Ziekenhuis

Het is 2 uur en het is stil in de nacht. Om me heen hoor ik het geluid van apparaten die ik niet kan thuisbrengen. Misschien een airco op het dak? Een deur die automatisch opengaat? Af en toe hoor ik het gezucht en gesteun van Frea die in de kamer op bed ligt. Ze doet het goed. Al 24 uur heeft ze elke 3 minuten weeën en het enige dat ik kan doen is bij haar zijn. Soms pak ik haar hand maar heel en af toe is zelfs dat gebaar haar te veel. Toch is ze blij dat ik bij haar ben.

Twee uur later komt de dokter die haar vertelt dat ze zelf moet proberen het kindje ter wereld te brengen. Onze zoon, weten we later. Ze krijgt maar geen persweeën maar het kind moet er nu uit. Een uur en heel veel pijn later is het er nog niet. De deur van de kamer gaat open en de gynaecoloog  komt binnen. Ze is heel klein maar vult de kamer met haar aanwezigheid. Binnen 5 minuten geeft ze aan dat we ons moeten voorbereiden op een keizersnede. Frea schrikt en zelf moet ik ook de moed bij elkaar rapen om mee de OK in te gaan.

Frea ligt onder een blauw laken en ik zit naast haar. De anesthesisten maken grapjes en voor we het beseffen vraagt iemand me of ik wil zien wat er uit Frea is gekomen. Ik zeg ja en sta op om het te kunnen zien. In 2 armen die omhoog staan bungelt een jongetje! Dat roep ik dan ook in tranen naar Frea en ook zij begint te huilen. We zijn zowel fysiek als mentaal moe, maar krijgen beiden een bonk nieuwe energie. We hebben een zoon!

Een half uur later zit ik op de verloskamer alleen samen met Tomas. We kijken elkaar aan en ik voel een golf van emoties. Dat is mijn ventje! Dan pak ik de telefoon die op het bed staat en ga de familie op de hoogte stellen. Gelijk bij de eerste schiet ik vol. De emotie moet er nog goed uit.

Nog een half uur later wordt Frea de kamer ingereden. Ik ben trots op haar en zij is trots op Tomas. Vanaf nu zijn we met zijn drieën.

Het leven, de toekomst

Soms denk ik wel eens na over het leven. Als je de zoekfunctie van deze blog gebruikt (onderaan de pagina) kom je bijvoorbeeld hier uit. Soms gaan mijn gedachten over het verleden, soms het heden en laatst dacht ik eens na over oud zijn.

Hoe zou ik zijn als ik oud ben? Mijn opa bijvoorbeeld is op 72 jarige leeftijd overleden. Op zijn laatst was hij echt een oude man. Bejaard, compleet met wandelstok en een kledingsmaak die je alleen bij oudere mensen terug vindt.

De reden waarom ik hier over na begon te denken was toen ik een motor magazine aan het lezen was. Het artikel dat ik las ging over races op de Amerikaanse zoutvlaktes waarbij het doel was om de 200 mijl per uur grens te behalen over een periode van 90 seconden. 200 Mijl per uur is 321 kilometer per uur overigens.
De passage die mijn aandacht trok was een coureur die slipte bij 276 kilometer per uur en van zijn motor moest afspringen en zo in feutus-houding over de vlakte gleed. Die houding is de beste om jezelf te beschermen schijnt. In elk geval werd daarna pas verklapt dat de coureur 72 jaar oud was.
Ik las het stuk nog eens en vroeg me ernstig af of hier geen typefout gemaakt was. Maar de alinea daarna gaf men aan dat deze zeer ervaren racer al zeker 30 jaar probeerde om snelheidsrecords te verbreken en er stond ook een foto bij waarbij een oudere man een motorfiets voortduwde.

Dat was voor mij het moment om eens stil te staan bij mijn eigen levensstijl want dat wilde ik ook wel! Niets 72 jaar oud en je als een oude man gedragen maar wereldsnelheids records verbreken! Goed, dat laatste misschien niet per se, maar dan toch zeker passievol leven en de ouderdom voorblijven.
In gedachten dagdroomde ik even weg en zag mezelf een solotrip om de wereld met een boot maken. Misschien zijn we heden ten dagen wel fitter op leeftijd dan mijn opa was toen. Door het eten, of door onze kennis, of misschien toch door mentaliteit? Of misschien wel doordat wij niet de zware lichamelijke arbeid moesten leveren die hij moest toen hij mijn leeftijd had?
In elk geval ga ik er het beste van maken en lees ik tegen die tijd deze blog eens terug. Hopelijk terwijl ik dobberend op de oceaan drijf en me een momentje wil vermaken.

Verjaardagskado

Vandaag heb ik mijn verjaardagskadootje al gekregen. Een collega heeft me namelijk geinformeerd dat de Apple Airport Express bestaat. Een apparaatje dat verbinding legt met je iTunes en dit signaal via audio in op je versterker doorgeeft. Het resultaat is dat je je iTunes mp3-collectie van je computer over de speakers van je versterker de huiskamer in hoort schallen en dat allemaal draadloos!

En nou komt het… dit kun je dan aansturen met je iPhone!! Ook weer draadloos 🙂

Goed, ik  vertelde Frea dus dat ik even naar de Apple store ging om dit apparaatje te scoren en zij vroeg of ik het niet van haar voor mijn verjaardag wilde hebben. Prima, maar ik wil het eigenlijk wel vandaag in huis hebben. Zo gezegd zo gedaan… Wij samen naar de Apple store en toen we thuis kwamen draaide het spul binnen 10 minuten. Wat is dat Apple toch mooi. Het praat echt allemaal met elkaar. Het gaat zo lekker simpel: je installeert de tool, selecteert je netwerk en typt het wachtwoord in. Dan open je iTunes en je selecteert in een nieuw venstertje de naam van het apparaatje dat je zojuist heb ingesteld. Als het kabeltje van het apparaatje maar je in de correcte “audio in” is gestoken werkt het gelijk. Super!

Dat betekende dus wel dat ik zojuist mijn hele mp3-collectie opnieuw van de juiste genres heb voorzien want toen ik met de iPhone door de collectie heen bladerde klopte er geen barst van. Daarna heb ik met behulp van iDupe alle duplicate mp3-tjes verwijderd. Ik had het tooltje al eens gekocht want het kost maar 8$ en het ruimt gewoon echt goed op.
Dus de collectie is weer netjes en ik ben een heel blij man.

Frea bedankt voor dit mooie kado!

BTW

Een diepe zucht…
Frea is bezig voor haar bedrijf en verdiept zich in de omzet- en inkomstenbelasting.
Ze stelt allerlei vragen omdat ze hardop zit te denken en morele steun wil.

Zo gaat het weer eens over de BTW. Iedereen in Nederland baalt van deze gelegaliseerde diefstal door onze rijksoverheid.

Ik surf naar de site van minfin nadat ik heb gegoogled waar ik de rijksinkomsten mbt BTW kan vinden. Even wat cijfers, geniet u mee.

In totaal had het Rijk in 2008 163 Miljard EU (dat is: 163.000.000.000 EU) aan inkomsten. Hiervan is 43,3 Miljard afkomstig uit BTW. Dat is bijna 25%!!! Net zoveel als aan de totale hoeveelheid loon- en inkomstenbelasting.

Een behoorlijk gevloek later en het is weer rustig in huize de Ruijter. Frea heeft de boel helder op het netvlies staan en samen drinken we er nog eens 1 op de rijksinkomsten. Hoe kunnen we hiervan zoveel mogelijk weer terug onze eigen kant op schuiven?

De droger

Ik zie een halfleeg wasrek als ik thuis kom. Vreemd, want normaal draaien we altijd een volle was. Dan begrijp ik het opeens als ik de stapel handdoeken al op de tafel zie liggen. Ze zijn in de droger geweest!
De bovenste wordt opgepakt en ik voel heel duidelijk een verschil met vorige wassen die gedraaid zijn. Wat is dit zacht!
We zijn er superblij mee dus laat de baby maar komen 🙂

iPhone

In juni 2006 maakte ik voor het eerst kennis met de Nokia N-series en overigens met de Pussycat Dolls. Vanaf toen wilde ik er eentje hebben en bijna 9 maanden later schafte ik me dan ook de N95 aan. Deze werd, toen ik een blackberry kreeg van de zaak, doorverkocht voor weinig aan een vriend. Helaas kon ik maar 6 maanden van de BlackBerry gebruik maken en ik kocht op dat moment weer een N95 terug.

Tot gisteren.

Gisteren heb ik hem uitgezet en sindsdien ligt hij al meer dan 24 uur in mijn lade op het werk te verstoffen.
Want we leven nu bijna in 2010 en in huize de Ruijter heeft de iPhone zijn intrede gedaan. Wat een mooi apparaat! Ik heb overigens hetzelfde gevoel als bij mijn Nokia toen die net nieuw was, dat is niet veranderd.

Als een kind in de snoepwinkel download ik de eerste gratis apps via de iStore. Wat een gemak hoe dat gaat! Ik verbaas me over Shazam waarmee je liedjes kunt luisteren en dit programmaatje binnen 15 seconden vertelt welk liedje dit is. Handig als je iets leuks op de radio hoort en je wilt het hebben, want… 2 klikken verder en je hebt het liedje gekocht voor 89 cent.
Na de gratis apps komen er een paar betaalde programmaatjes op. Ik wil bijvoorbeeld via deze GSM onze server kunnen monitoren. Binnen 2 klikken en 3 configuratie regeltjes heb ik een shell voor mijn neus waarmee ik commando’s als “top” kan draaien.
De volgende stap is de email en de calender instellen. Ik schakel van Thunderbird met Lightning over naar iCal en hopla, daar zijn mijn afspraken. De mail is helemaal geen probleem als je maar weet in welk domein je zit en wat het adres van de Exchange server is.

Als ik in de supermarkt loop kan ik nu via “Aanbieding” zien wat er … in de aanbieding is deze week. Maar niet alleen bij ons in de Deka, maar ook bij de AH die iets verder doorlopen zit. Zo zag ik dat de vaatwas tabletten nu van 11.98 EU voor 5.49 in de schappen liggen.
Een moment later zoek ik in de recepten app van Smulweb op wat we straks gaan koken. Ook handig als je in de supermarkt loopt. Even een minuutje met de iPhone in de hand. Tenminste… hier moet ik even een kanttekening bij plaatsen want op het moment dat ik op het woord hutspot zoek krijg ik zo’n kleine 200 recepten.

Er is zoveel te ontdekken! Welkom in de wereld van de iPhone.

Waylon

Afwachtend zitten we in de hal beneden tot het moment dat de deuren open gaan. Eric Corton is te laat en Jose de hostess verontschuldigt zich tegenover de gasten.

Geen paniek want we zetten ons neer in de bar en bestellen wat te drinken. We zitten vooraan bij het podium. Eigenlijk zit iedereen vooraan want er is maar ruimte voor ongeveer 30 mensen en meer genodigden zijn er niet. De instrumenten staan al klaar en op de grond ligt een wirwar aan kabels.

Dan rent Eric naar binnen en gilt dat iedereen lekker vroeg is. Het publiek lacht en hij begint gelijk de opnames. Nu komen ook de bandleden binnenlopen. Behalve Waylon de zanger, waar we voor komen, zijn er een gitarist, basgitarist, drummer, toetsenist en 3 blazers. Tussen het spelen door worden er wat interviews afgenomen en het is een lekker ontspannen sfeertje.

Als het programma is afgelopen wordt het pas echt leuk. Het merendeel van het publiek is vrouw in de leeftijd 14-50 en ze zijn allemaal net zo opdringerig. De tienermeisjes willen op de foto en klagen daarna dat hij zo bezweet aanvoelde. Wat wil je na 2 uur optreden vol in de spotlights vraag ik me af. Het Oosterse vrouwtje van 40 die in het Engels wel 5 keer “thank you so much for your music” lispelde wil ook op de foto. Ik denk bij mezelf: yeah right! Niks music, je bent gewoon geil vanwege zijn kop en je hebt je ook zo aangekleed.

Nagenietend van het circus gaan we er van door. Voor ons geen foto’s of praatjes. Wegwezen van deze gekte.

radio maken

Ergens roept een stem: “Nog 2 minuten!”. Ik weet niet waarvandaan. Twee van de 3 DJ’s om me heen drentelen druk heen en weer en de presentator heeft zichzelf afgesloten voor de rest van de wereld en staart voor zich uit vlakbij de microfoon.

Ik kijk om me heen, de sfeer is zo anders dan zojuist in de produktieruimte toen de puntjes op de I van de voorbereiding werden gezet. Dan krijgen we het sein en klinken de openingsjingles van het programma door de ruimte. De presentator ontwaakt en babbelt in de microfoon, zo de ether in waar duizenden mensen in Nederland het signaal op hun radio oppikken en naar hem luisteren.

Al gauw gaat de telefoon. Ik kijk het kunstje af en later op de avond roep ik zelf in de telefoon: “U spreekt met de radio! Welk plaatje wilt u aanvragen?”. Ik heb er veel plezier en sommige mensen zitten echt om een praatje verlegen. Ook zijn er vaste bellers die hopen dat het nummer van hun keuze deze week wel in de uitzending komt. Ik heb een gelukje en wordt zelf heel toevallig ook door het programma gebeld en ben vlak daarna te beluisteren in de ether.

Het is gezellig in de studio en er wordt volop drinken aangevoerd. Het eerste uur koffie, het tweede uur fris en het derde uur bier. Inmiddels is het half elf geweest en de rest van het programma gaat op de automatische piloot. Het aantal telefoontjes neemt af, twitter krijgt geen updates meer en er wordt ook niet meer gechat. De druk is nu overduidelijk van de ketel en we zitten vrolijk te babbelen met elkaar over radio maken en werken. Na afloop krijg ik nog een uurtje les hoe alle apparaten en knoppen werken en maken we zelf nog een eigen showtje met mijn favoriete muziek. De rock knalt door de studio en ik glunder als een kind. Wat een feest!