Tomas

Hij is nu een half jaar oud en de stapel cliches is waar. Mensen zeggen het ook van tevoren tegen je: “alle cliches zijn waar” maar je denkt het zal wel. Nu merk ik dat ik het zelf ook roep tegen mensen uit mijn omgeving die in verwachting zijn.
Maar goed, dat wil ik niet vertellen. Dit verhaal gaat over Tomas.

De afgelopen 6 maanden is hij behoorlijk hard gegroeid. Hij zit steeds bovenaan de curve zoals dat bij het consultatiebureau heet. Als ik naar de eerste fotos kijk dan zie ik pas echt hoe groot hij nu al is. De eerste dozen met kleertjes die nu op zolder staan omdat hij ze niet meer past zijn trouwens ook stille getuigen van zijn groei.

De leukste momenten zijn als hij je ziet en naar je lacht. Dit gebeurt altijd als hij net wakker is of als ik thuis kom uit mijn werk. Dan zijn er ook de mijlpalen. Bijvoorbeeld het omrollen. Zijn eerste tandjes na 5 maanden, zijn gekwek, zijn eerste papje, de eerste keer in de kinderstoel. Er zijn heel veel eerste keren geweest. In de loop van de jaren zal er voor hemzelf maar 1 eerste keer echt belangrijk worden maar dat duurt nog heel lang 😉

Hij vindt het prachtig om heen en weer gegooid te worden, iets wat Frea dan ook graag en vaak met hem doet. Wat ook een mooi moment is zijn de 23.00 uur voedingen. Hij heeft dan al een paar uur geslapen en wordt uit bed gehaald voor de laatste voeding van de dag zodat hij de hele nacht lekker doorslaapt. Kanttekening: het zijn vooral de ouders die dat erg lekker vinden 😉
Als je hem dan uit zijn bed haalt dan is hij heel rustig. In tegenstelling tot de rest van de dag wanneer hij enorm beweeglijk is.
Dit is trouwens vooral jongens eigen. Frea is gisteren naar een reunie van de zwangerschapstraining geweest en er lagen daar 6 jongetjes en 6 meisjes naast elkaar. De meisjes lagen vooral rustig rond te kijken maar de jongetjes hadden een wedstrijdje wie het druk

Visuitje

Ter voorbereiding voor onze reis naar Schotland wilden Marco en ik eerst oefenen met vliegvissen. Een van onze doelstellingen, of beter gezegd, onze enige doelstelling is om aan een Schotse rivier te staan waar de zalmen uit het water springen en er met behulp van een hengel eentje naar de kant toe te slepen.

Op een zaterdagmiddag begaven wij ons dus via Eemnes naar Putten om de techniek, die nog niet heel eenvoudig zal blijken te zijn, aan te leren. Onder begeleiding van een ervaren vliegvissende loodgieter uit Amersfoort waarvan Marco dacht dat hij Henk heet en ik dacht dat hij Nico heette stonden we eerst een uur op het gras met een hengel te zwaaien. De juiste beweging is heel belangrijk want anders hield je het maar een half uurtje vol, aldus Henk/Nico.

Helaas voor hem of voor ons hielden we het evengoed maar een half uurtje vol. Waarschijnlijk omdat de man naast ons er in 5 minuten 3 uit trok en wij niets voor elkaar kregen. Of misschien toch omdat er echt niets aan was?
Hoe dan ook, samen op de motor, samen een activiteit ondernemen en tot slot sushi eten. Het was een topdag!