iPhoto 09

Vorige week had ik de hele iLife Suite geupdate. Van versie 2008 gingen we naar 2009. Goed, dan lopen we feitelijk nog een jaar achter, maar versie 2010 bestaat nog niet.
Vandaag was een regenachtige (natte sneeuw zelfs) dag en dan mag ik graag achter de computer kruipen om wat te rommelen. Nu zat ik in de digitale oude schoenendoos met foto’s te kijken. iPhoto dus 😉 De 2009 versie heeft een nieuwe leuke feature. Als je namelijk op “gezichten” klikt ziet de software zelf waar de gezichten op de foto staan en kun je de naam intypen van degene die dat is. Op het prikbord (een ander tabblad binnen iPhoto) zie je dan het gezicht van die persoon en als je daarop klikt dan zie je alle foto’s uit de schoenendoos waar die persoon op staat. Bij Frea en mijzelf werkt dat ook in 90% van de gevallen. Soms staat er een foto van een vreemde tussen, dus de software werkt nog niet helemaal waterdicht. Maar al met al is het een hele leuke aanvulling.
Al gauw waren de foto’s waar Frea, Tomas en ik op staan op en ging ik eens binnen de familie kijken.
Bij de eerste foto van Kim kreeg ik 1 hit van een aantal onbekende mensen die de Canal Parade aan het bijwonen waren. Een andere foto van Kim liet de foto van minister Plasterk zien, ook op diezelfde Canal Parade.!?
Wel had ik nu 10 hits op haar, maar er was er maar 1 van raak.
Conclusie: de software werkt aardig, maar moet nog wat gefinetuned worden. Toch is het heel handig als je een grote verzameling foto’s hebt. Ik vind het een leuke aanvulling.

Oma

Lieve oma,

Ik zie je nog staan, je klom vaak op een stoel om voor de vuist weg een speech af te steken waarin je aangaf hoe blij je was om bij de gelegenheid in kwestie aanwezig te zijn. Je wenste deze en gene dan alle goeds en geluk toe of je bedankte de mensen die op dat moment het samenzijn georganiseerd hadden.

Zelf ben ik niet zo’n voor de vuist weg spreker dus gebruik ik pen en papier, maar toch doet het me plezier om de “favor te returnen” om het maar modern te zeggen.

Oma en modern, dat ging soms goed samen, maar soms ook niet. Qua moderne techniek was je altijd geinteresseerd. Een paar jaar geleden kreeg je bijvoorbeeld een DVD-speler en zo had ik zelf  gehoopt dat je nog eens een computer zou aanschaffen. Liefst een Apple natuurlijk want dat werkt zo makkelijk en dan heb ik mooi mijn erfstuk binnen.

– U begrijpt dat dit een grapje was? –

Aan de andere kant was je juist een vrouw van klassieke normen en waarden. Misschien was je een visionair? Want heden ten dage roept praktisch de halve samenleving dat de ouderwetse normen en waarden weer terug moeten komen. Nou, ze zouden een mooi voorbeeld aan u hebben kunnen nemen, hoewel Sander, Marleen en ik soms wel moeite hadden met uw ongevraagde doch goedbedoelde adviezen.

Tijdens familiebezoek gaf u altijd stellig uw mening over hoe wij in het leven staan, maar naarmate ik zelf ouder werd merkte ik de laatste jaren dat u het ook niet erg vond om tegengas te krijgen. U was open van geest en dacht er over na als ik zei dat het tegenwoordig zo niet meer werkt. Vaak werd ik na zo’n opmerking toch nog getrakteerd op een verhaal van vroeger waarin haarfijn werd uitgelegd hoe het er toen aan toe ging om te onderstrepen dat het toen toch beter was.

– 1 – 0 voor oma –

Nu moet ik zelf putten uit mijn herinneringen van vroeger over u. Mijn eerste herinneringen aan u zijn de geluiden van de duiven toen u nog in Baarn woonde in. Maar meer vroege herinneringen heb ik aan uw verblijf in Diever in Drenthe. Omdat het best een eind weg was bleven we daar regelmatig slapen. Het was altijd een feest om daar te zijn. We konden naar buiten, binnen was het groot en vermaakten we ons altijd prima voor de open haard terwijl u en opa met mijn ouders zaten te kletsen. Het enige waar we altijd tegen op zagen was het eten. U was een “killer cook” om het netjes te zeggen en uw schwartzwalder kirschtorte was daarbij uw beruchte wapen. Ook uw pudding met velletjes was moeilijk verteerbaar. Bij wijze van opfriscursus werden we daar een paar jaar geleden met kerst nog eens op getrakteerd. Toch zijn dit momenten waar ik met plezier aan terug denk want het zijn momenten van plezierig samenzijn waar ik u ook altijd van zag genieten. Soms bracht ik u na afloop naar huis en keuvelden we nog wat na en zei u vaak hoe fijn en leuk u het vond zo met elkaar.

Wat me ook bij blijft is uw reislust. Ik ben blij dat ik zelf ook iets van dit reisgen door heb gekregen. Tot op zeer hoge leeftijd was je nog in staat om rondreizen te maken. Zo ging je op je 87e nog naar Marokko met mijn ouders en dwong je respect af bij de lokale bevolking als je met handen en voeten wist te vertellen hoe oud je was en wat je nog allemaal kon. Soms ging dit gepaard met een turndemonstratie, een sport die u zelf vroeger fanatiek hebt beoefend. Geloof me want ik was erbij toen je op de Turkse bazaar in Antalya aan een lokale marktkoopman liet zien dat je je tenen nog kon aanraken. Dat was toen je ons allemaal had meegenomen ter gelegenheid van je 85e verjaardag. Je was er trots op dat je nog zo kwiek en gezond was en wij waren dat ook.

Waar je ook trots op was was je goede komaf. Behalve dat je altijd hebt geweten dat je bloed van Franz Liszt in je aderen had stromen kregen al onze nieuwe vriendjes en vriendinnetjes die je in de loop der jaren hebt ontmoet ook altijd te horen dat uw vader bij de notabelen van het dorp behoorde. Ik luisterde altijd graag naar de verhalen dat u zich dan als een prinses liet rondrijden met de auto die uw vader toen al had. Toch weet ik dat u ook arme tijden hebt gekend, ook hier zou ik graag een annekdote over opdissen maar u liet zich hier niet vaak over uit omdat u juist een positieve levensinstelling had.

( Overigens heb ik nog gezocht naar een gepast stuk van Franz, maar hij leende zich niet zo voor dit soort gelegenheden )

Wat ik me ook altijd zal blijven herinneren aan u is uw gulheid. Hoewel u erg spaarzaam leefde en netjes alle uitgaven in uw huishoudboekje bleef noteren tot op het laatst aan toe kregen wij, uw kinderen en kleinkinderen met bijzondere gebeurtenissen altijd een envelopje dat tot de rand toe gevuld was.

De eerste 12 jaren van ons leven werd daar nog wat onderscheid gemaakt omdat de  jongste net zoveel hoorde te krijgen als de oudste kreeg toen die jong was. Toch heeft mij dat nooit gestoord, maar dat komt omdat ik als oudste nooit last had van deze deflatie. Behalve dat weet ik ook nog dat we truien van Henk ten Hoor kregen, hengels van opa en later kregen we brommers. Dankzij uw gulheid reed ik dan heen en ween naar het hunnebed in Diever, een laatste rustplaats van de oermensen.

Voor je zelf nu naar je laatste rustplaats gaat wil ik je nog zeggen dat ik je ga missen en ik hoop dat je van ons hebt genoten zoals wij van jou hebben genoten.

Lieve oma, je hebt een indruk achter gelaten en we zullen je niet vergeten.