Tentakels

De tentakels van de overheidsmafia reiken weer eens onder toeziend oog van de hele bevolking tot daar waar ze niet thuis horen.

Het zeilmeisje Laura Dekker is dit jaar het slachtoffer van betweterigheid van allerlei zielige ambtenaartjes. Je bent in dit land niet vrij om te kiezen voor het leven dat jij wilt zonder dat justitie onder druk van in dit geval bureau jeugdzorg bepaalt hoe je moet leven.

Van het weekend had ik daar nog met iemand een discussie over. Deze man gaf aan dat je als 14 jarige nog niet bekwaam genoeg bent om solo de wereld rond te zeilen. Mijn tegenargument is dat er genoeg “volwassen”, rijke patsers zijn die ook niet bekwaam zijn en toch ook zelf met hun dikke boten varen. Van de zomer kwam ik er talloze tegen op het Alkmaarder meer. (Ik wil het niet eens hebben over onbekwame automobilisten die toch in pooierbakken de weg op mogen)
Daarna discussierden we over het feit dat als het dan fout ging ze ook niet gered hoeft te worden. Zijn argument was dat zoiets namelijk geld kost. Hierop kon ik alleen maar hardop denken dat bureau jeugdzorg, justitie en politie die voor Laura haar leven bepalen zeker niets kosten?
Ik twijfelde of ik een zijspoor in zou duiken en zou roepen dat de overheidsmafia dat financiert met hun BTW afpersing. Maar daar ben ik wel klaar mee.

Nu staan de kranten dus bol van het feit dat Laura ondergedoken zat op Sint Maarten. Vandaag was ze weer op Schiphol geland en als ik dan lees dat de politie „heel veel van haar wil weten” dan word ik bang. Bang voor de overheidsmafia die tot in detail van je wil weten wat je doet op vakantie en waarom je het doet. Bang dat als je het verkeerde antwoord geeft ze je onder toezicht gaan stellen van een of andere kut-instantie die je nooit meer het daglicht laat zien.

winterse wandeling

Op straat ligt een dik pak sneeuw. Echt een dik pak. Iets wat we hier in jaren niet hebben gehad. Gisteren vroor het 5 graden en de barometer was dalende wat slecht weer voorspelde. Ideale condities voor winters weer dus.

Het is zondagmiddag en ik wil door het pak sneeuw heen lopen. Ik wil de sneeuw horen kraken als je er over heen loopt. We kleden ons warm aan en leggen Tomas in zijn reiswieg die we op het onderstel van de wandelwagen klikken. Hij ligt begraven onder een stapel dekens, een trui, een jas en een plastic hoes om de wieg heen (met luchtgaten) zodat ik me zorgen begin te maken of dit niet iets te warm zou kunnen zijn.
Na een tijdje wandelen komen we bij het park uit. De wandelwagen heeft het lastig om door de sneeuw heen te ploegen en ik bedenk of ik niet eenvoudig een soort ski’s kan zagen en die er onder kan monteren. Dan stop ik met mijmeren hier over want in het park zien we een paar kerstbomen staan en we hebben er zelf nog geen in huis.
Het blijkt een project van een of andere organisatie te zijn. Diverse mensen, aan de handschriften te zien zowel volwassenen als kinderen hebben hun kerstwensen op kaartjes geschreven en deze in de boom op gehangen.

Ik lees er een paar en kan wel raden wat voor organisatie het geweest moet zijn. “I wish to know Jesus Christ more then ever. And be the doer of his words.”. Goed… je kunt het nu zelf ook wel raden. Er staan ook minder zware heilwensen op de kaartjes: “Ik wens iedereen een hoog oplossend vermogen”. Ik kan het niet helpen en bedenk me gelijk dat wanneer we allemaal opgelost zijn er geen klimaatconferenties meer hoeven te zijn, want alle diersoorten die dan overblijven op aarde kunnen geen auto rijden.
Gelukkig kan het ook nog gewoon en lees ik een kaartje waarop staat: “Fijne kerstdagen en een gelukkig 2010”. Het laatste kaartje dat ik lees bezorgt me de slappe lach: “Ik wens dat we altijd winnen met korfbal!”.
Zo zie ik het graag, gewoon een klein beetje egoisme 🙂

Kerstontbijt

Bij ons op het werk krijgen we geen kerstpakket maar wel een kerstontbijt. Dat gaat natuurlijk altijd een beetje met stijl.
Vorig jaar stonden we op de schaats bij de Jaap Edenbaan in Amsterdam en dit jaar leek er een fietstocht in het verschiet te liggen.
Leek, want het was niet zo. Maar laat het me enigszins smeuiig vertellen.

Ik kom aan op het werk en zie ons hoofd HRM fietsen uit een vrachtwagen lossen. Ik bibber een beetje want het vriest. Snel haast ik me naar binnen om op te warmen. Achter mijn bureau gezeten baal ik een beetje want vorig jaar stonden er bussen klaar en nu blijkt dat we middels lichamelijke arbeid onszelf moeten vervoeren. Ik hoop dat we niet te ver hoeven te fietsen.

Dan is het 9 uur en er roept iemand rond dat we gaan vertrekken. Beneden krijgen we een regenponcho en een papier met de route. Opluchting maakt zich van mij meester want het is vlak bij het station en dat is max 10 minuten fietsen. In een sliert gaan we op pad.

De lokatie is een club in het centrum, speciaal afgehuurd voor ons feestje. Eenmaal binnen krijgen we allemaal een handvol buisjes met vloeistof die eenmaal gebroken gaan fluorisceren. Ook zitten er verbindingstukjes bij zodat je er armbanden, kettingen en weet ik wat niet van kunt maken. De creatievelingen onder ons leven zich uit en ik kijk een beetje af.
Na het praatje van de direktie worden we naar de danszaal gebonjourd. Onderweg kunnen we bij het buffet ontbijt mee pakken.

Op de dansvloer rijden 2 meiden rond op rolschaatsen die al dansend het personeel naar zich toe proberen te lokken. Dit gaat vrij aardig en al snel staat iedereen uit zijn dak te gaan en dat om 10 uur ‘s ochtends. Dat komt waarschijnlijk ook omdat de bar open is en ik menig collega met een biertje in zijn of haar hand zie staan.

Dan is de muziek stil en roept de DJ dat T-Spoon gaat optreden. T-Spoon, een icoon in de jaren 90 die ons trakteren op diverse van hun oude hits. Het is een dynamisch 4-tal en na 30 minuten feesten we zelf door. Dan is het voor mij voorbij en fiets ik terug. Dat was genieten!!

Verhalen

Het schiet de laatste tijd niet erg op met de verhalen hier, toch betekent dat niet dat er niets gebeurd. Natuurlijk ben ik erg druk met Tomas. Als ik thuis ben eist hij het meest van mijn tijd op, ook omdat ik Frea een beetje wil ontlasten. Het kereltje heeft namelijk behoorlijk wat aandacht nodig. Gelukkig is hij overdag wakker en slaapt de laatste tijd de nachten lekker door. Nu is het al meermaals gebeurd dat hij om 11 uur gaat slapen en pas om 6 uur wakker wordt.
Inmiddels heb ik de maandag avonden weer wat tijd gevonden om naar gitaar les te gaan. We duiken diep de theorie in en als je een beetje kunt rekenen dan zijn omgekeerde gitaarakkoorden op zich te begrijpen.

Natuurlijk is het recent Sinterklaas geweest en traditioneel vieren we dat Frea haar familie. Die zijn dat altijd blijven doen en ik kon aansluiten. Opnieuw had Johan mij, ik had Johan en Frea had Judith. Zowaar heb ik eindelijk mijn hoofdlampje gekregen voor het geval ik een grot ga bezoeken tijdens een campeervakantie.

Wat bij mijn familie ondertussen traditie aan het worden is, is een weekendje met zijn allen er op uit. Dit jaar zaten we in Arcen. Een lekker weekendje niets aan je hoofd waarbij we ‘s avonds spelletjes hebben gespeeld en overdag ieder zijn eigen gang is gegaan. Het eten en drinken was wel constant in gemeenschapsvorm. Het was echt gezellig en heerlijk er tussen uit. De Dickens aankleding van het dorp was toch wel het hoogtepunt. Arcen heeft zijn uiterste best gedaan en het resultaat mocht er zeker zijn.