20 juni New York

20 juni San Francisco – New York
Voor mijn gevoel gisterenavond de blog in San Francisco geschreven. Dat klopt eigenlijk ook wel, want daarna zijn we weer vooruit gegaan in de tijd. Dat betekende dat we een hele korte nacht hadden en ‘s ochtends op tijd in New York waren aangekomen.
Daar waar ik vanmiddag met fietsen minder blij was met de vele taxi’s in de stad ben ik nu wel heel blij. Ik sta namelijk nog geen minuut buiten het hotel en de eerste taxi rijd al voorbij. Ik steek mijn hand op en hij stopt. Voor 45 dollar brengt hij ons graag naar het vliegveld 30 minuten verderop. Dat zijn ten minste prijzen! In Holland zou je een PL moeten afsluiten voor zo’n rit.
In New York zitten we te wachten bij de band op de bagege. Na lang wachten zien we dezelfde tassen telkens opnieuw langs komen. Op een gegeven moment stopt ook de band… Paniek maakt zich van ons meester… waar zijn onze koffers? Navragen levert weer rust op. De bagage is al onderweg naar Amsterdam.
Dan de vraag of we New York gaan doen. Het antwoord is “ja!”. Hier wachten duurt nog wel even. We moeten 10 uur wachttijd overbruggen.
We stappen opnieuw in een taxi, een gele yellowcab die je hier overal ziet rijden en laten ons naar Time Square brengen. Een half uurtje later staan we enigszins verdwaasd om ons heen naar de vele neon reclames te staren die overal op de wolkenkrabbers prijken. Niet alleen verdwaasd omdat het gevoelsmatig al middernacht is, maar ook omdat het toch best overweldigend is. We ontbijten in een tentje waar de bediening heel gehaast, maar het eten heel goed is. Dan koop ik snel een souvenir bij Bubba-Gumps en staat Frea al een plaatsje in een bus te reserveren om een rondrit in de stad te maken. Even later zitten we op het dak van de open bus en genieten van hetgeen we zien. We rijden o.a. door Chelsea, Little Italy, China Town en het Financial District. De gids weet volop te vertellen over het heden en het verleden. De gebouwen die we zien kennen we vanuit de boeken en de films. Cargnegie Hall, Macy’s, het Empire State Building, de site van het World Trade Center, het Waldorf Astoria Hotel, de Trump Tower en het Rockefeller Center. Het fototoestel klikt onophoudelijk hoewel ze allemaal vanuit de bus zijn geschoten en ik dus niet weet wat voor kwaliteit het is.
Dan is het genoeg. Tomas heeft de ruim 2 uur durende busrit (en de vlucht van SF naar NY overigens) liggen te slapen op schoot en Frea heeft het nu ook zwaar. Opnieuw in een taxi terug naar de luchthaven.. De kennismaking met New York was kort maar krachtig, we komen graag terug voor een uitgebreide ontmoeting…

19 juni San Francisco

Tomas is heel vroeg wakker, zou hij al weer naar het Nederlandse slaapritme toe aan het werken zijn? Gelukkig slaapt hij na een half uurtje al weer verder. Eigenlijk ook niet vreemd. We zitten midden in het centrum met straatzicht vanaf de 3e verdieping. De ramen zijn van enkel glas dus de straat geluiden dringen luid tot de slaapkamer door. De gordijnen zijn dan weer wel heel dik dus dat dempt de boel enigszins.
Als we wat later allemaal opnieuw wakker worden is het al behoorlijk bedrijvig in de stad. We gaan snel douchen en dan ontbijten just around the corner of the next block. Goed ontbijt. Pannekoeken voor papa en mama heeft iets met eieren.
Dan fietsen huren. We zeggen tegen de verhuurder dat we uit Nederland komen en hij lacht dat hij ons dan niets meer over fietsen hoeft te vertellen. Dat klopt dan ook, als kikkerlandje kunnen we ons op de borst kloppen dat iedereen goed kan fietsen … 🙂
Tomas in het zitje achter op en even later zoeven we naar beneden de heuvels af richting het Golden Gate Park. Het is wel even wennen aan het stads verkeer omdat de fietspaden niet heel duidelijk staan aangegeven. Later gaat dit beter en beseffen we dat het niet de bedoeling is dat je over zo maar fietst. We gaan eerst naar de speeltuin. Ik moet lachen om het serieuze bordje waar de regels op staan. “Adults must be accompanied by children.” We scoren een ijsje, of beter gezegd een ijs en proberen Tomas te laten klimmen op een touwbrug.
Daarna fietsen we door want het park is enorm en er is nog heel veel te zien. De volgende stop zijn de botanische tuinen waar we niet in gaan maar wel even kijken en dan stoppen we bij de Japanse theetuin. Daar gaan we wel in. Het is prachtig aangelegd en al zo groot als een park bij ons thuis. We drinken er Japanse thee en proeven er vreemde Japanse snoep. Buiten in het gewone park speelt een 40 man tellend orkest. Ik schiet snel een foto en dan fietsen we weer verder.
We komen langs bizons en raken even de weg kwijt. Er lopen namelijk ook diverse doorgaande wegen door het park. Dan voel ik een plof tegen mijn rug. Tomas is gecrashed. Hij trekt zich niets meer aan van het gehobbel van de wegen en ligt voorover te slapen. We stoppen onmiddellijk en 10 minuten later is hij weer wakker. Dan door naar de Golden Gate Bridge. Een behoorlijke klim omhoog en ik moet een paar keer stoppen om nieuwe energie te krijgen zo steil als het is. Ook hier schieten we natuurlijk wat foto’s. We hebben geluk want er is geen mist vandaag en dat komt in juni toch niet vaak voor.
Nog even bij Fishermans wharf de Starbucks in om een frappocino te halen. Het kan nu nog, thuis moet je naar Schiphol, of het CS in Utrecht kun je het tegenwoordig ook verkrijgen meen ik.
De laatste steile hellingen weer heuvel op en dan een douche en inpakken voor de terugreis via een stop in New York. Tot gauw in Nederland!

IMG_6881

IMG_6881mattrider Op de fiets door San Francisco

18 juni San Francisco

18 juni Pleasanton – San Francisco
Inmiddels hebben we er al een dag San Francisco op zitten waardoor het lijkt alsof we de RV al weken niet meer in ons bezit hadden. Niets is echter minder waar. Vanochtend werden we nog wakker op het County Fair terrein van Pleasanton en moesten we de puntjes op de i zetten m.b.t. het schoonmaken van de binnenkant van de camper.
Om half 10 reden we met volle tank en 2 bekers koffie het terrein van El Monte op. Ondanks dat we de juiste papieren niet mee hadden gekregen vanuit Las Vegas waar we de RV hadden omgeruild was het inleveren geen gedoe. We kregen nota bene nog wat geld terug omdat we zo veel tijd kwijt waren geweest door storingen. Om half 11 zaten we dan ook in de bus en kregen we een drop-off bij ons hotel midden in San Francisco. Het is nu zaterdag en het is druk in de stad.
We konden nog niet in checken dus hebben we eerst geluncht aan de overkant van de straat. De kip-pesto broodjes gingen er in als koek want het ontbijt was er bij ingeschoten. Op steenworp afstand van het hotel ligt het warenhuis Macy’s, vergelijkbaar met de Bijenkorf. Een swipe met de creditcard later en Tomas had een paar setjes nieuwe kleding. Inmiddels is het een traditie aan het worden dat we zijn kleren in het buitenland kopen 😉
Daarna de kamer op om de spullen te dumpen en te voet naar Fishermans Wharf. Dat is waar de zeeleeuwen besloten te wonen na de aardbeving van 1989. Ze lagen er nog steeds sinds mijn eerdere bezoek in augustus 2008. De wandeling van het hotel naar pier 39 was overigens erg leuk. We liepen dwars door China town, heuvel op en heuvel af, onderweg genietend van de drukte van de stad. Rond pier 39 hingen we echt de toerist uit. Winkeltje in, winkeltje uit. Koffie drinken, hapje eten en rustig slenteren.
Bij het Aquarium of the Bay besloten we om Tomas een break te geven. Hij vindt vissen prachtig en roept gelijk: “bup bup” als hij er eentje ziet. Dit was dan ook zijn kans om onder vissen door te lopen in een tunnel en om een rog te aaien. Beide kansen greep hij dan ook met beide knuistjes aan. Aan zijn snuit konden we zien dat hij het prachtig vond.
Daarna via het business district terug naar het hotel. Op de valreep nog bij de Nike store een paar nieuwe patta’s voor Tomas gekocht. Daarna crashen op het bed van het hotel. Blogje schrijven en heel vroeg slapen.

IMG_6794

IMG_6794mattrider De wolkenkrabbers in het business district

17 juni Pleasanton

17 juni Oakhurst – Pleasanton
Omdat we geen sleutel hadden gekregen van het douche gebouw (alle sleutels waren al uitgegeven) besloten we om direct weg te rijden en na de rit van 3 uur te gaan douchen op de volgende camping. Wel nog even de barbecue terug brengen die ik kon lenen van de campingbaas. Eenmaal onderweg duurde de rit weer iets langer omdat we nog een uurtje een uitstapje hadden gemaakt bij een shopping mall waardoor Tomas nu een paar Nike Air Max aan zijn voeten heeft.
Later op de camping die volgens de Woodall’s Campground Directory allerlei faciliteiten had waar in praktijk niets van klopte besloten we om de mainstreet van het prachtige dorpje Pleasanton in te lopen dat hier op een steenworp vandaan ligt. Pleasanton is een van de weinige dorpjes die echt een stadskern heeft. Hoewel om de een of andere reden de winkels voor het merendeel uit banken en eetgelegenheden bestaat is het toch echt heel charmant. De inwoners van Pleasanton hebben het goed. Dat zie je terug in hun voorkomen, hun auto’s en hun verzorgde huizen.
We hebben nog enkele souvenirs gekocht, een late lunch genoten en lekker gekuierd zoals je dat op de Ramblas of op het San Marco plein zou doen.
Terug op de camping was het dan toch eindelijk douchen en de RV schoonmaken en uit mesten. Opnieuw verbaasden we ons hoeveel spullen je in 2 weken kunt verzamelen en wat je dan weer allemaal moet weggooien.
Morgen 10 minuten rijden naar El Monte om de RV terug te brengen en dan een drop-off bij het hotel. Van daar uit gaan we te voet San Francisco in.

IMG_6614

IMG_6614mattrider Ook de auto’s zijn prachtig in het mooie straatbeeld van Pleasanton

16 juni Oakhurst

16 juni Jackson – Oakhurst

De wekker ging… want we wilden enigszins op tijd in Yosemite zijn om te kunnen genieten van al het moois dat daar te zien was.
Uiteindelijk was het nog een behoorlijk lange rit vanuit Jackson en reden we rond half 2 het park in. De weg er naar toe was al prachtig. Van de heuvelachtige omgeving rond Jackson werd het gebied opnieuw steeds meer bergachtig. Maar Yosemite was absoluut heel mooi!
In het park bleek helaas dat alle campings vol zaten. De campings waar je niet voor hoefde te reserveren bleken helaas aan de weg naar de Tioga pas te liggen en die was door de sneeuw nog steeds gesloten. Jammer. Normaliter hoefden we niet te reserveren en overal was nog voldoende plek vrij. We wonnen wat informatie in bij de rangers en deze gaven aan dat we iets terug konden rijden  naar een camping verderop en dat als die vol zat we aan de weg mochten staan. Leuk idee, maar we gingen dan eerst maar het park verder in. We hadden geleerd in the Grand Canyon en Bryce dat je het beste naar het visitor center kon rijden omdat van daar uit het snelst de mooiste stukken te zien waren. In Yosemite liep dat even anders. Hoe dichter we bij het visitor center kwamen hoe drukker het werd tot er op een gegeven moment filevorming was! Wel zagen we onderweg al prachtige watervallen tientallen meters naar beneden storten langs de stijle bergwanden. Eenmaal in de buurt van het visitor center was er geen plek om de 8 meter lange camper te parkeren. Weer verder rijden dus. De eerste de beste parkeerplaats een kwartier verderop hebben we de RV geparkeerd en zijn we een wandeling gaan maken. De dag liep totaal anders dan gehoopt dus even stoom afblazen.
We gingen verder. Nu naar Mariposa Grove. Hier staan de Sequoia trees. Oud, rood en enorm groot! Met Tomas in de buggy een uurtje wandelen maar je dan totaal vergapen. Zulke enorme bomen heb ik nog nooit gezien. Ze zijn gigantisch! Sommige bomen hebben dan ook gewoon namen. Bijvoorbeeld de Grizlly Giant met een diameter van zijn stam van 9 meter. Het was te kort tijd om naar de Californian tunnel tree te lopen waar een gat in is gemaakt om auto’s door heen te laten rijden. Al met al verlieten we nog om half 7 het park en zijn we in het eerst volgende plaatsje Oakhurst neer gestreken. Ook hier was de camping vol maar konden we een “dry” spot krijgen. Dat betekent geen aansluiting op het riool, water en elektra. Maar dat maakt ons niet uit want we kunnen ons prima een avond redden op de voorzieningen die de RV te bieden heeft. Water genoeg in de tank. 2 Accu’s die vol geladen zijn en een generator waar we de airco en magnetron mee kunnen laten draaien als dat nodig mocht zijn.

IMG_6586

IMG_6586mattrider Voor een omgevallen Sequoia

15 juni Jackson

15 juni Bridgeport – Jackson
Vanmorgen stond Bodie op het programma, waar we veel over gesproken hebben vooraf. Wel of niet er naartoe? Ik wist thuis al dat ik er graag naartoe wilde, omdat het de enige echte ghosttown van Amerika is. Geen Disney-troep met nagemaakte huisjes, nee, “the real deal”. Maar ja, Bodie lag eigenlijk wel net even buiten de route en het betekende dat we speciaal daarvoor 2-3 uur extra moesten rijden. En dan was er nog de weg er naartoe: op het eerste (geasfalteerde) stuk werden wegwerkzaamheden gedaan en het tweede stuk (zo’n 5 km) was onverhard en met een 8,5 m lange camper gaat dat niet heel gemakkelijk. Maar ik was er van overtuigd dat Bodie ons riep, want in alle boekjes werd het zeer hoog aangeprezen én de Quest, die Frea voor de vakantie had gekocht, besteedde er ook nog eens 4 pagina’s aan. Maar… Bodie it was, then. Een uurtje rijden vanuit Bridgeport en alle hobbels en ribbels later doemde het oude goudzoekersdorpje voor ons op. Het was nog vrij groot vonden we. Hoewel later bleek dat er nog maar 5 procent van de huizen bewaard was gebleven. Na het goudzoekersgeluk in Virginia, rezeb er rond 1850 in de gehele Sierra Nevada mijnwerkersdorpjes als paddenstoelen uit de grond. Zo ook Bodie. In 1880 woonden er 10.000 mensen. Het was op z’n zachtst gezegd een levendig dorp, met 65 saloons en er kwamen regelmatig vechtpartijen, gewapende overvallen en zelfs moorden voor. Bodie was pas een echte sin-city. Helaas komt aan alles een eind en rond 1885 raakten de goudmijnen in de omgeving zo’n beetje op en zo vertrokken de mensen weer uit het stadje. Een klein gedeelte bleef nog in Bodie wonen, tot de brand eind jaren ’30 van de 20e eeuw. Een groot deel van het dorp ging verloren omdat de onderbemande brandweer niet op kon tegen het vuur. sinds de jaren ’60 is het een staatspark en is het te bezichtigen voor toeristen. De huizen die er nog staan, zijn voor het overgrote deel nog ingericht: bedden, bureaus en kasten, het staat er allemaal nog. Ook een kerkje, de lokale brandweer, een clubhuis, een basisschool en velerlei burgerwoningen zijn nog overgebleven. Een mooi gezicht, want alle gebouwen zijn van hout en door de brand en de weerselementen aangetast. Dat geeft een verweerd uiterlijk aan het dorp. Bodie is heel fotogeniek en ik heb er naar hartelust foto’s gemaakt en we zijn erg benieuwd naar het resultaat.

Toen was het tijd om naar Yosemite te vertrekken. We wisten dat de kortste weg,  de Tioga pass, afgesloten was omdat daar vorige week nog een bult sneeuw was gevallen. Dan maar via de Sonora pass, dachten we. Een gepensioneerde campingbeheerder in Bridgeport had dit ons echter sterk afgeraden, omdat er veel haarspeldbochten en hoogteverschillen in voorkwamen. Dan maar nog een weg hoger. We waren lekker op weg, toen we na Topaz bij een Y-splitsing  een richting moesten kiezen. We wilden naar links gaan, totdat we zagen dat we een helling met een stijging van 24% op moesten! Daaronder stond ook een bord: vehicles longer than 25 ft not recommended. En aangezien onze camper 28 feet is…gingen we toch nog maar een weg hoger, via Markleeville, over de hwy 88. Dit betekende wel dat we nog verder om moesten rijden en het zag er naar uit dat we vandaag niet in Yosemite zouden komen. Dan maar een nieuw doel: Jackson. Over de berg, maar nog wel 110 mijl vanaf Yosemite. Op de weg naar Jackson hebben we de prachtigste dingen gezien: naaldbossen met dikke pakken sneeuw ertussen, bevroren bergmeren, enorme pieken en dalen. Het was een prachtige weg en het landschap wist ons opnieuw compleet te betoveren. We waren diep onder de indruk, zeker omdat het op de top van de berg toch al zo’n 20 graden was en er evengoed nog sneeuw lag. Om 18:30 uur kwamen we in Jackson aan op een mooi RV-park en na een hap eten en een lekkere frisse duik in het zwembad, ging Tomas naar bed en bereidden wij ons voor op de volgende dag: Yosemite.IMG_6419

IMG_6419mattrider Gesloten passen waar we langs rijden ivm de vele sneeuw die er nu nog ligt

15 juni Papa jarig!

Hi pap,

Van harte met je verjaardag!
We zitten in een gebied zonder bereik maar ik denk dat mama elke dag even onze blog leest dus bij deze 🙂

Van harte met je verjaardag!!

Tot volgende week donderdag.

 

Liefs, Mattijs Frea en Tomas.

P.s. de blog van 12 juni is ook geschreven.

14 juni Bridgeport

14 juni Lone Pine – Bridgeport
Nederlands als we zijn hebben we eerst gebruik gemaakt van de gratis koffie en muffins in het clubhouse. We waren niet de enigen, hoewel wel de enige Nederlanders. Daarna snel op weg. Ook al hoefden we niet heel veel kilometers te maken toch bleek het een dagvullende rit te worden. We reden in een paar uur tijd door een telkens veranderend landschap. Heuvels, grasvlaktes, bergen, bossen, woestijn. Telkens opnieuw werden we verrast met natuurlijke pracht en moesten we even stoppen om foto’s te maken.
Een van de eerste stops was in het “Eastern California Museum” in Independence waar ik ‘s ochtends in het clubhouse reclame voor had gezien. Toen ik het museumpje in liep wilde ik maar 1 ding, er zo snel mogelijk weer weg. Het was echt een verzameling met oude troep waar je het behoorlijk benauwd van kreeg. Later heb ik de website bekeken en lijkt het vrij aardig. Toch was het niet mijn ding.
Onderweg hebben we grote kuddes met paarden en nog veel grotere kuddes met koeien gezien. We reden voornamelijk langs hoog gebergte van de Sierra Nevada dat je op de meeste foto’s van vandaag kunt terugzien.
Een andere stop vandaag was in Bishop. Hier zagen we reclame voor Erik Schat’s world famous bakkerij. Navraag leerde ons dat Erik tijdens de WO II naar Amerika was verhuisd en hier zijn bakkerij begon. We gingen er naar binnen en verbaasden ons. Erik was zelf een dagje vrij vandaag maar zijn 12 koppige personeelsbestand, als het er al niet meer waren, hielden de boel met gemak draaiende ondanks de enorme drukte. Waarschijnlijk moet hij het ook hebben van toeristen want ik kan me niet voorstellen dat het 4000 inwoners tellende Bishop al dat brood elke dag bij hem koopt. Er lag echt veel brood en van uitstekende, Nederlandse kwaliteit! We kochten er wat belegde broodjes en een gesneden meergranen-bruin en gingen in het nabij gelegen park zitten zodat Tomas even de benen kon strekken.
Later in de middag kwamen op dermate grote hoogte dat we bergen met sneeuw langs de kant van de weg zagen liggen. We kwamen even in de verleiding om een sneeuwballen gevecht te houden, maar door de smelting was het vrij zwart geworden.
Een van de laatste stops was bij Mono Lake. Een zout water meer met prachtige kalk afzettingen. Opnieuw stoppen en onze jaarpas laten zien. Deze jaarpas hadden we gekregen van Ingrid, onze overbuurvrouw, en dat betekende dat we alle National Parks gratis in mochten. Dat heeft behoorlijk doekoes gescheeld!
Na een uurtje genieten was het genoeg. Opnieuw een camping opzoeken vlakbij het eerste uitje van morgen. Dan gaan we eindelijk Bodie de ghosttown bezoeken en vervolgens door naar Yosemite. De camping waar we vannacht staan ligt aan een klein meer en we hebben een prachtig uitzicht op het meer met daarachter besneeuwde bergtoppen. Ik voel me bijna thuis want de buurman heeft ook 2 honden. Eentje is een Duitste herder, maar de andere is een 100% wolf. Daar kan de buurman dan weer niet aan tippen. Toch is het vreemd als je ziet dat iemand zijn wolf even uit laat.
IMG_6057

IMG_6057mattrider Buiten bij het museum in Independence met op de achtergrond de Sierra Nevada

13 juni Lone Pine

13 juni Las Vegas – Lone Pine
De dag begon prima, vroeg klaar en lekker op weg. Helaas had ik wederom een oranje kleurig lampje branden op het dashboard dat er iets met de motor was. Het lampje negerend gingen we op weg. Maar gelijk de eerste de beste heuvel 10 minuten later gaf de temperatuurmeter aan dat hij het weer heel warm had. Bam… nu was papa er klaar mee. We belden gelijk met El Monte om aan te geven dat we er weer aan kwamen. Eenmaal daar begonnen we de koffers al in te pakken en vertelde ik Kay dat we geen mile meer verder gingen rijden in deze RV. Tien minuten later parkeerde ze gelukkig een identieke RV naast de onze en konden we alles overhevelen. Dat duurde nog eens zeker 3 kwartier. Het is niet te geloven hoeveel spullen iemand in een week kan vergaren en in een camper kan onderbrengen 😉
Eenmaal op weg ging de reis heel voorspoedig. Ik hield met een half oog de temperatuurmeter in de gaten, maar deze RV reed prima. Rond 4 uur ‘s middags kwamen we bij Beatty aan. Een dorpje van niets, maar wel aan het begin van Death Valley. Vanuit Beatty kies je er voor om daar dwars doorheen te rijden of om 80 kilometer extra te maken en bovenlangs te rijden. Ons plan was om sowieso door Death Valley te rijden maar te wachten tot een uur of 7 zodat het wat koeler is. Het is namelijk een van de warmste plaatsten ter wereld en de verhuurmaatschappij van de camper had al aangegeven dat als je in juni met pech staat in Death Valley ze je niet komen halen.
Aangezien er in Beatty niet veel meer te doen was dan de tank nog eens vol te gooien (dagelijks verbruiken we ongeveer $80 aan bezine) besloten we om 4 uur ‘s middags maar met de camper door Death Valley heen te rijden.
Gesterkt door het feit dat we binnen enkele minuten 2 tegenliggers tegen kwamen gingen we door.
Death Valley is wat de naam al zegt, een vallei omringd door bergen. Je begint langzaam bergaf. Dan zie je voor je de vallei liggen. Enorme lege vlaktes… Leegte gevuld met zandduinen, leegte gevuld met zand en sporadische struikjes die vechten om hun bestaan en leegte gevuld met klei. Opeens rijd je daar dan midden in. De RV stoppen, naar buiten rennen met de camera. 2 Foto’s maken en snel weer naar binnen. Optrekken doet de motor extra warm draaien maar tot nu toe alles ok.
Totdat je de vallei weer uit wilt. Dan moet je over een bergrug en een hele steile…
Dat doet de RV heel erg pijn. De motor komt wederom bijna tot kookpunt, maar dit maal terecht. Op waarschuwingsborden langs de weg staat ook: de komende 20 mijl geen airco aan ivm oververhitting. De sporadische auto’s die we zien hebben misschien minder last van de steile helling, maar de loodzware RV komt op een gegeven moment nog maar met een slakkengangetje vooruit. Ik heb de verwarming weer op allerheetst aangezet en de ramen open om de motor zo goed mogelijk te laten koelen. Toch… bijna bovenaan de berg halen we niet meer dan 55 kilometer per uur. Meer snelheid krijg ik er niet uit geperst.
Maar dan zijn we boven! Het uitzicht is geweldig en voor ons ligt een prachtige kronkelende weg naar beneden. De RV koelt nu heel snel weer af, maar het volgende probleempje dient zich aan… De helling is de komende 9 mijl 9% dalende. Dit is geen typefout. 9 mijl, 9% daling. Op 14 kilometer ga je 1,26 kilometer naar beneden. Opnieuw zit ik met angstzweet achter het stuur, ditmaal of de remmen het wel houden want de loodzware RV van 8.5 meter wil natuurlijk steeds sneller naar beneden de berg af.
Gelukkig remt de RV prima op de motor en heb ik geen last van verhitte remmen. Ik doe het eerder genoemde angstzweet dan ook af als zweet van de warmte omdat de airco nog steeds niet aan staat.
Het laatste stuk van Death Valley dat opnieuw bergop gaat is een lachertje vergeleken bij het eerste stuk bergop. Hoewel veel bochtiger is het hier al koeler en heeft de motor het veel minder zwaar te verduren. Dan zijn we er uit en rijden we langs de bergtoppen waar de sneeuw nog op ligt. Onderaan Mount Whitney draaien we een prachtige camping op waar we lekker de barbecue aan steken.
IMG_5982

IMG_5982mattrider De woestijn in Death Valley

12 juni Las Vegas

12 juni Las Vegas
Vandaag ging het dan toch echt gebeuren: we gingen Las Vegas in! Eerst moesten we de camper wegbrengen naar de verhuurmaatschappij ivm de koelingsproblemen, maar dan zouden zij ons naar The Strip brengen en later weer ophalen. Even later zaten we dus heerlijk in het airco gekoelde busje van de camperverhuur en werden we netjes voor Treasure Island gedropt. We waren om 10 uur in de stad en hebben toen de helft van de casino’s bekeken, vooral van buiten en sommigen van binnen. Al het hotelpersoneel was bijzonder vriendelijk en iedereen vroeg waar we vandaan kwamen en ze wensten ons een fijn verblijf. Ik vroeg me af hoe dat zou gaan bij de briefings van die gasten: “… wij willen dat jullie elke derde gast netjes welkom heten en ze even aanspreken…”

The Venetian was heel mooi: het hotel was geinspireerd door Venetië en behalve de Ponte Rialto waren er ook kanalen met gondeliers en zagen de winkelpandjes eruit zoals in Venetië. Erg leuk om te zien. Vooral de suggestie dat je onder een blauwe hemel met wolken liep was bijzonder goed gemaakt. Bij The Mirage gingen we de Secret garden van Siegfried en Roy binnen. Ze hadden daar dolfijnen, tijgers en leeuwen. Tomas kraaide van plezier toen hij de dolfijnen zag zwemmen. Hij kon er geen genoeg van krijgen. Sommige dolfijnen lagen op een rand in het bassin, zodat Tomas ze van heel dichtbij kon zien. Er waren ook twee jonge dolfijnen die met elkaar aan het spelen waren. De tijgers (vooral witte natuurlijk) waren ook erg mooi. We hoorden van een van de verzorgers dat er zeker 30 tijgers waren, maar dat ze rouleerden, zodat ze niet hun hele leven bekeken werden door mensen. Daarna gingen we naar de fonteinen van Bellagio, die ieder half uur een show doen op het nummer “Time to say goodbye” van Sarah Brightman en Andrea Bocelli. Waanzinnig mooi spektakel. De fonteinen schieten van links naar rechts en eindigen in een climax waarbij ze zeker 8 verdiepingen hoog spuiten. In Caesars Palace was een enorm winkelcentrum, met alleen de duurste merken. We hebben hier niets gekocht, maar het was leuk om even te zien. In Treasure Island heeft Frea dan mooi 5 dollar in een gokautomaat gegooid, ook een beetje voor de foto. Er kwam gelijk iemand naar ons toe: “no kids allowed in the gaming area”. En dat was dus het einde van het gokken. Je mag wel door de gangpaden lopen met de buggy (anders kom je ook niet door het hotel heen), maar je mag niet te lang stilstaan en al helemaal niet gokken. Ik baalde dat ik geen tijd had om even snel 100 op rood te zetten, maar ja dan sta ik toch liever bij de dolfijnen met Tomas.
Het lopen door Vegas is al een attractie op zich, de mensen, het verkeer, de neon reclames, de reclame borden. Overal is reclame. Op de taxis, op enorme zuilen en boven op de gebouwen en ook billboards gedragen door mensen zoals je in de oude films ziet. Zelfs in de taxis zit je naar reclame filmpjes te kijken wat er allemaal te beleven is. En er is veel te beleven. De stad heet niet voor niets sin-city.

Om half 3 werden we weer opgehaald door El Monte en de camper was gerepareerd. Blijkbaar was de thermostaat vervangen of iets dergelijks. Hij deed het in ieder geval weer. Op de camping maakten we gebruik van de gelegenheid om even een uurtje te gaan zwemmen. Het was immers nog steeds bijna 40 graden, dus een beetje afkoeling konden we wel gebruiken. Daarna weer richting de stad, om de andere helft van de Strip te zien en om mooie avondfoto’s te maken. We zagen MGM grand (waar overigens geen leeuwen meer binnen te vinden zijn), Excalibur, Luxor (een grote piramide met sfinxen en al), de M&M-shop, Planet Hollywood, New York New York, en nog te veel om op te noemen. Tomas was al die tijd wakker gebleven, dus toen we eenmaal bij de camper waren, ging hij snel in bed. Een half uurtje en een biertje later gingen wij ook plat. Een bijzondere ervaring, Las Vegas. Allemaal verschillende types door elkaar; van families, vriendinnengroepjes en bachelor party’s tot hardcore gokkers, armoedzaaiers en gelukszoekers. Een prachtgezicht. En zo vielen wij ook niet op, met een klein kind in ons midden. We waren niet de enigen. Morgen gaan we richting Lone Pine, Sequoia. Het wordt een uitgekiend reisje, want we willen niet op het heetst van de dag dwars door de woestijn van Death Valley rijden. Daardoor zullen we laat in Lone Pine aankomen. So be it.
IMG_5849

IMG_5849mattrider Een kruispunt op de Strip in Vegas