Realistisch?

Ik kom uit Den Haag en sta in de file. Verveeld drum ik met mijn duimen op mijn stuur met de muziek mee op het ritme van “Diamonds are a girl’s best friend” van de musical “Moulin Rouge”. Ik kijk wat om me heen naar de andere automobilisten. Sommigen kijken verveeld vooruit, anderen rommelen wat aan hun radio en velen zitten te bellen, afgaande aan hun snel open en dicht gaande mond en het feit dat ze alleen in de auto zitten.
Ik kijk verder om me heen en zie dan midden in het weiland een enorme paal staan met daaraan een groot billboard. Van een realistische verzekeringsmaatschappij. Bedachtzaam lees ik de tekst en ik verwonder me altijd over de cijfers waarmee ze strooien. Ook nu denk ik weer “6%? Dat ze dat allemaal maar weten”.
Dan lees ik verder: U heeft 6% kans op een botsing in de file. Ik neem de tekst eens een paar keer in mijn hoofd door terwijl ik het knopje van het volume wat verder opendraai.
6%? Dat zou betekenen dat als ik in 100 files heb gestaan ik 6 keer een botsing gehad zou moeten hebben. 6 botsingen per 100 files! Dat is dus elke 16 files één botsing!! Dat kan helemaal niet! Tenminste, niet bij mij… Ik heb in de file nog nooit een aanrijding gehad. Ik zet mijn GSM aan en ga gelijk eens wat vrienden bellen die ook regelmatig in de file staan. Aan ieder stel ik dezelfde vraag. “In hoeveel files heb jij gestaan?” Het antwoord is nagenoeg bij allen gelijk: honderden! Als ik vervolgens vraag hoe vaak ze een botsing in de file hebben gehad is het antwoord wederom bij eenieder gelijk: -nul-.
Na 4 vrienden geef ik het bellen op. Ik denk dat ik genoeg bewijs heb om de stelling te ontkrachten.
De realist in verzekeren is een fantast.

Omaatje

Aderhalve week terug werd oma ziek. Goed ziek ook trouwens. Ze is nu 88 jaar oud en haar klachten waren hartrite stoornissen met als gevolg vocht achter de longen.
Mijn moeder ging dagelijks kijken en zij niet alleen, ook de dokter nam haar klachten zeer serieus en kwam ook elke dag polshoogte nemen. Via de email werden de kleinkinderen op de hoogte gehouden van oma haar toestand. Ze was zeer vermagerd en lag als een klein musje de hele dag te slapen. Gelukkig kwam vrijdag de kentering. De medicijnen die de dokter had voorgeschreven waren goed aangeslagen want anders had ze mijn oma vrijdag in het ziekenhuis op laten nemen.

Vandaag wilde ik even bij haar gaan kijken. Eerst even netjes gebeld of het wel gelegen kwam en tot mijn verrassing nam oma de telefoon op en vond ze het geen probleem dat ik langs kwam. Ik stapte in de auto en rond een uur of 1 tussen de middag stond ik met een zojuist gekochte bos rozen bij oma op de stoep. Mijn moeder was ook weer bij oma en stond me al op te wachten.
Daar zat oma dan in een hoek van de kamer in haar 30 jaar oude fauteuil voor het raam me lachend toe te zwaaien. Ze was wel mager, maar blij met alle aandacht.
Het ging weer goed met haar. Als een generaal zat ze mijn moeder allerhande instructies te geven over bijvoorbeeld hoe de koffie gezet moest worden. Verder maakte ze constant grapjes en lachte ze zelfs om het hardst. Ook liep ze regelmatig heen en weer om bijvoorbeeld een boek te pakken wat ze graag wil laten zien, behalve als er een glaasje water gepakt moest worden want dan kreeg mijn moeder weer minutieus uitgelegd hoe ze dat moest doen.
Ik ben blij dat het goed met haar gaat en ik ben ook blij dat ik even langs geweest ben. Oma, tot de volgende keer!

Sarah Palin

Iedereen die een beetje de race om het presidentschap van Amerika volgt heeft een mening over Sarah Palin.
Ik ben een zichzelf respecterend mens, dus vind ik eigenlijk dat ik me ook maar eens een gefundeerde mening over haar moet vormen. Zuchtend surf ik naar Wikipedia om eens wat achtergrond informatie in te winnen.
Wie is nou die running mate van McCain waar zoveel om te doen is? Tot voor kort was Sarah gouverneur van Alaska. Lijkt me op zich een makkelijk baantje. Er wonen niet veel mensen in Alaska waarvan dan nog eens 90% mannen en die zijn snel tevreden te stellen.
Verdere informatie over Sarah Palin gaat vooral over allerlei conservatieve standpunten die ze inneemt zoals anti-abortus, pro-wapens, oorlog met Rusland en haar geloof. Dan kijk ik ook eens naar McCain’s wikipedia pagina. Daar is behalve zijn Vietnam veteranen verhaal niet veel interessants te vinden. McCain zelf is een 71-jarige oude politicus met een saai uiterlijk zoals zoals je er 13 in een dozijn hebt. Iemand die qua charisma en uitstraling niet op kan tegen de kleurrijke Barrack Obama is mijn mening.
Daarom is mijn idee over Sarah Palin dat zij als pion in een schaakspel geofferd gaat worden door McCain. Ze werkt als een magneet op de media vanwege haar redelijk extreme standpunten en de media laten daarom McCain links liggen. Ik vind het een handige zet en met interesse zal ik de race om het presidentschap van de US verder volgen. Het zal mij benieuwen of de dadelijk nieuw gekozen president in staat is om lang aan de macht te blijven in een land dat hard gaat lijden onder een kredietcrisis.

Frea’s photoshop

Zoals de ingewijde bloglezer weet houdt Frea zich hobby-matig regelmatig bezig photoshoppen. Zo heeft als een keer meegedaan met een wedstrijd van een photoshop magazine en tegenwoordig doet ze ook opdrachten. Dit is er eentje van. Mijn opa en mijn vader tijdens een vakantie. Opeens waren we met zijn drieeen 🙂

sleur

In de krant lees ik de volgende schokkende getallen: 40% van de ondervraagden in een onderzoek naar sleur in de leeftijd 18-65 geeft aan geen dromen te hebben om voor te leven! En 70% van de ondervraagden heeft moeite met de sleur en geen idee hoe die zelf te doorbreken.
Ik staar naar het plafond en overpeins mijn eigen leven op dit moment. Zou ik ook in een sleur zitten? Ik vraag het eens aan F. “F, zit ik in een sleur?” Vanuit de keuken klinkt “nee hoor schat, dat valt wel mee.” Ik voel me gelijk gerust en zak achterover in de kussens. Tsja, als ik er zelf ook eens mijn gedachten over laat gaan valt het wel mee. Ik heb dankzij mijn werk een redelijke regelmaat, maar ik denk niet dat er echt sprake is van sleur. Buiten het werk om heb ik diverse leuke activiteiten en met regelmaat gebeurt er iets spontaans.
Vreemd eigenlijk? Met regelmaat gebeurt er iets spontaans… zou ik dan toch in een sleur zitten?
Dan maar eens nadenken over die dromen. Alhoewel ik daar niet al te lang over na hoef te denken. Mensen die mij kennen weten dat ik minstens 2 keer per jaar een nieuwe droom heb. Op het complete westelijk halfrond heb ik in mijn hoofd al bed-and-breakfasts gerunned. Wereldreizen heb ik gemaakt in mijn fantasie en op dit moment weet ik 3 miljoen procent zeker dat ik naar Amerika wil emigreren, maar dat duurt gelukkig nog maar 6 maanden want dan dient zich de volgende droom weer aan.
Over die sleur kunnen we dus discusieren, maar een dromer ben ik zeker.

Survival weekend

Eindelijk heeft het beruchte survival weekend plaatsgevonden!
Niet in de Ardennen zoals verwacht, maar gewoon in het Horsterwold in Flevoland, op camping “de Parel” vlakbij Zeewolde.
Door de regen rijden we naar mijn ouders waar we eerst even de nieuwe Ka van mijn moeder uittesten. Vervolgens glibberen we in mijn eigen auto over het asfalt verder naar de plek waar we ons basiskamp gaan opzetten. Bij de receptie proberen we heel lafjes te informeren of er een zwerfhut vrij is, maar wonderbaarlijk genoeg zitten ze allemaal vol met dit hondeweer (wie gaat er nou kamperen met dit weer??). Met een zucht zitten we in de auto naar buiten te kijken. Marco beweert dat zijn tent binnen 2 minuten staat en we trekken de ponchos aan en gaan het uitproberen. Het is echt zo.
Via een stuk plastic zeil dat we tussen de tent en een boom gespannen hebben weten we snel veel, heel veel water zelfs op te vangen in een grote bak. We hebben na anderhalf uur genoeg water voor de komende 3 dagen.
Maar dan het hout. Nu is het tijd om hout te sprokkelen om dat eigen vuur te maken. Dat kost wat meer moeite en ondanks mijn poncho is even later mijn broek door en door nat.
Het is precies een uurtje droog en in die tijd droogt mijn lichtgewicht kampeer broek snel op. Ik zegen mezelf dat ik toch nog een paar hele goede wandelschoenen heb aangeschaft de dag ervoor.
Als het weer begint te regenen en ik weer door en door nat ben besluiten we een regenbroek te kopen. We nemen gelijk een paar zakken hout mee zodat we toch vuur hebben.
Dan koken we op het benzine stelletje van Marco onze maaltijd. Onder het plastic afdak is het gezellig al blaast de wind de rook van het vuur soms in ons gezicht.
De volgende ochtend blijkt de tent van binnen bijna net zo nat als buiten te zijn. De slaapmatjes, slaapzakken en kleren die er liggen zijn doorweekt. Het regent nog steeds en de motivatie daalt naar het nul-punt.
Eerst maar eens koffie drinken. We spannen opnieuw een zeil een maken ook een nieuw vuurtje. Even later pruttelt de koffie en na de koffie ben ik ons geknies zat. Ik haal alles uit de tent en leg het in de auto. De matjes leggen we om het vuur heen te drogen en met een handdoek ga ik het water in de tent te lijf nadat we de oorzaak (een waterdicht grondzeil) onder de tent vandaan hebben getrokken. Het werkt! De tent blijft droog en de matjes drogen ook snel op. Twee uur later begint de zon te schijnen en aan een stuk touw tussen 2 bomen hangen we de rest van de spullen te drogen.
Die avond zitten we opnieuw tevreden uren in het kampvuur te staren. In 2 avonden hebben we er meer dan een halve fles whiskey doorheen gehaald.
Zondag is het tijd om te vertrekken. Op ons gemakkie ruimen we alles op als het goed droog is. We hebben veel geleerd over kamperen, water verzamalen, vuur maken en zijn blij dat we niet hebben opgegeven.

Heads from the north

In Canberra, Australie staat het NGA (National Gallery of Australia). Ergens op het net zag ik een foto die mij erg intrigeerde en waar ik meer info over wilde weten.
Dit is de foto. Het “beeld” heet ‘heads from the north’ van de kunstenaar Dadang Christanto. Info op de website van het NGA geeft: sculpture, bronze. Technique: cast. Each 33 h 19 diameter cm. Installation (approx.) 1600 w x 2300 d cm. Purchased 2004.
Ik ben benieuwd wanneer ik het ooit in het echt ga zien 🙂

Noot 15-9-2008: Zou dit kunstwerk Magdalena Abakanowicz’ Puellae (Girls) uit 1992 aanvullen?

De golf clinic

Dinsdagmiddag, ik rijd met de auto richting Breda en volg de instructies op het half verfrommelde a4-tje naast me op de stoel om bij de golfbaan te komen. Frea heeft een uitnodiging gekregen om een mee te doen met een clinic en ik mocht mee. Als ik aankom staat ze al met een groepje onbekende andere klanten van een van haar leveranciers te “chippen”. Ik sluit aan en stel me voor aan wat mensen. Dan krijg ik een “club” in mijn handen geduwd en een bliksem-uitleg over het chippen. Na 2 pogingen gaan we naar de “driving range” om af te slaan. Hoe lager het nummer op de club hoe verder je kunt slaan. Ook hier krijgen we eerst uitleg en mogen we daarna slaan. Ik zie de mensen om me heen worstelen en grinnik. Dan is het mijn beurt en de eerste bal vliegt met een enorme boog richting de 100 meter. Ik heb de smaak gelijk te pakken en de volgende bal gaat naar de 150 meter, net als de volgende en de volgende. Frea baalt en ik geef haar de club weer terug. “Hier ga jij maar”, zeg ik, “ik heb mijn dag niet”. Ik kan nog net een klap ontwijken.
Vervolgens gaan we putten en leer ik alles over het aantal pars dat een baan heeft en de opbouw. Het putten is in wedstrijd vorm en ik speel 8 boven par, net als Frea.
Tot slot is er een barbeque, maar dan echt een Goeie! Heerlijke stukken vlees van een goede slager. De wijn smaakt er goed bij, het was een mooie dag.