Potloodventer

Hier een screenshot van mijn desktop als ik aan het werk ben. Voor hen die mijn “start” knop niet zien. Dat klopt, die heb ik ook niet, want ik draai Ubuntu als besturingssysteem en geen windows.
Grappig detail in Ubuntu is dat er heel af en toe een mannetje je scherm in komt lopen en grappige dingen doet. Een dansje, een sprongetje, dat soort dingen.
Maar nu deed hij toch wel iets heel raars! Kijk maar:

stakende scholieren

Zojuist werden we op het werk opgeschrikt door het geluid van vuurwerkbommen.
Vanuit de Heineken brouwerij kwamen er 2000 scholieren langs die probeerden het Leidse plein te bereiken. Ze liepen dus pal langs onze voordeur van het werk. Uit voorzorg had Elly van algemene zaken al het hek op slot gedaan en dat was maar goed ook. Ik zag namelijk vanuit het raam enkele van die gastjes banden leeg draaien en ik twijfel sterk of wij hier een fiets pomp in huis hebben.
Op nu.nl lees ik dat de ME de scholieren naar het museumplein heeft gedreven. In de verte klinken ambulances, er vliegt een helicopter over en het geluid van vuurwerk klinkt steeds verder weg.
Terug aan het werk.

Witte broek

Bijna nergens in de Kalverstraat verkopen ze witte spijkerbroeken. Echt waar, ik kan het weten omdat ik bijna alle winkels waar ik ze kleding verkopen tussen de Haarlemmerdijk en het einde van de Kalverstraat bij de Kalvertoren in ben geweest.
Op een gegeven moment vroeg ik me dan ook hardop af wat ik mijn collegae heb aangedaan door van ze te verlangen dat ze helemaal in het wit komen met ons kerstfeest. Want dat is ook de reden dat ik zelf al op zoek ben naar een witte broek. We organiseren een sitting dinner met aansluitend een feest met DJ waarbij de dresscode van de avond wit is.
Nou goed, uiteindelijk bedacht ik me vanmiddag dus nog 1 winkel in te gaan, want inmiddels begon ook mijn blaas te protesteren dat mijn zoektocht te lang duurde. Dit was een obscuur uitziend winkeltje genaamd de Western House. En echt waar, ze hadden daar 2 witte spijkerbroeken waarvan 1 in mijn maat. Ik kon mijn geluk niet op natuurlijk, laat het kerstfeest maar komen!

verven

Ivm met de verhuizing zijn we zijn bezig de keukenkastjes te verven. Een hele klus, dat kan ik je wel vertellen. Het werk op zich is niet zo ingewikkeld, maar vooral de tijd die nodig is om te drogen zorgt er voor dat het vrij lang gaat duren.
We hebben de deurtjes mee genomen naar Amsterdam. Het zijn er 12 en we kunnen er 4 tegelijk schuren en verven. We zetten ze 2 keer in de grondverf en 1 keer in de lak. We moeten de voor en achterkant apart doen.
Dus: 3 lagen x 2 (voor en achter) x 3 ( 3 setjes van 4 stuks) = 18 dagen!
We doen dit klusje in de keuken en daar liggen nu natuurlijk overal deurtjes, kranten en verfspullen. Nou ja, nog 10 dagen te gaan, dat overleven we ook wel weer.

het zilveren kistje

Als we bij Frea haar vader gaan eten dan is dat altijd een leuk proces. Eerst is Johan druk in de weer in de keuken terwijl ieder zijn eigen ding doet. Computeren, de Flair lezen of kletsen.
Dan wordt er gegeten, lang gepraat, toetje gegeten, nog meer gepraat, koffie gedronken en dan wordt het zilveren kistje gepakt.
Een zilverkleurig doosje van ongeveer 20 bij 30 centimeter en zo’n 10 centimeter hoog, ingelegd met duur uitziend zwart vilt.
In dat doosje zitten een paar pakjes kaarten met levenswijsheden, tips voor een goed leven en ja/nee kaarten.
Persoonlijk vind ik de ja/nee kaarten het leukst. Op elke kaart staat of ja, of nee met daaronder iets als bijvoorbeeld: Nee, het is te hoog gegrepen. Ieder moet een gesloten vraag stellen en dan een kaart trekken. Gejuich en gelach rollen dan over tafel indien het gehoopte antwoord wordt gegeven. Gemopper en “die kaartjes kloppen toch niet!” klinken als het antwoord niet geheel naar de zin van de vrager is.
Op een dag hoop ik mijn eigen zilveren doosje op tafel te hebben staan, rijkelijk gevuld met kaarten. Maar eigenlijk hoop ik misschien dat als men bij mij komt eten de sfeer net zo goed en dat het zilveren doosje daar voor staat.

klussen met pa

We hebben inmiddels de sleutel van de nieuwe woning en dat betekent dat er geklust moet worden.
Zoals wellicht bekend gaat eerst de aannemer de vloer doen, maar dat betekent niet dat we daar per se op gaan wachten.
Vandaag ben ik met mijn vader door het huis heen gelopen met een lijstje en hebben we een inventarisatie gedaan van wat er nog allemaal moet gebeuren. Muurtje tegelen in de badkamer. Kitrand op vloer smeren. Dingetje hier wegwerken, beetje extra isoleren daar. Vervolgens hebben samen een half uurtje bladeren geveegd (ja, het waren heeeeel veel bladeren) en tot slot hebben we Frea geholpen met het in de grondverf zetten van de bovenste keukenkastjes.
Dat vond ik eigenlijk het leukst. Gewoon lekker samen verven en in stilte genieten van elkaars aanwezigheid waarbij we af en toe iets zeggen en dan geconcentreerd doorwerken. Hij als nestor en ik als leerling.
Tijdens de lunch zag ik hem heel blij kijken en dan weet ik: ik houd van die man.

straatvegers

Zoals ik me loop te ergeren aan mensen die gewoon het afval op straat van zich afgooien omdat ze weten dat het toch wel wordt opgeveegd zo loop ik echt te genieten als ik op zaterdag een groepje van 2 tot 5 jongeren onder begeleiding van 2 agenten met een prikstok dat afval zie opruimen.
Een soort van taakstraffen waarschijnlijk in combinatie met meer blauw op straat zeg maar. Maar elke keer dat ik die jongeren als een soort nieuwerwetse schandpaal met hun prikstok als straatveger over straat zie lopen kan ik een glimlach nauwelijks onderdrukken. Aan de andere kant vraag ik me af wat je gedaan moet hebben om zo publiekelijk toch min of meer te kakken te worden gezet. Dan haal ik echter al snel mijn schouders op en denk ik: wat zou het, het is goed dat ze het doen.

11 november is de dag…

11 November is de dag,
dat mijn lichtje, dat mijn lichtje,
11 november is de dag,
dahat mijn liiiichtje schijnen mag.

Gisteren was het weer zover, Sint Maarten. De dag dat snotneuzen (in Amsterdam onder begeleiding van hun ouders) de deuren langs gaan met hun lampion, aanbellen en een liedje zingen, waarna je ze beloont met een graai in de snoeppot.
Ik vind het echt geweldig!
Helaas, gloeiende, gloeiende, wonen wij in een buurt waar we maar 2 groepjes aan de deur hadden. (in tegenstelling tot die goeie oude tijd op de Hollandse Tuin, toen we bij de deur moesten blijven staan zoveel aanloop hadden we toen)
Nu heb ik buikpijn van de hoeveelheid snoep die ik zelf tot me heb genomen vandaag, want het moet toch op!

Tijd voor een Feest!

Bij Welzorg, het bedrijf waar Frea werkt, was het zaterdagavond tijd voor een feest, met hoofdletter F eigenlijk, want een Feest dat was het zeker!
Er kwamen bijna 1200 man en dat moest dus groots aangepakt worden. Frea was er al maanden mee bezig en het resultaat was ook te zien, te horen en te voelen. Er waren diverse bands, 3 soorten casino’s, allerlei tussendoor acts, een ruime hoeveelheid hapjes en natuurlijk onbeperkt drank.
Booming Piano’s die de hoofdact was stal de show, Mai Tai die de slotact was moest er hard aan trekken om boven Booming uit te komen en persoonlijk vond ik dat het ze niet gelukt was. Toch was het ook bij de Hollandse bar erg druk waar diverse optredens van Amsterdamse zangers waren. Ik vond het magic casino ook geweldig, met Herman Koster, Tony Wilson en Ilse die de gasten vermaakten met hun goocheltrucs.
Er waren diverse mensen die dusdanig uit hun dak gingen dat er snel even met chloor gedweild moest worden en 1 man werd verticaal afgevoerd met de ambulance. Ik zeg: wat een Feest was dat!

Joep

Even een korte blog over de kat. We hebben er 2, een grote, zware zwarte en een kleinere, elastische rooie. Dit bericht gaat over de laatste.
Zoals vaak zat hij lekker in zijn rol van schootkat en lag lekker te spinnen bij Frea op schoot terwijl zij tv zat te kijken. Ondertussen aaide ze hem een beetje over zijn kop waardoor hij meestal nog harder gaat spinnen. Op een gegeven moment echter voelde Frea iets hards op zijn kop en na wat gepulk kwam er een kattennagel van een halve centimeter tevoorschijn die half uit zijn huid stak!
Een klein onderzoekje later leerde ons dat hij ook op zijn rug enkele wondjes had. Dat hadden we niet verwacht van onze kleine vechtersbaas!
Uit voorzorg hebben we de oorlogsveteraan maar 2 dagen binnengehouden.