iMovie

Van de week hebben we van Johan een camera gekregen. Een video-camera die eerst aan Frea haar broer toebehoorde. Met enkele shots en een paar leuke foto’s is al gauw een prachtig, professioneel ogend filmpje te maken.
Binnen 45 minuten had ik als leek die nog nooit in iMovie een filmpje gemaakt heeft een prachtige compositie van 45 seconden over Tomas in elkaar gedraaid. Met mooie achtergrond muziek, grappige effecten, titels, thema’s, intro en outro. Het resultaat is een quicktime bestand dat ik naar mijn moeder die ook een hoofdrol speelt heb doorgemaild.

Ik vond het zo leuk om het te maken dat ik gelijk op zoek ben gegaan naar open-content muziek die ik volgende keer onder de filmpjes kan zetten.  Bijvoorbeeld de Tribe of Noise (http://www.tribeofnoise.com)

Wil je het ook zien? Stuur even een mailtje.

Triken 2

Na een zeer geslaagd trikeweekend 5 jaar geleden met Marco heb ik dat nu als afdelingsuitje georganiseerd voor de afdeling van mijn werk.
Al dagen waren ze nerveus maar wat hadden we er allemaal een zin in.
Net als toen was het vandaag ook ‘s ochtends vroeg om 10.00 uur aantreden in Uden. De mannen van de verhuur hadden er niet zo’n zin in maar dat trok gauw bij.
Iedereen eerst zijn proefrondje met de verhuurder achterop waarbij we een korte uitleg kregen. Mijn versnellingsbak was mogelijk nog gaarder dan toen en ik had meermaals last van “tandenpoetsen”. De route bestond geheel toevallig nu ook weer eerst langs Leerdam en dan een stuk linge. Daarna werd het Gouda en even een 4-uurtje bij collega Arnold in Reeuwijk.
Arnold had er zin in! Vol gas gevend bij elk stoplicht liet hij graag de motor brullen. Toen zijn vrouw hem zei dat hij er uit zag als een Angel sprak hij haar toe dat zulks nou net de bedoeling was.
Eveline was ook goed op dreef. Als achterste kon ze goed zien hoe het moest maar ze had er totaal geen problemen mee om de trike onder controle te houden.
Steven was behoorlijk fatalistisch ingesteld en liet zich de hele rit rijden door Eveline. Aan zijn praatjes kwam natuurlijk geen einde tijdens de stops en dat was een teken dat hij het toch wel heel leuk vond.

Eind van de dag nog even gegeten bij een eet-cafe in Uden. Over 5 jaar nog maar eens een keer, de vraag is met wie dan 😉

Ongelukje

De auto voor mij staat vol op zijn rem en ik dus ook. Dan voel ik dat mijn achterwiel onder me weg slipt en besef ik me dat ik aan het vallen ben.
Een fractie van een seconde later bedenk ik me dat het zo dus voelt als je over het asfalt glijdt. Ik denk aan de man van 72 die met extreem hoge snelheid van 276 km per uur van zijn motor sprong (zie blog Het leven, de toekomst ) .
Dan zie ik mijn motor nog harder dan ik glijden, recht op de auto af die me zo hard heeft laten remmen. Nog weer een fractie van een seconde later sta ik op de been en ik doe mijn helm af. Een zucht van verlichting gaat door het kruispunt heen. Iedereen zag het en hield geschrokken de adem in. Zou hij nog op staan? Nou, daar staat hij dan. Te balen.
De man uit de auto voor me is gelijk uitgestapt. Ik heb hem niet geraakt, hij wil weten of het goed met me gaat.
Mijn been doet een beetje pijn, maar werkt het nog uitstekend. Mijn motor heeft een schaafwond, net als mijn leren jas. Mijn broek is nog helemaal heel en mijn helm ook. Het ergste dat er gekwetst is, is mijn ego.

Ik stap weer op de motor en rij door. Bij het volgende stoplicht stopt naast me een cabrio. Vier uitlaatpijpen komen onder zijn kont vandaan. De pafferige bestuurder heeft zin om te racen. Ik niet, ik ben net gevallen.

E.Leclerc

Vrijdag 14 mei

Vandaag een bezoekje gepland aan Auxerre maar daar zullen we vandaag in elk geval niet aankomen. Dat komt omdat we eerst langs de E.Leclerc brachten. Wellicht kent u ze, enorme supermarkten met diverse afdelingen waar je fietsen, babykleding maar ook jam kunt kopen.
De fietsen liepen we voorbij maar bij de babykleding hebben we inkopen gedaan. Gelijk voor 2 babies en een peuter. Voorts zag ik een paraplu voor op een kinderwagen. Een item waar ik in Nederland al zeker 2 maanden naar op zoek was maar niet kon vinden.
Daarna zijn we door het supermarkt gedeelte gelopen. Met vis, chocola, salades, broden, koffie en weet ik veel wat voor een andere dingen die we niet nodig hadden liepen we de winkel weer uit. Enigszins geschrokken door de kassabon die toch wel leek te kloppen toen we het narekenden stonden we beduusd buiten. Ter plekke werd besloten om Auxerre te laten voor wat het was en met de staart tussen de benen terug te keren naar de gite. Echter niet voordat we in Avallon nog een halve kip hadden gekocht en de chocolat viennois opnieuw te scoren. Bij datzelfde cafe bleek men gratis internet aan te bieden en kon ik eindelijk mijn mail ophalen!
Onderweg hebben we nog ergens een picknick gehouden op een stuk land. De sociale controle is groot, ook in the middle of nowhere in Frankrijk want de boer van wie het land was kwam binnen 2 minuten aangereden om te kijken wie er op zijn land zat. Na een vriendelijk voorstellen wie ik was vond hij alles prima en keerde weer om.
‘s Avonds in de gite begonnen met de schoonmaak want morgen vroeg

Guédelon

Donderdag 13 mei.

Gisteren deden we heel rustig aan maar vandaag ging het gas er vol op (10 Mathieu).

We begonnen de dag met een reis naar Guédelon. Of zoals het formeel heet: Guédelon Chantier Médiéval. Een middeleeuws kasteel midden in de bossen. Of beter nog: een nieuw kasteel gemaakt met technieken uit 1200 en ook gemodelleerd op basis een kasteel uit die tijd. In 1997 is men er aan begonnen en de verwachting is dat het in 2022 klaar is.
Alles, maar dan ook alles wordt met behulp van technieken uit die tijd gemaakt. De dakpannen, de stenen, het gereedschap, de touwen, de betimmering. Rondom het inmiddels halfgebouwde kasteel zijn ook allerlei werkplaatsen. Niet alleen een smidse en een timmerlokaal, maar ook stallen, een touwmakerij, een kruidentuin, een wolverfgebouw en een veelvoud aan veeboeren. Een heel indrukwekkend bezoek en ik zal met meer bewondering naar oude gebouwen opzien nu ik weet wat er bij komt kijken.

We rijden daarna door naar Vezelay maar komen we in een opstopping terecht doordat er een tweedehands troep markt is. We parkeren spontaan de auto en lopen even later met zijn drieën tussen de Fransen. Het lijken wel allemaal retards en we hebben de grootste lol. Totdat ik 2 antieke degens koop. Frea raakt in paniek want waar laten we die in huis straks in Nederland?

Even middagprogramma bestond dus uit een bezoek aan het werelderfgoed stadje Vezelay. Dat ligt boven op een berg en deed ons erg denken aan het Italiaanse San Giminiano. We lopen even door de enorme kerk en struikelen bijna over de vele nonnen en paters. Verder is het dorp bewoond door kunstenaars. We zitten lekker op een bankje en genieten van de relatieve rust die er heerst ondanks dat er toch constant toeristen voorbij keutelen.

Avallon

Woensdag 12 mei

Frankrijk is anders dan 20 jaar terug toen mijn ouders me bijna jaarlijks mee namen.
Voorbeeld: je ziet nergens meer auto of tractorcwrakken langs de weg staan. Gevoelsmatig staat er ook nergens meer een oldtimer in een oude schuur weg te roesten. Ook de huizen worden opgeknapt, getuige onze gite. Vroeger zag je er genoeg. Vervallen huizen in een verwilderde lap grond. Maar blijkbaar heeft de Fransman ook door waar geld te verdienen valt in eigen land.

Vandaag stond Avallon op het programma. Een klein stadje met een aardig centrum. We lopen een rondje en schieten wat foto’s. Bij een lokale cafetaria drinken we een uitstekende chocolat viennois waar we later denog een keer voor terugkomen.

Dijon

Dinsdag 11 mei.

Frea heeft n.a.v. Tomas zijn poepluiers toch even de huisarts in Nederland gebeld. Deze geeft wat instructies hoe je uitdroging kunt herkennen en wat je dan moet doen. Het advies is dat als je het echt niet vertrouwd je gewoon even langs een lokale huisarts moet gaan. Gerustgesteld gaan we de dag in. Deze begint met regen.

De avonden zitten we op 2 luxe fauteuils voor de haard. Enkele jaren geleden zat je dan uren te lezen maar nu wint de iphone terrein. Frea speelt een letterrijg spel en ik Asassins creed. Toch lees ik ook veel. Momenteel Jan Cremers Made in USA.

Op het programma vandaag staat Dijon. ‘s Middags vereren we deze hoofdstad van Bourgondië met een bezoek.
Dankzij Tom Tom rijden we direct de stad in via wederom een prachtige route. We parkeren achter de Eglise st. Michel en lopen dan naar het Musee des beaux arts. Maar eerst eten in een restaurant aangeraden in de gids want met een lege maag moet je nooit musea bezoeken.
We bestellen beiden het menu van de dag. Een dikke plak ham met champignons, weggespoeld met een lichte, rode streekwijn. Uitstekend advies van de Lonely Planet.
Terwijl we door de stad wandelen kijk ik om me heen en wat opvalt aan Dijon is dat de mensen anders gekleed gaan. Stadser en gevarieerder dan in de dorpen. De mensen die er rondlopen kun je zo in Amsterdam terug vinden. De winkels trouwens ook. Europa groeit meer naar elkaar toe.

Helaas voor ons is het museum gratis maar elke dinsdag gesloten. Ik zie een update voor de Lonely planet voor me maar weet van mezelf dat ik die brief niet zal schrijven of een email zal sturen.

Tomas vermaakte zich uitstekend. Hij kijkt zijn ogen uit en geniet er van dat we de hele dag samen bij hem zijn. Vandaag gelukkig maar 2 poepluiers.

De abdij van Fontenay

Maandag 10 mei

Vandaag reizen we af naar Montbard. De meest dichtstbijzijnde stad waar we kunnen en tanken en onze mondvoorraad kunnen aanvullen. Alle voorraden vanuit Nederland meegenomen zijn namelijk echt op, behalve de koffie en de pot pindakaas. Beiden acties lukken en met volle tank en kofferbak vol proviand rijden we naar het naastgelegen dorp Marmagne om de abdij van Fontenay te bezoeken. Dit particulier bezit is sinds 1981 werelderfgoed en in prachtige staat gerenoveerd. We lopen langs de verschillende gebouwen en ik droom weg naar oude tijden. Er zijn o.a. een bakkerij, ziekenboeg, duiventil, kennel en smidse. Vooral deze laatste is bijzonder vanwege de door een waterrad aangedreven hamer waarmee men in de 13e eeuw al fabrieksmatig gereedschappen maakte. Ook de tuinen zijn prachtig, zowel de binnentuin in de kloostergang waar ik me even in WOW waan als de tuin bij de forellenvijver, als de tuin om het complex heen.
Eenmaal weer thuis maken we ons zorgen over Tomas. Hij heeft nu 7 poepluiers op 1 dag en dat is aanzienlijk meer dan de 3 die hij bij een goede oogst maximaal heeft. Toch maakt hij het goed. Hij is vrolijk en eet, drinkt en speelt goed.

Chablis

Zondag 9 mei.

Om half 11 komt de bakker, heel chique krijgen we brood aan huis bezorgd. Helaas wel pas rond 12 uur, een tijdstip dat we meestal al op pad zijn.
Vers brood staat op tafel en we doen rustig aan. Daarna haasten we ons om de markt in Chablis te bezoeken. Onderweg, het is een rit van 45 minuten, hebben we bijna een botsing met een hert. Het beest wijkt net op het laatste moment uit. Ik zag de paniek zijn ogen en trouwens ook in die van Frea.
We zijn op tijd op de markt en kunnen een uur lang struinen langs de vele kramen met lokale spijzen en we slaan een behoorlijke voorraad proviand in. Gedroogde vruchten, olijven, honing, groente gaan mee terug. Nu we toch in Chablis zijn vinden we dat we de wijnfabriek moeten bezoeken. Even later staan we dan ook onwennig in een proeflokaal. Een heel andere ervaring dan een wijnproeverij in Nederland. Hier geen hapjes en een expositie van een kunstenaar. Gewoon een koelkast en een bar. Je komt hier om te proeven en te kopen en daarna wegwezen. Een oud mannetje schenkt ons wat wijnen in en gromt mmh mmh. We proeven. Ook de grand-cru. Daar zijn er maar 7 van ter wereld. Op het moment dat ik Frea haar grand-cru zie disposen pak ik haar glas. Een slok wijn van een 37 eu kostende fles dispose je toch niet? Uiteindelijk staan we met 3 flessen waarvan 1 grand-cru weer buiten.
We slenteren terug naar de auto en gaan op naar de gite. Eenmaal daar valt na een uur de stroom uit. Ik bel de beheerder die in
dezelfde straat woont en die er binnen 1 minuut is en aanwijst waar de hoofdschakelaar zit. Natuurlijk was ik zelf al op onderzoek uit geweest en in 1 van de 2 pikdonere kelders vond ik een stoppenkast die er normaal uitzag. Ik vertel de beheerder dat het ‘s nachts erg koud is en ze zetten de cv(!) aan. Toch blijf ik de haard stoken omdat het zo gezellig is. ‘s Avonds zitten we dan ook steeds lekker voor het vuur te lezen of te iphonen.

Bierry las belles fontaines

Zat. 8 mei.
Na 10 uur reizen over 750 km en 3 poepluiers later komen we aan in Bierry las belles fontaines. We worden opgewacht door de vrouw die de gite beheerd en we zijn direct verknocht aan de ligging en inrichting van het huis dat net aan de rand van het dorp ligt. Het uitzicht is prachtig. We kijken uit over een heuvelachtige groen/gele deken omringd door bossen. Een landschap waar we de laatste anderhalf uur van de rit doorheen gereden zijn.
Het is koud in het huis maar het eerste dat ik doe is de haard in gebruik nemen. Beneden is het nu snel warm maar boven blijft het koud.
We controleren ‘s nachts een paar maal Tomas zijn dekens en hopen dat het mannetje goed slaapt. Stom genoeg hebben we zijn zomer slaapzak meegenomen.