Schotland

24-28 juni 2010.

Om 3 uur staan ze klaar, 2 blauwe motoren. Precies op het tijdstip dat prinses Maxima mijn werk aandoet. Maar jammer voor want deze jongen gaat op exact dat moment met zijn beste maatje op de motor naar Schotland!

De voorbereidingen zijn al heel erg lang bezig. Tassen moesten worden gekocht, motoren moesten motorisch worden afgesteld en ze moesten worden gepoetst zodat ze je tegemoet glommen en je pijn aan je ogen kreeg.
Al maanden hebben we het ticket voor de overtocht in ons bezit. De bootreis op zich was al een leuk avontuur. De grens over gaat redelijk snel en de jongens die de voertuigen de boot op begeleiden laten ons snel door rijden. In het ruim kijken we bij onze buurmannen af hoe je een motor vastzet. Gelukkig helpen ze ons even. Dit zijn echt ervaren motorrijders! Die jongens komen net terug uit Rusland!
De bootreis gaat voorspoedig. Biertje op het dek, nog een biertje. Wat eten, goede gesprekken en lekker slapen. De volgende ochtend komen we veilig aan. We doen ook een stukje Engeland want we landen in Newcastle. Van daaruit rijden we in 1 dag door naar Inferness. Bij de grens salueer ik even! Een foto van de Schotse vlag zoek ik thuis op internet wel op.

Onderweg stoppen we op diverse plaatsen. We rijden heen langs de kust, via o.a. Bamburgh Castle waar we tevergeefs proberen naar binnen te komen onder het m0m van “We willen alleen maar even koffie drinken”. Ook Dalwhinnie doen we aan. Daar drinken we dan ook een glas whiskey naar dit dorp genoemd met uitzicht op de Highlands waar in deze tijd van het jaar op enkele plekken nog ijs ligt. Marco had zich zeer ter degen voorbereid. Hij had enkele kaarten van de omgeving gekocht en een soort van route gepland. Ik vond dat allemaal niet nodig natuurlijk. Hey! Ik moet ook in mijn rol blijven.

Een uurtje voor we in Inferness komen bellen we naar een aantal B&B’s uit de Lonely Planet. Drie zitten er vol, de vierde is raak. Gelukkig maar want anders had ik dat alle dagen moeten horen omdat ik het liefst zonder voorbereiding vertrok.

De eigenaar is een vriendelijke, wat oudere man en hij adviseert ons een pub. Het is net pay-day geweest dus op de vrijdag avond zit die kroeg echt afgeladen vol.
De volgende ochtend rijden we de Highlands verder in. All-the-way naar de kust. Een stukje langs Loch Ness en dan door naar Ullapool. We leggen daar een biljartje in een lokale bar en de mensen weten niet wat ze zien. Twee buitenlanders! Wat doen die hier? We lachen er om samen met de barmeid die ook niet van daar is en even later trekken we verder. Eerder ergens die dag maken we nog wat film-shoots om thuis mee te knutselen. Ook hebben we ergens een lunch op een prachtig rustgevend plekje midden tussen de heuvels aan een rustig kabbelende rivier. Een plek waar ik op mijn gemak oud zou kunnen worden.
Als ik nog oud word tenminste want we stoppen ook even bij de zee om naar Gruinard Island te turen, ook wel Anthrax Island genoemd en niet te zien op Google maps behalve dan als je de sateliet beelden bekijkt.

We maken nog wat meer foto’s en rijden dan door naar Gairloch en zakken weer af terug naar Inferness waar we ook de zaterdagnacht doorbrengen in hetzelfde B&B. Want Inferness is toch de enige grote stad in deze contreien waar je leuk kunt uitgaan. Hoewel leuk een relatief begrip is. We werden namelijk versierd door een 60-jarige man die als beroep leraar en kunstschaatsjurylid is. Net op het moment dat we naar de B&B terug gingen werden we nog aangeklampt door een stomdronken vrouw die mee deed met een vrijgezellenfeest. Geen slechte score zo voor 2 knappe Hollandsche jongemannen 😉

Dan begint langzaam weer de terugweg. We rijden zuidwaarts langs de oostkust van Loch Ness wat ongeveer 40 kilometer lang is. De oostkust staat bekend om zijn rust want er is helemaal niets. Nou ja, niets is een ruim begrip. Er is bos, heel veel bos, maar geen dorp, laat staan een stad te bekennen. Dat geeft ons nog samengeknepen billen ook want mijn tank is zo goed als leeg. Rustig rijden we dan ook verder zo min mogelijk de gashendel bewegend.
We redden het net tot aan Fort Augustus. Er wordt getankt en er worden kadootjes gekocht voor het thuisfront.

We rijden die middag door een prachtige, ruige vallei waar ‘s winter wordt geskied getuige de ski-liften. We eten wat en genieten van het landschap. Bij Stirling zijn we het echter zat. Pijn aan de nek en schouders door de vele kilometers en we rijden de eerste de beste leuk uitziende B&B in. Iets boerderij achtigs. Daar ontstaat nog verwarring omdat de boer dacht dat we de 2 motorrijders waren die hadden gereserveerd. Niet dus, maar die jongens hadden wel de beste kamer gereserveerd. Bedankt 😉 ‘s Avonds regent het precies nadat we hebben gegeten. Ik kijk een stukje Braveheart.

Dan is het de laatste dag. We moeten nog behoorlijk kilometers maken om weer op tijd bij de boot te kunnen zijn. Toch stoppen we nog in de plaats Melrose om de ruines van de plaatselijke abdij op de gevoelige plaat vast te leggen.

Het laatste stuk rijden we op TomTom via de iPhone. Het land uit gaat heel moeizaam. Daar waar we in Nederland heel efficient worden begeleid zijn die Engelsen zo traag als dikke str*nt. Maar eenmaal op de boot zijn we dat snel vergeten. Marco betaalt het eten dus betaal ik de drank aan boord. Ik win in het casino 120 EU en dat drinken we er doorheen aan whiskey.

Het was een super tocht! Schitterend land, aardig mensen en uitstekend gezelschap om een roadtrip mee te maken.

Workshop email

De gemeente waar ik woon en de immer wedijverende buurgemeente hebben beiden dit weekend een activiteitengids door de brievenbus geduwd. Een gids vol informatie over activiteiten, cursussen, peuterspeelzalen, vrijwilligerswerk, speel-o-theken, leefbaarheid en meedoen in de samenleving.
Het is zaterdagochtend en ik blader er eens door heen. Er staan talloze cursussen in waar ik in een eerste impuls denk: “dat heb ik altijd al eens willen doen”. Maar als ik dan de foto’s, de minimale of maximale leeftijd, de kosten of het tijdstip zie dan denk ik al gauw: laat maar. Geen mozaïek cursus dus, of servies schilderen (70+) voor beginners. Laat staan de creatieve instuif (wat een heerlijk woord uit de jaren 80 overigens), zingen voor vrouwen of Bollywooddansen. Ook geen Engelse cursus voor 189 EU omdat het een basiscursus is. Of deze: cursus email.

Zijn er echt mensen die wel een computer weten aan te zetten en de startknop weten te vinden maar die nog nooit een email hebben verstuurd? De cursus duurt 2 uur en je leert: een bericht schrijven, bijlage toevoegen en het ontvangen en verzenden van email.

Ik krab op mijn hoofd… waar zit hem de moeilijkheid in opdat je een cursus nodig hebt voor email? Dan heb ik het! Het zit hem natuurlijk in het schrijven. Op het werk krijg ik soms sollicitatiebrieven onder ogen die niet om over naar huis te schrijven zijn, om maar een woordgrapje te gebruiken. Goed leren schrijven in 2 uur? En dat voor 18,50 EU? Volgende keer schrijf ik terug aan de sollicitant waar hij een cursus kan volgen.

eigen bedrijf

Maagdelijk wit verdwijnt het en volgespoten komt het er weer uit.
Ik heb het natuurlijk over papier dat in de printer gaat en er bedrukt weer uit komt.

De factuur afdrukken. Het mooiste moment dat je als eigen ondernemer hebt. Je ziet de vruchten van je arbeid hangen en bent ze aan het plukken. Onderaan de factuur staat het bedrag dat je gaat ontvangen. In mijn hoofd zie ik altijd de zaken voor me die je hiervoor zou kunnen aanschaffen.

Helaas lijkt het altijd meer dan het is. Dat is dan wel weer jammer. De grijpgrage handen van de fiscus romen zeker 50% van het sommetje af. En als je na een maand hard werken een nieuwe HD tv zou kunnen kopen moet je danzij de fiscus opeens genoegen nemen met een tweedehands LCD.

Toch is dit een prachtig moment en dompel ik mezelf er altijd even in onder. De arbeid is geleverd en dit is wat je er voor terug krijgt.