Energie

Eerlijk is eerlijk. Ons huis is niet het meest zuinige huis van Nederland. Dat is dan ook maandelijks te zien aan onze energie rekening.
Vandaag kregen we weer eens een brief van onze leverancier en ik herinnerde me gelijk het gesprek dat ik enkele weken geleden met mijn vader had over zijn switch naar een andere leverancier.
Hij wond zich erg op over zijn “oude” energievoorziener die hem belde met een nieuw aanbod net toen hij al overgestapt was en hij gaf ze dan ook met plezier een lange neus.
Terug naar die brief. Ik werd ook direct verdrietig toen ik zag dat we weer 10% (tien procent!) meer moesten gaan betalen per maand. In ons geval was dat meer dan 25 euro, dus reken maar uit.
Gelukkig kwam er een soort van innerlijke rust uit me voort die je soms hebt in paniek situaties en ik pakte de telefoon om de leverancier op mijn gemak te vertellen dat dit voor de druppel was om uit te gaan zien of er geen goedkopere concurrenten waren.
Men was blij dat ik belde en kwam met een aanbod dat maandelijks opeens 20% goedkoper was ten opzichte van mijn vorige maandbedrag! Ik kreeg een heel helder inzicht in mijn vaders frustratie, maar wist dat ik het goede had gedaan.

Beste Noun (gifingeerde naam), ge moet geen slapende honden wakker maken en helemaal niet als ze vals zijn.

feestje van een stichting

Een zekere “foundation” die zeer gelieerd is aan mijn werkgever gaf maandagavond een feestje.
Voor mij geen sex en drugs, maar zeker wel de rock ‘n roll.
Het was een leuk feest vol vertegenwoordigers van de lions clubs, ronde tafels en andere society verenigingen.

ditjes en datjes

Mijn motor is vrijdagavond netjes door Paul de Wit bij mijn ouders, waar het ding in de garage stond opgehaald en ter reparatie afgevoerd naar Wormer waar hij zijn garage heeft. Ik denk dat het een kwestie is van de accu vervangen. Eerlijk gezegd: dat hoop ik.

Over fietsen gesproken. Mijn fiets is 2 weken geleden dan toch echt gestolen op het station Hilversum en ik heb mijn oude barreltje maar ingezet als backup. Nu cruise ik dus op mijn enorme oma fiets door Hilversum.
Zojuist digitaal aangifte gedaan en het aangifte formulier als PDF naar mijn email box laten sturen. Nu nog even kijken of de verzekering vandaag bereikbaar is.

de kast

Nee, deze blog gaat niet over de band genaamd de Kast.

Bent u er nog?
Mooi, fijn dat ik uw aandacht heb weten vast te houden.
Vandaag hebben we een -gratis- Billy boekenkast op internet gezet.
Eigenlijk 2 stuks, een brede van 80 cm en eentje van 40. Nu ik er over nadenk is anderhalf wellicht een betere benaming, maar goed.
De advertentie stond er nog geen 10 minuten op en ik had al 5 telefoontjes gekregen. Ik had er bewust bijgezet: wie het eerst haalt wie het eerst maalt en dat lieten de mensen zich geen 2 keer zeggen. Het eerste telefoontje wilde 5 minuten bedenktijd en ik stond ondertussen de tweede te woord met het verhaal dat ik hem zo even terug zou bellen. Terwijl ik deze man dus te woord stond hoorde ik het ene wisselgesprek na het andere en na ophangen zag ik dat ik 3 ingesproken berichten had. Degene die terug zou bellen deed dat ook netjes en vanmiddag om 5 uur komen ze hem ophalen.
Als je van je oude spullen af wil: gratis doet wonderen. Lang leve de kredietcrisis!

PES avond

Vanavond een door Arco georganiseerde digitale voetbal competie gespeeld in de bar van het werk.
Hoewel ik wist dat ik kanonnenvoer was heb ik gevochten om mijn tegenscore zo laag mogelijk te houden en dat lukte warempel nog goed ook.
Biertje erbij, 4 schermen met elk een XBOX360 of PS3, 8 controllers en 20 jonge kerels. Dat kon alleen maar een feest worden.

Verwennerij

Wat is ze verwend. Die Frea van mij. Zondag vierde ze haar verjaardag en alle 30 genodigden waren gekomen. Dat kon ook bijna niet anders want ruim 2 weken van tevoren hadden we ze al warm gemaakt met een leuke uitnodiging waar Frea zo goed in is.
Dit keer hadden we een Hollandse avond voorbereid. Poffertjes, ouderwetse spelletjes en jaren 80 hapjes. Voor ons gevoel was het allemaal een succes. Velen hadden al jaren geen poffertjes meer gegeten en zaten lekker te smullen. We hadden 5 pakken om beslag mee te maken waarvan we er nu nog 2 over hebben. Dat wordt dus nog eens 2 weken lang poffertjes eten.
In eerste instantie was er weinig animo voor de spelletjes, maar toen er eenmaal 4 mensen spijkervoetbal gingen spelen was het hek van de dam en stond iedereen te sjoelen, muisslaan of nog 2 andere spelen waarvan ik de naam niet weet te spelen.
Qua kado’s was ze ook heel erg verwend. De handgemaakte speeldeken van mijn moeder is het benoemen waard en het abstracte beeld “moeder met kind” van Ceciel. Hiermee wil ik niet de andere prachtige kado’s te kort doen overigens. Ik had mijn moeder nog speciaal een sms-je gestuurd om haar te bedanken. Ben benieuwd wanneer ik er eentje terug krijg 😉

Ledenwerfdag

De koplampen van de bus priemen door het duister. De snelweg is helemaal leeg om dit tijdstip, donderdag of beter gezegd vrijdagochtend 4 uur ‘s nachts. Disco Volante van Ida Engbergh klinken over de speakers om me wakker te houden wat als bij effect heeft dat mijn 8 collegae die achter me zitten ook wakker moeten blijven. Ze zijn dan ook niet zo druk als op de heenweg vanmiddag. Toen stonden ze onderweg naar Nijmegen sigaretjes te roken en limbo te dansen achter in de bus.
De rest van de dag was zeker net zo leuk 🙂 Het begon vanochtend al toen ik om 10 uur op het werk aankwam. Het gonsde in het gebouw en de sfeer was die van een schoolreisje. Zes teams zouden naar diverse studentensteden afreizen om leden te werven.
‘s Middags bezoeken we een ROC, hogeschool en universiteit. De animo varieert heel erg. Sommigen komen naar ons toe om lid te worden en anderen zijn gewoonweg niet te overtuigen.
Het wordt pas leuk als we door de winkelstraat naar de cafe’s lopen. Onderweg roep ik door de megafoon dat mensen lid moeten worden en waar we dadelijk te vinden zijn.
In cafe van buuren eten we op ons gemak een hapje en gaan daarna door met de ledenwerving. Het is koopavond, maar het lijkt erop dan Nijmegen hard door de kredietcrisis getroffen is. Er is geen kip. Ook lijkt de stapavond in het water te vallen, maar rond half twaalf komt het uitgaansleven pas goed op gang. Onze optredens die we hebben geregeld trekken een hoop volk en mensen mogen in ruil voor een lidmaatschap naar binnen. Def P en Valerio trekken een hoop publiek en het is binnen rond een uur of 1 zo druk dat je de massa bijna niet door komt. Er is nog een opstootje als er een coke dealer gearresteerd wordt. Het was een superdag!

Het slot kapot

De auto moet naar de garage en we hadden het samen zo mooi uitgedokterd, Frea en ik.
Ik ga op de motor en zij met de auto. Achter elkaar aan zouden we naar de garage toe rijden waar zij haar helm op zet en achterop springt. Tien minuten later zouden we weer thuis zijn en kunnen we mooi de trein van half 9 halen.

Tot zover de theorie. Dan nu hoe het in het echt ging.

Het is 5 over 8 en we hadden het plan om al om 8 uur bij de garage te zijn.
Haastig schuiven we de kat de deur uit en rennen dan zelf de tuin in waar de motor geparkeerd staat. “Heb jij de sleutels?” “Ja, maar niet van de motor” “Dan ligt die nog binnen..” “Ik haal hem wel doe jij de schuur vast open?”
Als ik haar even later naast de motor geknield zie zitten met een vertrokken mond van de inspanning voel ik al nattigheid. Ze kijkt op. “Het slot gaat niet open”.
“Aan de kant”, zeg ik en ze moet wel, want mijn armen zitten al tussen haar en de motor in en beginnen aan het slot te prutsen. Met het geduld dat me eigen is als ik vroeg in de morgen haast heb duw ik de sleutel stevig om. Dan heb ik plots de bovenste helft van de sleutel in mijn handen en zit de onderste helft verankerd in het slot. Een krachtterm waar mijn moeder van zou verbleken ontsnapt me.
“Wat nu?”, vraagt ze me, maar het is een retorische vraag want binnen 2 seconden heeft ze haar zus aan de telefoon. Die is gelukkig bereid om ons een lift terug te geven van de garage naar huis.

‘s Middags krijgt het verhaal nog een staartje als ik met de fiets naar de garage toe ga en die daar achter laat om de auto mee terug te kunnen nemen. ‘s Avonds moeten we dan nog een keer heen en weer en fiets ik weer terug. Gelukkig blijkt dat naast de garage een gereedschappen verhuurder zit. Het is 5 voor 5 en ik heb dus maar enkele minuten om een slijptol te huren. Als ik beloof hem de volgende ochtend om 7 uur terug te brengen krijg ik hem voor niets mee.
Eenmaal thuis ben ik toch een kwartier aan het slijptollen om het slot door te zagen. Dan pas ik het nieuwe slot dat ik gelijk maar bij de gereedschappenverhuurder heb aangeschaft. Ik zucht. Het past niet… It’s one of these days…
‘s Avonds op de fiets terug begint het te hagelen.