De humor conducteur

Als we Amsterdam binnenrijden klinkt het door de speakers van de trein:
“Dames en heren dit station is de eindbestemming van deze trein. Vergeet bij het uitstappen uw bagage niet. Als u toch iets wilt vergeten laat het dan iets waardevols zijn”.
Om me heen zie ik een aantal mensen glimlachen. De werkweek is weer ten einde.

lijkende lentedag

Gisteren liet de lente voor het eerst sinds driekwart jaar weer haar gezicht zien. Het leek wel echt lente, maar we moeten echt nog ruim een maand wachten. Overal zag je de motorrijders het wegdek weer verkennen en ook ik kreeg de kriebels. Omdat mijn eigen fiets bij mijn ouders staat moest Frea haar fiets het ontgelden.
Ik pakte de gelegenheid gelijk aan om het achterste deel van de stoep eens schoon te maken. Door de zachte winter waren de tegels door mos vorming een beetje glibberig geworden en als je dan met een motor aan de hand moet lopen glijd je weg.
Een uurtje later klonk dan toch het gegrom van Frea haar motor. De niet originele pijp weerkaatst tegen de muren en heeft een hoorbaar effect op de honden van de buren die aanslaan.
Dan rijd ik ik weg en sta even later voor bij de motorzaak uit te leggen welke kleinigheden er moeten worden aangepast zodat als het 19 maart is zij ook met haar roze papiertje op zak veilig kan rijden.

Het omniversum

Johan haalt ons op voor ons jaarlijkse culturele uitje. Altijd gezellig en ook altijd in Den Haag.
Dit keer gaan we naar het omniversum waar een film over het leven van Vincent van Gogh wordt vertoond.
We zijn precies op tijd en ook enigszins onder de indruk van de grote hoeveelheid mensen die hier op af zijn gekomen. Blijkbaar heeft good ol’e Vince meer fans dan ik had gehad.
Dan liggen we in de stoelen en laten we ons meevoeren naar zijn wereld. Ik vind het erg leuk, maar F en J hoopten op meer diepgang.
Daarna dan naar het gemeente museum Den Haag. Hier was een tentoonstelling van 20e eeuwse kunst. Ook leuk, lekker koffie en het was een gezellige dag.

De verjaardag?

Wat zullen we dit jaar met mijn verjaardag gaan doen?, vraagt ze me. Vervolgens lacht ze om een grapje dat ik maak. Chocolade fondue? Snowboarden? Van de klimduinen in Schoorl afrennen? Lampionnen maken voor 11 november (je weet wel, van het liedje dat je lichtje branden mag)?
Vorig jaar hebben we bedacht dat we in elk geval 1x per jaar geen reguliere verjaardag vieren zoals het opzitten en pootjes geven. Zojuist hebben we de blog van maart 2006 teruggelezen toen we te weinig stoelen hadden waardoor iedereen heen en weer liep. Daarna lazen we terug hoe we in maart 2008 heerlijke tapas hebben gemaakt.
Nu hebben we een ideetje dat we nog verder moeten uitwerken. Maar goed, het is nog laaaang geen 16 maart.

Emoze

Mijn GSM was stuk. Het klepje van de batterij liet telkens los en ik had al eens gekeken naar een nieuw achterkantje. Dat kost al gauw 18 EU. Maar omdat het van kwaad tot erger werd, nu was namelijk ook het geluid defect, besloot ik dat dan toch maar uit te geven.
Groot was mijn verbazing dan ook dat de winkel waar ik uiteindelijk mijn 18 EU uit wilde geven dan ook 30 EU vroeg voor een combinatie van voor en achterkant. Dat vond ik toch wel veel. Toen de verkoper dan ook zag dat ik de winkel uit wilde lopen riep hij echter: “Ik heb ook een imitatie voor een tientje!” Binnen een minuut was de koop toen gesloten. En de GSM werkt weer als vanouds!

Zojuist heb ik met mijn gerehabiliteerde GSM dus wat software opgezocht en kwam op een handige site met 25 leuke apps. De meest interessante voor mij is: Emoze. Een handige tool waarmee je je email, contacten en calendar functionaliteiten voor een Exchange server kunt instellen als deze via webmail wordt aangeboden. Heel handig en zeker nuttig voor het bedrijf waar ik nu werk.

de dokter

Vandaag zijn we bij de dokter geweest. Nu is het door een officiële instantie bevestigd dat we zwanger zijn. Ik zeg we, want dat moet van het internet. Natuurlijk surfen we wat af. Op zoek naar informatie over wat je mag eten, drinken en doen of kattenpoep, maar ook over de rol van de vader 😉
Een van de tips was dat je je als toekomstig vader moet opdringen om te voorkomen dat je buitengesloten wordt. Natuurlijk vind ik dat alleen maar grappig. As if!
We beginnen al redelijk aan het idee te wennen dat je gaat komen, ook al is het nog maar heel pril. De dokter zei ook nog dat we de verloskundige moesten bellen. Dat heeft je moeder toen gelijk maar gedaan terwijl ik op dat moment al op weg was naar het werk. Dat verloskundigen gedoe is erg sociaal. Eerst heb je kennismakingspraatjes om elkaar te leren kennen. Later volgen de echo’s. Maar daar ga ik je alles over vertellen, want dat doe ik al. Lekker praten tegen mama’s buik.

Scherpenzeel

Een weekendje weg in Scherpenzeel. Lekker er op uit. Buiten is het guur weer. Net 2 graden boven nul en een beetje regenachtig en winderig.
‘s Middags maken we na aankomst een wandeling langs het klompenpad. Een deel ervan loopt over de grebbelinie en ik besef me dat ik daar maar heel weinig van weet. Al snel vind ik een mooie pagina op www.grebbelinie.nl vol informatie.
Na de wandeling trekken we ons even terug op de hotelkamer om lekker te lezen. Daarna gaan we de wintertuin om onder het genot van verse jus d’orange en pinda’s verder te relaxen.
Als we ‘s avonds uit eten willen in een nabij gelegen restaurant komen we er achter dat het om 6 uur helemaal vol zit. In het kader van de woorden mijnes vaders: “waar het druk is kun je goed eten.” besluiten we om later op de avond alsnog terug te gaan naar dat restaurant.

Het moment

Vrijdag de 13e, ‘s avonds.
Achter de deur hoor ik haar bezig.
“Toe nou!”, klinkt het. “Geef me even mijn privacy”.
Ik zucht en loop de woonkamer in om daar te gaan ijsberen. We hebben wel vaker eens vals alarm gehad, maar nu voelt het anders. Hoe moeilijk is het, bedenk ik me, om over zo’n staafje heen te piesen?
Dan klinkt het toilet dat wordt doorgespoeld en hoor ik de geluiden van handen wassen. De deur gaat open en ze loopt de kamer in. Nu moeten we 5 minuten wachten. Maar ik zit nog geen 30 seconden of ik sta alweer op, roepend dat ik moet gaan kijken. In de WC zie ik 2 streepjes en ik moet lachen. Ik wenk Frea en ze komt ook kijken. Lachend en huilend omhelzen we elkaar. Wat een mooi moment.
Ik kan niet ophouden om steeds naar het staafje te kijken. Nee hoor, de streepjes verdwijnen niet. Ze worden zelfs steeds duidelijker.

De volgende dag lopen we in de supermarkt constant grapjes te maken. Frea met een hand in haar rug en een hand op haar voorhoofd. Ik die haar vertel dat ze niet te zwaar moet tillen als ze een netje sinaasappels pakt. Tussendoor praten we over de serieuzere zaken. Een kamer die verbouwd moet worden. Of we minder kunnen gaan werken. Is de auto wel groot genoeg? Wanneer we het aan wie gaan vertellen.
Vooral dat laatste, want ik zou het wel van de daken willen schreeuwen! We krijgen een kindje!!

Klein verdriet

Klein verdriet. Ik heb toch besloten om mijn motor de deur uit te doen en er een handzamer exemplaar voor terug te kopen. Helaas… maar van de zomer wil ik toch graag eens met de motor naar het werk en mijn gecustomizde Yamaha Wildstar 1600 is gewoon te groot en onhandig om door de files heen te laveren. Nadat ik in mijn hoofd deze knoop had doorgehakt was ik toch enkele dagen verdrietig.
Maar er zit nu ook een goede kant aan. Ik weet namelijk nu welke fiets ik er in ruil voor terug wil hebben. Een fiets die luistert naar de lieflijke naam: merel.

E2-e4

Ik zit op mijn werk achter mijn bureau.
Mijn collega tegenover me tuurt naar het bord en doet dan zijn zet. In tegenstelling tot de behouden openingszet e2-e4 komt hij met g2-g3. Ik vraag me af of hij in het vliegtuig terugkomend van zijn vakantie in Kenya geen openingszetten heeft bestudeerd.
In elk geval ben ik blij met het souvenir die hij voor me heeft meegenomen. Handgemaakt schaakstukken en bijbehorend bord gemaakt van speksteen waar we nu op zitten te spelen.
Als hij 20 zetten later mat staat weet ik dat zijn aparte opening een probeersel was in plaats van een bestudeerd meesterstukje. Nog een potje dan. Zal ik hem nu laten winnen vanwege dit mooie geschenk? Dacht het niet 😉