Cirque Stiletto en Brandwijk

Dick en Pieta Brandwijk hebben ons wederom getrakteerd op een echt fantastische middag en avond.
Eerder hebben we dankzij deze mensen kennis mogen maken met golf via golfclinics maar dit jaar hadden ze iets anders voor ons in petto. Ze namen ons mee naar Ellen ten Damme haar Cirque Stiletto in Carré.

Om vijf uur was het verzamelen voor de ingang. Bij het parkeren in een privé parkeergarage vlak naast Carré ontmoet ik 2 dames van de Rabobank die er ook heen gaan alsmede Johan en Marianne die bij ons horen.

Binnen komen we al gauw Pieta en Dick tegen en worden voorgesteld aan een handje vol andere gasten die ook het genoegen hebben deze avond te mogen bijwonen.
Allereerst een rondleiding door het theater. Het levensverhaal van Oscar Carré wordt uit de doeken gedaan en er wordt ons blik gegund achter de schermen van dit enorme theater. Via de kelders en coulissen komen we uiteindelijk op de bovenste verdieping terecht waar het eten op ons staat te wachten. Toevallig wordt dit verzorgd door Albron, tevens klant van Brandwijk.

Als ware VIPS worden we bediend. Er zijn constant 2 dames tot onze beschikking die ons direct faciliteren als ze zien dat de glazen leeg zijn of als we ook maar even aangeven iets nodig te hebben.

De voorstelling is echt waanzinnig mooi om te zien. Ellen ten Damme zingt de verschillende acts aan elkaar waarbij ze telkens rustig begint, dan een deel van haar kleding af werpt en dan wild verder gaat. Bij zeker de helft van de liedjes zit er nog een leuke twist in aan het eind.

De acts waren allemaal fantastisch en meermaals zat ik met zweet in mijn handen te kijken vanwege de spanning die een act met zich mee bracht. Zo waren er een luchtnummer, een messenwerper, een mastnummer die het paaldansen een nieuwe dimensie gaven (Leosvel en Diosmani), een clown die telkenmale terug kwam, een slangemens (Elena Skrypets), een koorddanser (Zhang Fan), acrobaten en dansers.

Vanaf deze plek wil ik de familie Brandwijk dan ook opnieuw hartelijk bedanken voor de werkelijk heerlijke avond die we hebben beleefd.

Sleutelen

*Reken, reken* het was 17 jaar geleden… ik was precies half zo oud als ik nu ben en ik zat regelmatig middagen, avonden en weekenden te sleutelen aan mijn brommers. Eerst aan een SACHS Supra 4 die ik van mijn oma had gekregen die hem weer van haar broer had geërfd. Later aan een Honda MTX die ik van Tino had overgenomen, had opgeknapt en tot ontsteltenis van mijn ouders (ik heb ze zelden zo boos gezien) had omgeruild voor een race-Puch.

Nou, al die herinneringen kwamen opnieuw boven. Momenteel liggen er namelijk 2 motoren uit elkaar. De blauwe ninja waarvan de kleppen te strak staan afgesteld met dank aan mijn *vorige* motor reparateur die zich er uiteindelijk naar mijn gevoel met een jantje van leiden van af wilde maken. Maar goed, dat is op zich al een blog waard en daar wil ik het nu niet over hebben. Nee, ook Frea haar zwarte Honda lag uit elkaar. Die had namelijk een verstopte carburateur.

Zo’n sleutelsessie gaat als volgt:
Ik pak het werkplaatshandboek en begin eerst te lezen en te kijken of het klopt met wat ik in het echt zie. Ik probeer dan de zwart-wit plaatjes te vertalen naar de schroefjes die zich in de motor bevinden. Dan begin ik met stap 1. Ik begin gelijk te balen want stap 1 is bijvoorbeeld: verwijder eerst de tank, zie daarvoor hoofdstuk 3.

Maar goed, eenmaal daar lukt het sleutelen meestal nog want dan moet je de meest in het oog springende schroeven en bouten losdraaien. Halverwege stap 4 krijg ik het dan opeens heel warm want dan snap ik niet meer wat er in het boek staat. Dan moet ik een of ander slangetje lostrekken waarvan er 3 naast elkaar zitten. Ik maak een vertaling (het is een Engels boek) op de computer en volg de slangetjes om dan hopelijk de juiste los te trekken.
Bij stap 7 ben ik het spoor bijster. Er moet een slang los waar ik helemaal niet bij kan. Lezen en herlezen en dan zie ik dat ik bij stap 4 iets vergeten ben. Twee uur later zweet ik me helemaal suf maar dan heb ik de carburateur eindelijk los en op tafel liggen. De motor ziet er uit als een wrak en ik hoop dat dit ooit nog goed komt.

In het geval Frea schroef ik de carburateurs open en maak ze eens goed schoon want in een van de kamers zit een dikke laag smurrie die hem verstopt waardoor de motor slecht gaat lopen, oorzaak: 2 jaar stil staan.

De grote truc is nu dat je hem gelijk daarna ook weer in elkaar zet omdat je nu nog vers in het geheugen hebt zitten hoe het allemaal moest.

Dan de proefrit… gelukkig startte de motor wel weer met alles op zijn plaats. Maar wat denk je, net als ik de hoek om ben slaat de motor af en is met geen mogelijkheid meer aan de praat te krijgen. Allerlei doem scenarios schieten mijn hoofd in en laten me niet meer los. Wat als ik het zodanig verprutst heb dat hij het nooit meer doet? Wat gaat dit wel niet kosten als ik hem weer moet wegbrengen en wat vertel ik de monteur?

Enkele dagen later raap ik de moed opnieuw bij elkaar en begin weer te sleutelen. De tijd die ik de eerste keer nodig had om hem uit elkaar te halen is terug gebracht van 2 naar 1 uur en even later zit ik weer aan de carburateurs te prutsen. Het lijkt allemaal te werken maar dan zie ik dat de rechter vlotter een beetje stroef gaat. Een paar keer heen en weer bewegen en hij is weer los.
Vervolgens zet ik de motor snel weer in elkaar.

Oh nee! Als ik de benzine slang wil aansluiten kom ik er niet bij. Een kwartier lang proberen en vloeken en dan besef ik dat hij weer he-le-maal uit elkaar moet omdat ik echt niet bij kan. Dit keer is het al haast routine want binnen 30 minuten lukt het me nu. Ik ben trots op mezelf. Nog 10 keer en ik kan het geblindoekt 🙂

Dan het moment supreme. De motor start weer! Opnieuw ben ik blij. Hij loopt nu ook veel beter dan de vorige keer en ik weet gewoon dat het goed zit.

Golf

Dinsdag is het weer zover. Les 3 van het golfspel.
Dan nog 7 te gaan en heb ik als alles gaat zoals ik graag zou willen het GVB op zak. De enige kanttekening hierbij is dat ik ook moet slagen voor het theorie examen.
Met het oog op de komende verjaardagen en feestdagen waar mensen je nog wel eens willen verrassen met een kadootje heb ik zojuist de kadolijst (bovenaan op deze blog) aangepast. De kampeer uitrusting is bijna compleet, die staat er immers al 3 jaar op. Ook heb ik de gitaarband en het zelfgeschreven boek al weg kunnen strepen. Nu bestaat de lijst dus voor de helft uit golfspullen. Trainingsspullen zodat ik op kantoor even een break kan  nemen en mijn putt kan oefenen, maar ook felgekleurde ballen zodat ik bij mist of schemer hopelijk mijn bal makkelijk kan terug vinden staan op de lijst.
De potientiele schenkers van deze spullen hoeven niet bang te zijn dat dit een bevlieging is. Sinds ik enkele jaren geleden voor het eerst de green betrad bij een clinic was ik verkocht. Waarom het zo lang heeft geduurd voordat ik er dan eindelijk iets mee ging doen kun je je afvragen. Het antwoord is misschien simpel. Er was eerder geen ruimte voor en nu is de tijd rijp. Ons nieuwe levensritme met Tomas heeft nu vorm gekregen. De periode daar weer voor zat ik 3 keer in de week in de sportschool en was er ook geen tijd om een nieuwe sport te ontplooien.

Nu is de tijd dus rijp en kan ik de wens om te golfen in vervulling laten gaan.
Stiekum hoop ik nog ergens dat mijn enthousiasme op een dag ook over slaag op Frea zodat we samen een potje golf kunnen spelen. Frea op haar beurt vindt het meer iets voor Marco. In haar hoofd ziet ze ons samen 18 holes lopen op een baan ergens in Schotland of zuid Spanje. Rectificatie: geen exotische lokaties maar een zondagmiddag in Spaarnwoude. Misschien vindt Marco het trouwens op zijn beurt wel weer meer iets voor mijn vader die na zijn pensioen heerlijk kilometers kan wandelen onderwijl babbelend over mijn werk en de kleinkinderen. Mijn vader zal op zijn beurt trouwens wel weer denken dat het beter iets is voor Marleen die ook al heel lang met dit idee in haar hoofd rond loopt.
Maar goed. Met wie dan ook, ik vind het geweldig leuk!

Dromen

Van de week las ik een artikel over een man die een dagboek had gevonden van zijn vader en zich realiseerde hoe weinig hij wist over die man totdat hij zijn dagboek vond. Hij las het en herlas het en had iets aan de lessen die zijn vader in het leven had geleerd.

Dat deed me herbezinnen over de inhoud van mijn blogs. Ik heb altijd gezegd dat de dingen die er echt toe doen niet in mijn blog worden geschreven omdat het toch een openbaar te lezen iets is. Maar misschien kan ik best eens iets over mezelf schrijven wat iets dieper gaat en waar Tomas wellicht iets aan heeft als hij dit later ooit eens leest.

Vandaag zat ik met Frea even een momentje op de bank en hadden we het over onze dromen. Vroeger heb ik eens een lijstje gemaakt met dingen die ik in het leven graag wilde gaan doen. Het papieren lijstje is al jaren geleden verdwenen maar het zit natuurlijk altijd in mijn hoofd. De volgorde kan wel iets veranderd zijn.
Zo stonden er o.a. op: Engelse bul halen, Spaans leren, gitaar leren spelen, piano leren spelen, in Amerika wonen, wereldreis maken, boek schrijven, Harley rijden en marathon lopen.

Ik ben nu 34 en maak de balans eens op. Ik spreek mag ik zelf wel zeggen bijna vloeiend Engels. Niet alleen native English speakers geven me complimenten, maar ook vrienden en collega’s. Spaans daarentegen houdt niet over. Ik heb meerdere boeken in huis met de basiscursus maar meer dan: “de douche is stuk” en “wij hebben de stoelen 4a en 4b” is me niet bij gebleven.
Gitaar speel ik dan wel weer een beetje. Steeds nog een beetje beter gelukkig. Piano zit er niet in. In Amersfoort had ik 5 jaar lang een piano in de woonkamer staan  dus er is tijd genoeg geweest om het mezelf aan te leren als ik echt had gewild.
Amerika… daar ben ik 1x geweest voor het werk. Een ervaring die ik nooit zal vergeten. Het voelde een beetje als thuis komen toen ik daar was.
Jaaa! Ik heb een boek geschreven. 6 Jaar blogs in een bundel. Met dank aan Anita en oma die me gesponsord hebben.
De marathon zal ik denk ik ook nooit lopen. Marathon lopers zien er altijd zo mager uit en ik ben meer van het type dat er uit wil zien als een bovengemiddeld sportschool bezoeker (hoe ik er trouwens een korte periode ook uit zag)
Een Harley is te duur gebleken. Wel had ik een Yamaha Wildstar 1600. Een prachtmachine en misschien verdiende die wel een betere naam dan Harley-kloon zoals ik vaak zei. Boven een machine waar ik echt mijn hart in had zitten. Totdat ik hem moest verkopen omdat ik een praktische woon/werk verkeer motor nodig had. Ik kon er geen 2 onderhouden.

Mijn dromen zijn nog steeds bijna niet veranderd. Wel heb ik geleerd dat iets minder ook goed genoeg is. Mijn Engels bijvoorbeeld. Of de Yamaha.
Ook ken ik nu beter mijn eigen mogelijkheden en onmogelijkheden en weet ik geen zin heb om mezelf het pianospel  eigen te maken. Of het Spaans.
Er zijn ook dingen die ik wel ten volle heb bereikt. Het boek schrijven. Je kunt zeggen wat je wilt maar het is een feit.