Kunst op het station


Ik loop de tunnel in van het station. In de buurt woont een nieuw soort grafiti artiest, want sinds enkele maanden zie ik steeds identieke grafiti kunst die alleen maar met behulp van een mal gemaakt kan zijn. Vandaag moet ik erg lachen om hetgeen hij (of misschien wel zij, of zelf zij (mv.)) hebben gemaakt. Zo heeft een anoniem iemand al bij vele mensen een glimlach op het gezicht moeten toveren.

Verboden te parkeren

Dinsdagochtend, ik stap van mijn fiets en zet hem goed op slot aan de overkant van de straat tegenover het kantoor. Het is kwart over 9 en gelukkig alweer klaarlicht. Precies naast het pand waar ik werk liggen een aantal parkeerplaatsen en het is er vol. Zo vol dat een klant of leverancier van een van de omliggende bedrijven zijn auto op een gereserveerde plek van ons bedrijf heeft gezet. En rebels als we zijn heeft een van mijn collega’s op ludieke wijze duidelijk gemaakt dat zulks niet de bedoeling is. Ik vraag me af waar ze die zak met bloem vandaan hebben gehaald om kwart over 9 ‘s ochtends.

Je weet dat je oud wordt

Vandaag overkwam het me. De nieuwe stagiare bij ons bedrijf kwam naar me toe en zei: “Jij lijkt op die jogen uit Scrubs”. Ik voelde me gelijk vereerd, denkend aan een jonge Luke Perry of Jason Priestley. Totdat ik ging googlen. De man in kwestie is de concierge en de eerste plaatjes die ik van hem zag gaven mijn ego een behoorlijke deuk. Het betrof een lelijke, oude man!!
Ik voelde een paar bemoedigende klappen op mijn schouder van Erik die toevallig naast me stond en hij wist me een klein beetje moed in te spreken door te zeggen dat het mijn oudere broer of een jonge oom zou kunnen zijn. Toen hij daarna zei dat oudere mannen bovendien interessant zijn kon ik hem echter wel weer wurgen.
Maar goed, oordeelt zelf! De leukste van de janitor

Nuchtere hollanders?

Het is zaterdagavond en ik kijk tv. Zappend langs de kanalen blijf ik steken bij de nieuwe Uri Geller. Het verbaast mij dat er zoveel voedingsbodem in Nederland is voor dit soort semi spirituele programma’s. Wij Hollanders staan toch bekend als nuchtere types immers? Maar het is niet alleen Uri die ons met zijn kunsten facineert. Wat denk je van voorheen Jomanda, Rasta Rostelli of tegenwoordig Char? Allemaal mensen die het volk weten te boeien met mystieke zaken waar de mens al duizenden jaren door geobsedeerd is. Ik vraag me af hoe onze voorouders, de batavieren, met het mystieke omgingen.
Maar het is niet alleen de tv. Hoeveel Nederlanders gaan er jaarlijks wel niet op bedevaart naar bijvoorbeeld Lourdes? In mijn directe omgeving ken ik wel wat mensen die daar ook geweest zijn.
Is het de leegloop van de kerken? Het toenemend individualisme?
Hoe dan ook, onze nuchterheid is niet wat het lijkt. Toch maar eens kijken hoe die batavieren dat deden.

De kapper

Het is zaterdagmiddag en ik kom net bij de kapper vandaan. Meestal zit je haar dan 3 dagen waardeloos maar nu had ik gelijk al gezien dat het leuk zat. Nu klinkt leuk een beetje lullig. Het klinkt niet goed en het klinkt niet slecht, maar in dit geval neigde het meer naar het goede.
In elk geval had ik mijn twijfels of ik dit resultaat kon behouden en als dat wel zo was dan tegen een hoge prijs. Laat me dit gelijk even toelichten.
Op het bonnetje staan 2 prijzen. 23.50 en 21.50. Dit laatste bedrag was voor de knipbeurt en het eerste bedrag voor een klein potje wax. Jawel. Drie en twintig vijftig voor een potje wax!
Vandaar mijn ietwat dubbele gevoelens over leuk. Met weemoed denk ik terug aan mijn turkse kapper in amsterdam waar je voor een tientje nog wel eens het gevoel kreeg mee te spelen in een politieserie. Zie: http://www.deruijter.org/?p=161

Rustig aan

In 2009 ga ik proberen om in het weekend minder afspraken te maken waardoor ik wat meer de tijd kan nemen om mijn eigen gang te gaan. Vandaag is een goed begin. Frea is naar motorrijles en de IKEA waardoor ik lekker thuis mijn ding kan doen.
Mijn dag begon met uitslapen en wat administratie. Sinds ik tot 2 keer geskimmed ben ik wil ik echt elke 2 weken mijn saldo checken om te kijken of er geen rare dingen gebeurd zijn. Vervolgens heb ik de kapper gebeld waar ik om 1 uur terecht kon. Mooi, want ik ben echt al 5 weken niet meer geweest en naar mijn gevoel heb ik een model met haar wat niet zou misstaan eind jaren 70.
Dan is het tijd om de krant eens door te nemen. We hebben een abonnement op de zaterdag editie van de Volkskrant en ik lees altijd graag de achtergrondverhalen over nieuwskwesties. Informatie die je niet krijgt als je de gratis dagbladen leest die op het station worden uitgedeeld.
Een foto van een diep ingezoomd schilderij trekt mijn aandacht en ik lees het bijbehorende artikel. Een Spaans museum heeft van 14 schilderijen duizenden hoog-resolutie foto’s gemaakt zodat je via internet tot in zeer klein detail de schilderijen van dichtbij kunt zien. De foto in de krant is er een van een tranend oog en ik word getroffen door de perfectie van het realisme. Dan lees ik aan het eind van het artikel dat het rijksmuseum dat ook al lang heeft. Ik start de Apple op en surf even naar Amsterdam. Daar vind ik inderdaad iets van een widget, maar lang niet zo gedetailleerd als het museum in Spanje waar je echt oog in oog met de oude meesters komt te staan.
Zie het verschil.

Het rijksmusem:

www.museadelprado.es in samenwerking met Google Maps:


http://maps.google.nl/maps/mpl?moduleurl=http://pradomuseum.googlecode.com/svn/trunk/themasterpieces.xml&utm_campaign=nl&utm_medium=lp&utm_source=nl-lp-emea-nl-gns-mp&utm_term=prado

De bijna gestolen fiets

Ik sta bij de gestalde fietsen op het station en staar naar de plek waar mijn fiets had moeten staan. Op de grond liggen een aantal doorgeknipte sloten, maar geen daarvan lijkt op de mijne. Dat kan ook bijna niet heb ik me ooit laten verzekeren door de fietsslotenverkoper. Want mijn slot kon zo goed als niet doorgeknipt worden. In mijn hoofd zie ik een aantal gemaskerde mannen mijn fiets gewoon optillen en in een vrachtwagen inladen.
Voor de zekerheid loop ik toch even vijf keer de rekken langs om te kijken of hij er echt niet staat. Dan besluit ik scheldend om maar naar het werk te lopen. Onderweg kan ik aan niets anders denken dan aan mijn fiets, aangifte doen en wat ik zou doen als ik nu iemand op mijn fiets zie rijden. Sommige fietsers kijken me vreemd aan als ze me glurend zien kijken naar hun fiets. Helaas fietst er niet eentje voorbij die op de mijne lijkt.
Dan kom ik aan bij het werk en ben ik aangenaam verrast. Mijn fiets!! Hij staat gewoon geparkeerd bij het werk. Opeens komt alles weer boven… Afgelopen vrijdag werd ik opgehaald met de auto en heb de fiets bij het werk laten staan. Aan het eind van de dag fiets ik weer fluitend naar het station.

De kou

Ik zit in de trein en kijk naar het witte winterlandschap waar we doorheen rijden. Het is koud buiten en op dit moment heb ik weer erg veel last van de verkoudheid die me al minstens 2 maanden in zijn greep heeft. Snuivend en proestend geniet ik van het landschap.
Op een gegeven moment dwaal ik af met mijn gedachten naar de zomervakantie. Zou het niet fijn zijn om nu in het vliegtuig te zitten op weg naar een zonnige bestemming? Of misschien beter nog, er gewoonweg al zitten. Of liggen… op het strand met een cocktail waar een parapluutje uit steekt.
Ik pak mijn GSM en surf naar de website van Colona watersports in Hurghada, Egypte. Ik weet dat ze een webcam op het strand en ik wil eens weten of er op dit tijdstip al gekitesurft wordt.
Een paar klikken later en ik zie de plaatjes van duizenden kilometers verderop op mijn GSM verschijnen. Het is rustig op het strand. Omdat de plaatjes elke 20 seconden ververst worden blijf ik nog even kijken. Even later zie ik een dude in korte broek door het beeld heen lopen en nog eens later een koppeltje met handdoeken losjes over de schouder hangen. Ik vloek binnensmonds en de vrouw schuin tegenover me kijkt verstoord op van haar krant. Ik negeer haar.
Dan haal ik mijn schouders op en zet mijn GSM uit maar ik weet dat ik straks op het werk snel even langs een aantal websites surf om te kijken voor een goedkoop reisje.