meer komt de pont stil aan gegleden, maar het is dermate koud dat ik me er niet toe kan zetten om het plaatje te fotograferen. In plaats daarvan volgen we snel de gids die ons naar de warme cabine leidt. Na een vaart van 20 minuten en verder niet noemenswaardige wandeling van drie uur (hier verloof ik me enige dichterlijke vrijheid, het waren tien minuten) worden we verder mee genomen naar een blokhut waar we thermo overalls, helmen en vooral van belang: warme laarzen uitgereikt krijgen. De uitleg van de werking van de sneeuwscooter spreekt ons als ervaren motorrijders voor zich. Saillant detail: zelfs het gashendeltje dat je met je duim bedient heeft verwarming. De jonge gids is verbaasd dat we weten wat een choke-knop en kickstarter zijn. Het is nog nat achter zijn oren, je ziet de ijspegels zitten.
Na zoveel introductie is het moment dan eindelijk daar. We gaan verder de berg en daar bestijgen we ons eigen viertakt beest op rupsband. De 600cc viertakt motor van de comfortabele Ski-Doo Grand Touring sport van bijna 10.000 dollar slaat zacht grommend aan na een zachte druk op de elektrische startknop. Even lijkt het of het Engelse stel voor ons geen haast gaat maken, maar dan ontdekken ook zij de gashendel. Een grote wolk poedersneeuw ontneemt ons het kleine beetje zonlicht. Dan drukken ook wij de gashendel in en voelen we hoe onze nieren door elkaar worden geschud elke keer als we een van de talloze heuveltjes die het parcours rijk is over stuiteren.
Na anderhalve kilometer houdt de gids stil om even te informeren hoe het gaat. We staan stil midden in een winters schilderij van Bob Ross en we steken onze duim naar de gids op.
Om en om zitten we achter het stuur en al gauw gaan we vol gas daar waar we kunnen. Het landschap is bos, afgewisseld met toendra en op die plekken geeft met name Marco een dermate hoeveel gas dat ik af en toe de G-krachten op mijn armen voel drukken als we weer een heuvel met 70 kilometer per uur over vliegen.
Echt surrealist wordt het als we met vliegende vaart over een bevroren meer crossen. In het ijs waar we bij halt houden zie ik de diepe sporen van eland-hoeven staan en besef dat ze net zo groot zijn als mijn eigen maat 45. De volgende stop is een prachtig uitzicht punt boven op een berg waar we op warme chocomel worden getrakteerd. Er zijn plekken op de wereld waar tijd geen rol lijkt te spelen en we hebben er hier een gevonden.
De weg terug gaan we helemaal los op de Ski-Doo en het is een wonder dat ons thermo pak niet uit waait of dat we toch nog in het ziekenhuis van Tromso zijn beland.
Na het omkleden worden we nog getrakteerd op traditionele vissoep en dan is het tijd om af te dalen terug naar de pont waar de bus weer op ons wacht.
We realiseren ons dat we een prachtig avontuur hebben beleefd en een onvergetelijke ervaring hebben opgedaan. Je weet dat de trip geslaagd is als je in de bus in slaap valt en pas wakker wordt in Tromso.

Ondanks dat het vier uur ‘s middags is, is het opnieuw pikdonker en is onze dag nog pas halverwege. We voelen enige haast, hoewel die nogal verschilt in orde van grootte. Na het droppen van onze bagage gaan we dan ook op jacht naar een zorgvuldig samengesteld lijstje van noodzakelijke items. Te weten, schoon ondergoed, schone sokken, een warmere trui en een thermo broek. Hoewel ik van mezelf vind dat ik vrij doelgericht kan shoppen, zeker gezien het krappe tijdslot voordat de winkels sluiten, moet ik in Marco mijn meerdere erkennen qua doelgerichtheid, niet qua stijl. De twee minuten extra die ik neem laat ik toch enkele fijne materialen door mijn vingers glijden om uiteindelijk een afgewogen modieuze keuze te maken in plaats van de eerste de beste grijze trui die past aan te schaffen.

Na een niet noemenswaardige, vrij copieuze maaltijd vertrekken we als volleerde aurora-borealis jagers opnieuw westwaarts richting de zwarte wildernis. Al onderweg blazen we de triomfhoorn als we uit het raam een nog mooier natuurverschijnsel waarnemen dan ons tot dan toe was gegund. Onderweg kruisen we de georganiseerde tour die al op weg is om de toeristen weer naar huis terug te brengen. In het pikkedonker in de auto schenk ik Marco een kop dampende koffie uit de thermosfles in en biedt een stuk chocola aan. Het is tijdens deze rit dat we beseffen dat je zonder koffer ook prima naar de noordkaap kunt gaan.
Als we aankomen hebben we een geweldige spot voor onszelf alleen. Echter ondanks de hete koffie en chocolade houden we het niet lang vol in de extreme temperaturen. Het lijkt eeuwen te duren voor de camera haar dozijn foto?s met sluitertijd van gemiddeld twintig seconden heeft afgewerkt. Om warm te blijven doen we wat knie buigingen naast de auto, waar we direct in vluchten zodra de laatste foto is gemaakt. Met een serie prachtige nieuwe foto?s van het noorderlicht rijden we op ons gemak terug naar hotel Amalie. Nog in de auto vieren we deze overwinning met een stevige borrel.

Het noorderlicht – dag 1

Aan het ontbijt tegenover Marco geef ik aan dat ik niet goed weet hoe de blog te beginnen, start ik met de ongemakken van de reis, de vertraging van vele uren, veroorzaakt door een van de heftigste stormen in Nederland de afgelopen 100 jaar? Of begin ik met te beschrijven hoe mooi Noorwegen is, dat we het noorderlicht meermaals hebben gezien en hoe fantastisch de trips waren?
Zoals het sommige goede verhalen betaamt, laat ik bij het begin beginnen.
Donderdag ging om zes uur de wekker omdat het de bedoeling was dat we om elf uur het luchtruim zouden kiezen. Door de storm liep het even anders. Aanvankelijk begon ik de reis vol goede moed, maar na de eerste treinvertraging, veroorzaakt door regen, hagel en wind besloot ik op het eerstvolgende station toch maar de taxi te nemen. Na lange files kwam ik toch op tijd aan en ingecheckt en wel zette ik opgelucht glimlachend mijn koffer op de band. Koffer op de band.. koffer op de band. Deze woorden echooen soms nog na in mijn hoofd, maar daarover later meer.
Aangekomen bij de gate drinken we ter plaatse nog een kop koffie en zien dan tot onze ergernis dat onze vlucht is geannuleerd. We verlaten het vliegveld weer via de douane en het voelt als monopolie, ga terug naar ?start, u ontvangt geen 20.000 euro?. Bij de service balie horen we dat we als reserve ingedeeld zijn op een vlucht later op de dag, namelijk zeven uur ?s avonds.
We doden de tijd vooral met eten en drinken en uiteindelijk zien we vele uren later de lichten van Amsterdam onder ons als we er overheen vliegen.
Op de luchthaven van Oslo blijkt onze bagage niet mee gekomen te zijn. Dit heeft als gevolg dat we hier ook terug naar start moeten omdat we niet op het vliegveld binnendoor de aansluitende vlucht mogen nemen. We sprinten dan ook over het vliegveld, opnieuw langs de Security check die voor mijn gevoel veel te lang duurt en komen net op tijd aan om in te stappen in het toestel dat ons naar Tromso gaat brengen. Ook deze vlucht gaat voorspoedig en hoewel we weten dat we pas om middernacht aan gaan komen op plaats van bestemming maakt een eerste blik vanuit de cabine op het noorderlicht de hele lange dag in een keer goed.
Dan hebben we een paar kleine gelukjes. We hadden zowel de auto verhuurder als het hotel al ge?nformeerd dat we pas na middernacht zouden aankomen, maar ze zijn beiden nog open ondanks hun eerdere berichtgeving. Om half een ?s nachts cruisen we dan ook in een Toyota Avensis station over de met ijskorsten bedekte wegen rondom Tromso naar het hotel. Wel met de zeurende wetenschap in ons achterhoofd dat de bagage ergens lost in translation is.

Hans Klok in het theater

Voor mijn verjaardag kreeg ik een verrassing van Frea. Ze wilde niet zeggen wat het is, behalve dat ze me mee zou nemen op een uitje.
Twee dagen later sluit ik de computer af en zie over de hele breedte van het scherm kaartjes voor de laatste show van Hans Klok staan. Toen wist ik het :/

Een maand later. Vrijdag na het werk is het zover en gaan Frea en ik eerst samen lekker uit eten. De jongens zijn in handen achter gelaten van Robin (v) de oppas. Met een gevulde maag kunnen we vrijwel direct de zaal in en we hebben prachtige plaatsen. De eerste rij op het balkon en ik zie op de doeken van het toneel allerlei krantenartikelen geprojecteerd over vermiste goochelaars, helemaal passend in de naam van de show “House of horrors”.

De krant schrijft het volgende:
Het spookt in het theater! Grote Illusionisten uit het verleden zijn op zoek naar Hans Klok. Zij dulden hem niet in hun magische cirkel en willen alleenheerser blijven in hun ondoorgrondelijke rijk vol geheimen. Maar Hans Klok is niet bang voor zijn rivalen. Gesteund door zijn mysterieuze bruiden gaat hij in tal van illusies onverschrokken de strijd aan met de legendarische grootmeesters van weleer. Het publiek ziet in deze griezelshow een totaal nieuwe Hans Klok. Met spectaculaire beelden en speciale effecten wordt men meegezogen in een mystieke wereld waarin niets is wat het lijkt.
In Hans Klok’s ‘House of Horror’ worden veel illusie-grenzen overschreden. Horrorfans van jong tot oud worden op hun wenken bediend in deze grootschalige familieshow vol freakachtige wezens als fakirs, heksen, trollen en andere onaardse creaturen en internationaal bekroonde circusacts. Uiteraard ziet u de ‘master of magic’ zelf, in vele, vele gedaantes en verschijningen, die u nog heel lang zullen blijven achtervolgen.

Beter dan de krant kan ik het eigenlijk niet uitdrukken. We genoten urenlang van een prachtige magische show waarin Hans en zijn team prachtige perfect getimed illusies toonde, in luttele seconden uitgevoerd. Afgewisseld vertoonde Hans ook zijn kunsten als goochelaar met mooi vorm gegeven klassiekers als o.a. het ringenspel, de scheurende krant die weer heel werd en een prachtige zwevende bol.
On top of that lieten enkele andere kunstenaars tussendoor hun prachtige acts zien. O.a. een slangenvrouw, een hoelahoep act, dansende acrobaten, een lasershow en een diabolo act.
Voeg daar de nodige grappende interacties met het publiek aan toe waarin ook diverse gasten het podium op mochten en de herinnering aan deze avond is van een prachtige blijvende indrukwekkende aard. Frea bedankt!

De bbq winter workshop

Na het werk rij ik naar Amersfoort om mijn zwager op te pikken die met zijn gezin een dagje naar de dierentuin is. Vijf minuten verderop zit namelijk de Weber bbq winkel waar we beiden voor onze verjaardag een workshop winter barbecue-en hebben gekregen en vandaag kunnen we die verzilveren.
We worden hartelijk ontvangen door Bram en twee collega’s en krijgen gelijk een biertje in de hand gedrukt. In totaal zijn we met negen workshoppers. Waar ik niet van op kijk is dat het allemaal mannen zijn, hoewel ik van Bram begrijp dat er normaal gesproken altijd een gemixt gezelschap is. Riiight denk ik stilletjes en vraag me af of hij het echt meent want het marketing praatje hoeft hij al niet meer te houden.
Enkele minuten later gaan we beginnen. Nu begint er wel een echt marketing praatje want we lopen door de buitenruimte langs alle types Weber barbecues die er maar bestaan en krijgen uitleg over de verschillen, de voor- en nadelen van elk type en de persoonlijke voorkeuren van Bram. Hij lardeert het verhaal met mooie anekdotes over andere vormen van barbecuen op grote vuren of ingegraven varkens op warme stenen en dan gaan we weer naar binnen.
Daar moeten we aan het werk. Op de werkbanken van de enorme keuken liggen de ingredi?nten al klaar en is er al wat voorwerk gedaan. Het is voor ons dan ook een kwestie van de puntjes op de i te zetten door bijvoorbeeld vlees te rijgen of door de ingredi?nten door elkaar te husselen. Vanzelfsprekend door de gerechten op enig moment op een van de bbq’s te leggen, rechtstreeks of al dan niet in grote gietijzeren pannen. Ook hierin worden we bijgestaan door onze 3 koks dus we hoeven ons geen zorgen te maken dat een gerecht mislukt.
Het gerecht waar Jochem en ik mee beginnen is het aperitief terwijl de andere mannen uit het gezelschap aan de andere gerechten beginnen. Wij maken een gerookte selderijsoep met walnoten en varkenssat?.
De sate is al voorgesneden in het juiste formaat blokjes en ook al gemarineerd. De workshop is dan ook precies afgestemd op het niveau van mijn kook-kunsten bedenk ik me terwijl ik de voorgemarineerde op juiste maat gesneden blokjes aan de aangereikte spiesjes rijg.
Daarna moet ik echter met de soep aan de slag en dat is gelijk een niveautje hoger maar nog niet ondoenlijk. De soep staat op de gas-barbecue van een vergelijkbaar type als dat ik thuis heb staan en draaiend aan de knoppen is dit net zo makkelijk als wanneer je achter je eigen gas-fornuis thuis staat.
Tussen al het werk door smult iedereen een beetje mee van de 20 stuks pulled-pork die de dag daarvoor op de bbq’s waren gelegd door Bram.
Het voorgerecht: een gegrilde avocado gevuld met ansjovis tapenade en Hollandse garnalen en veldsla smaakte erg lekker maar meer dan helpen op eten was mijn bijdrage aan het geheel.
Dat gold ook voor het tussengerecht: Gegrilde wildzwijnfilet met cranberryboter op roggebrood en het hoofdgerecht: Op houtskool gegrilde hertenrug met chorizo met kidneybonen en spitskool ? la cr?me.
Wat ik verder aan werk heb gedaan was wel weer zichtbaar tijdens het dessert: perentaart met chocola en advocaatijs. Mijn bijdrage hier was het maken van de vulling van de perentaart die vervolgens op de bbq werd gezet die als over diende.
Bij het soldaat maken van het toetje trakteerde ik de aanwezigen nog op enkele verhalen van de barrelrally en zette dat voort tijdens de koffie. Opeens was het bijna negen uur en was het tijd om weer huiswaarts te keren.
Het was het einde van een intensieve lange maar mooie dag. Morgen weer vroeg op want er moet opnieuw gewerkt worden.

Allen: bedankt voor de mooie workshop.

Nog even op een rijtje:
Aperitief: Gerookte selderijsoep met walnoten en varkenssat?
Voorgerecht: Gegrilde avocado gevuld met ansjovis tapenade en Hollandse garnalen en veldsla
Snack: Gegrilde wildzwijnfilet met cranberryboter op roggebrood
Hoofgerecht: Op houtskool gegrilde hertenrug met chorizo met kidneybonen en spitskool ? la cr?me
Dessert: Perentaart met chocola en advocaatijs