Het toernooi

Met veel gekraak breken de lansen. Dit is behoorlijk spectaculair!
Frea en ik zitten op de tribune van een arena in het Valkhofpark in Nijmegen. Voor ons vindt er een heus strijdtoneel plaats van ridders in zware metalen wapenuitrusting die met lansen op elkaar inrijden.
Het is de kers op de taart van het “Gebroeders van Limburg Festival“. Eerder zagen we al middeleeuwse handwerklieden, een roofvogel show en voetsoldaten die hun wapenkunsten toonden door elkaar met zwaarden en of dolken te lijf gingen.
Het is een prachtig evenement, niet alleen voor kinderen maar ook volwassenen beleven zichtbaar plezier aan dit toernooi en juichen hun favoriete ridder toe.
Onderweg terug naar de auto genieten we nog na en weet ik me goed te beheersen om geen zwaard te kopen die ik als aandenken aan de muur wil hangen. Of was het Frea nou die zei dat zoiets er simpelweg niet in komt?

De Jongens

Ze zijn net weg en ik zit nog wat na te genieten.
Net als toen en toen en nog enkele malen waarvan geen blogs zijn was het wederom een weerzien met enkele oud-strijdmakkers uit de T-Systems arena. Ditmaal was de lokatie in ons dorp en toevallig nog in onze achtertuin ook.
Het plan was om te gaan barbecue-en maar de weergoden deden met keiharde regen en hagelbuien aardig hun best om dit te verstoren. Toch lieten wij, geschoeid op de leest van T-Systems, ons niet uit het veld slaan. Dus de luifel ging uit en de barbecue werd eronder geschoven. Bart schroeide het vlees, of moet ik zeggen verschroeide? Johan draaide een knoflooksaus in elkaar en ik 2 salades.
Het was zo goed als gelijktijdig klaar en al ervaringen uitwisselend over het werk en prive werd het maal opgepeuzeld.

Heerlijk, het was net als in de “the good ol’ days”. Bart was de kritische grappenmaker, Johan stortte het ene na het andere verhaal over ons uit en mijn eigen rol was (dit is moeilijk, want nou moet ik kritisch naar mezelf gaan kijken) organisator om iedereen bij elkaar te krijgen? Na het eten werd er muziek gemaakt en volgens mij hadden we het alle drie reuze naar ons zin.

Herfst in aantocht

Ik zit op de motor en rijd naar het werk. Het waait maar daar heb ik geen last van. Het is relatief rustig op de A1 wat op vrijdags vaak het geval is. Bovendien rijd ik nu iets later dan normaal mijn dagelijkse route omdat ik vanochtend eerst om 9 uur stipt bij de Apple Store in Uitgeest stond om de nieuwste MacOSX versie te kopen genaamd Snow Leopard.
Als ik rij kijk ik ook graag rond waar ik ben. Hier langs de A1 staan veel bomen en opeens besef ik dat ik gele blaadjes om me heen zie dwarrelen. Een blik op de bomen laat zien dat 99% nog groen is maar een enkeling heeft al wat gele blaadjes aan zijn takken zitten waarvan er een handvol al heeft losgelaten door de harde wind.
‘s Middags vertel ik tijdens de lunch aan de collega’s waarmee ik aan tafel zit dat de herfst al weer zijn aantrede maakt en ik krijg bijna boe-geroep over me heen.
Toch is het zo… de herfst komt er straks weer aan.

Fondsen

Een enorme klap bij de voordeur laat me schrikken. Ik loop naar de deur toe en zie op de mat een pakket liggen. Eenmaal open blijkt het mijn bestelling van het 780 pagina’s dikke fondsenboek te zijn.
Jawel, er is een boek van de ‘Vereniging van Fondsen in Nederland’ waar ze allemaal in staan!

Ik ga er eens goed voor zitten en sla het boek open. Geen idee hebbende waar ik moet beginnen kijk ik eens in de index. Naast allerlei ziekten fondsen zie ik opeens het adelfonds staan. “Nou, nou”, denk ik: “die hebben gewoon hun eigen fonds.”. In de doelstelling lees ik dan ook: leden van de Nederlandse adel, steun bieden bij het verkrijgen van een passende plaats in de maatschappij. Ik baal… want ik wil ik ook aanspraak kunnen maken op een potje met geld die mijn plaats in de maatschappij passend maakt. Onderaan staan bij de bestuursleden diverse baronnen en ik maak toch nog eens een mentale aantekening om mijn stamboom nog eens na te pluizen.

Ik blader wat verder en kom bij de Stichting Internation Tree Fund. Als ex-jarenlange sponsor van o.a. Greenpeace klinkt dit als een fonds naar mijn hart. Het is inderdaad een fonds dat o.a. tropisch regenwoud aankoopt maar ook indianengemeenshappen wil ontwikkelen. Dan lees ik bij de procedure om een beroep te doen op dit fonds opeens dat “Betrokken gemeenschappen direct een aanvraag kunnen indienen.” Ik frons want dit snap ik niet. Hoe in godsnaam moeten indianen in het regenwoud nou weten dat er in Nederland een fonds voor ze is laat staan dat ze hier een beroep op kunnen doen?! Als ze dat weten en kunnen dan zijn ze al dusver ontwikkeld dat verdere ontwikkeling mij in elk geval niet noodzakelijk lijkt..

Dan klopt mijn hart opeens sneller wanat ik zie dat er ook een vakantiefonds is! Toch nog iets waar ik een beroep op kan doen hoop ik… Als ik echter de voorwaarden lees dan moet ik een vrouw zijn om in aanmerking te komen. Goed, een klein sneetje en dat is gebeurd denk ik dan. Minaal 18 en maximaal 40 jaar. Hey! Ik val binnen de doelgroep! Ik lees nog verder en zie dan dat ik niet meer inkomen mag hebben dan bijstandsniveau.
Snel leg ik het keukenmes terug, vandaag nog maar geen sneetje maken. Bovendien zie ik verder dat het maar 620 EU oplevert dus een 12 weekse cruise zit er ook niet in voor dat geld.

Foto pagina

Ik heb de afgelopen behoorlijk wat zitten experimenteren met verschillende plug-ins voor WordPress om mijn foto’s weer zichtbaar te krijgen.
Helaas kreeg ik de foto’s niet aan de praat zoals ik het had dus zal ik nu wanneer ik eens zin heb alle foto’s opnieuw moeten invoegen.

In elk geval staat er weer iets in de photopage hoewel nog niet 100% naar tevredenheid. Ik blijf dus nog wel even experimenteren.

Oma 89

Het lijkt wel alsof ze steeds maar niet veranderd. Mijn oma van 89. Ik denk steeds aan de grap van Herman Finkers: “vorige week was ik nog 96 en nu ben ik 89, ik ga heel hard achteruit!”.
Toch merk je in haar gedrag dat het ietsje slechter gaat. Opeens hoort ze niet goed meer. Ook vertelt ze meermaals hetzelfde verhaal.
Zichtbaar geniet ze van de aandacht die haar ten deel valt. Dat heeft ze altijd gedaan en nu zit ze blij aan het hoofd van de tafel te kwetteren tegen wie er maar luisteren wil. Toevallig is dat nu Frea.
Het is een gezellige avond. Na het uitgebreid eten gaat ieder een beetje zijns weegs. Sommigen ruimen af, anderen houden zich met computers bezig en de problemen die zich daar op voor kunnen doen en weer anderen kletsen wat. Zo vind ik zelf de verjaardagen het prettigst. En oma? Hoe ouder ze wordt hoe meer ze zich aan lijkt te passen aan de tijd.

De travelbug

Alle spullen zijn in huis om een geocache te maken. Een eigen geocache! Zij die het niet kennen, alle info vind je hier: http://www.geocaching.nl.

Ik staar naar het lege munitiekistje waarvan er velen in Nederland begraven liggen vol met goodies en een logboek om in te noteren dat je er geweest bent. Naast het munitiekistje ligt een schrift van het type twee voor 1 euro. Vervolgens zie ik een pen, een schep (om het ding straks te begraven) en een heuse “Travelbug” met nummer TB29J74! Jawel. Ik heb weer eens diep in de buidel getast en om zoveel mogelijk bezoekers naar deze cache in wording te lokken heb ik travelbug TB29J74 aangeschaft.

De bedoeling of missie kun je zeggen van deze travelbug gaat worden om uiteindelijk aan de andere kant van de oceaan uit te komen. Liefst in Amerika, maar Azie is ook prima! Uiteindelijk is de wereld immers rond 🙂

Op deze pagina kun je de travelbug volgen: http://www.geocaching.com/track/details.aspx?id=1721560

Natuurlijk zal ik af en toe een blog wijden aan de voortgang.

Update: dit is de cache: http://www.geocaching.com/seek/cache_details.aspx?guid=81bea804-1a42-432e-a147-acc480747745

Als je dit in http://maps.google.nl/ intypt dan zie je waar hij ligt: n 52 29.073 o 004 46.326
Klik dan op street view en kijk rond. Hij ligt onder de brug.

Site gehacked

Van het weekend stond deruijter.org opnieuw op zwart. Ditmaal was hij opzij gezet door de systeembeheerders van hosting.nl die heel adequaat hebben gehandeld omdat de site gehacked was.
Jawel… de site was gehacked. Via een scriptje genaamd wp dash inc.php dat in een openstaande directory was neergezet (bedoelt zodat ik foto’s kan uploaden) had iemand een kopietje van de website van een bank geupload. Waarschijnlijk met de bedoeling om achter mensen hun wachtwoorden te komen.

Na overleg met de systeembeheerders van hosting.nl heb ik een nieuwe versie van wordpress geupload en alles van 0 af aan geinstalleerd. Het enige dat ik niet meer kan aanbieden zijn de foto’s omdat de links in de fotodatabase niet meer naar de foto’s zelf verwijzen.

Ik zit er nu over te denken om de foto’s aan te bieden via flickr o.i.d.

Weekendje buitensporten

Zaterdag zat ik aan het roer van een naamloze sloep. Met enige voorzichtigheid stuur ik het Noord-Hollands kanaal op en begeef me tussen de andere boten die ook een dagje aan het varen zijn. Frea heeft geheel zoals zij dat zo goed kan een tas vol met mondvoorraad meegenomen en Joeri en ik eten en drinken er goed van.
Al gauw weet ik precies hoe ik de boot moet manouvreren en dapper zet ik koers het Alkmaarder meer op. De golven slaan ons om de oren en haastig koersen we weer weg. Dit is toch te heftig vandaag en het sloepje is te klein voor zo’n groot meer.

Zondag lopen we een multicache. Frea met haar ruim 7 maanden zwanger loopt de 6 kilometer dapper mee. Onderweg zitten we wel even aan een picnictafel maar ze doet het maar mooi! De cache is snel gevonden en na afloop vullen de weggelopen calorieen weer aan met een portie Chinees.

Bostheater 2009

Net als 2 jaar geleden zijn we weer naar het bostheater geweest.
Toen gingen we met mijn ouders en nu met Johan. Het was weer vooraf lekker picknicken. Frea had een heerlijke mand met eten bereid en tot Johan en mijn verrassing zaten er 4 flesjes Triple bier in. Dit in combinatie met 2 ochtenden vroeg wakker worden had wel tot gevolg dat ik op een gegeven moment zat te knikkebollen ondanks dat het een leuk stuk was.
Het stuk heette Kalibaan of heette het nou: De Storm. Een klassiek verhaal over machtsbetwisting en liefde. Dit komt allemaal samen op het eiland waar ene Prospero (heel goed vertolkt door Sieger Sloot) de scepter zwaait.
‘s Avonds was het weer lekker koud, maar ik had mijn motorjack en een trui aan dus het viel mee.
Extra voordeel was dat we hele sjieke tuinstoelen heel attent toegewezen kregen omdat Frea zwanger is. Ik zou haast zeggen we zorgen opnieuw dat ze zwanger is als we weer gaan.