Einde rally

De trip zit er op. Onze reis is klaar en de laatste blog is bijgewerkt…

Hartstikke bedankt voor al jullie steun en support de afgelopen 3 weken.

Met alle 11 auto’s hebben we 38.000 euro opgehaald voor Serious Request en het Rode Kruis.

Natuurlijk wil ik daarvoor nogmaals alle sponsoren bedanken:

Eurami auto onderdelen Bussum
FastByte ICT Services
Omroep BNN
Verhuur Gereedschappen Bussum
‘t Schilthuys Onroerende Zaken
Ledlease
Particura
umcGroningen Thuis
Zorgplaats.nl
Frea de Jong PR & Communicatie
BPMI B.V.

Rally 15-16 dec

Twee dagen van doorrijden. Het landschap Spanje en Frankrijk glijdt langs de ramen van de bus voorbij.
Er gebeuren nagenoeg geen ongeregeldheden en elke meter asfalt lijkt op de volgende. Af en toe maken we een stop en wisselen dan van plaats. Papa achter het stuur, dan weer ik. Voor ons rijden de Skager Boys. Hun GPS systeem doet het net iets beter dan mijn iPhone waarvan ik vermoed dat deze het aan het begeven is. Als er bijvoorbeeld op een tankstation WiFi is dan heeft iedereen bereik behalve ik.

We overnachten nog een laatste maal in de bus.

Als we de 16e ‘s avonds in een wegrestaurant bij Parijs een maaltijd wegwerken geven de Boys aan dat ze naar huis door rijden. Het is nog ongeveer 450 kilometer en het is nu ‘s avonds 9 uur.
Ik heb een glas wijn gedronken maar voel me nog heel fit. Net als papa. Ook wij besluiten dan maar om door te rijden. We ruiken de stal hoewel het best nog een aantal uur rijden is.

In de Ardennnen is het behoorlijk aan het sneeuwen. Al gauw ligt er een laagje sneeuw op de weg en af en toe zien we ergens de blauwe zwaailichten van een hulpdienst opdoemen. Het is gevaarlijk op de weg. We zien ook een auto ondersteboven liggen en dan ben je toch blij dat de bus niet harder kan dan 90.

‘s Nachts om half 2 draaien we de rotonde in Eemnes op. Bij de gemolken koe hangt een spandoek waarop staat dat we welkom worden geheten. We begroeten mijn moeder, nemen nog een afzakkertje en vallen dan uitgeput in slaap.

Iedereen bedankt voor het volgen van deze blogs, voor jullie steun en nogmaals dank aan onze sponsoren zonder wie deze reis niet mogelijk was.
In totaal is er door de 11 auto’s 38.000 euro opgehaald! Een resultaat waar ik heel trots op ben.

Rally 14 dec

Woensdag 14 dec.

 

Het rondje Marokko zit er op. We hebben 2 rustig-dagen over geslagen omdat we (gelukkig) niets te sleutelen hadden en kunnen nu rustig de terugreis ondernemen.

Vroeg rijden vandaag want we moeten op tijd de boot hebben en er is best nog e.e.a. dat we moeten regelen. Zo willen nog even aftanken tegen de gunstige belastingvoorwaarden van de Marokkaanse benzineh. Er moeten nog tickets worden gekocht en dat doen we graag op de dag zelf en dan is het nog even zoeken naar de juiste pier.

Al met al ging het gelukkig redelijk soepel.

De ticketboer rekent met 2 maten. Op het moment dat ik in Dirhams moet betalen is de koers 1:11 en als ik met Euro’s over de brug kom is de koers 1:10. Ik doe of ik ernstig van de rel ben maar het boeit hem niets.

De overtocht gaat gelukkig vrij vlot. Bij de douane moesten we even wachten omdat er een netwerkstoring met de computer was. De Boys, de Optimistjes en papa stonden netjes te wachten bij het loket en ik ging maar een kop koffie zetten. Tegen de tijd dat die klaar was waren we dan ook mooi aan de beurt. Aan de Marokkaanse kant kwam er nog een mannetje met zijn schroevendraaier kloppen op de muren en het dak om te kijken of het dof klonk opdat we hasj zouden smokkelen en bij de Spaanse kant kwam er een hond langs. Uiteraard was er niets aan de hand.

Omdat we nog zes dagen de tijd hebben om thuis te komen nemen we ons gemak er van. We besluiten naar Gibraltar te rijden om die ervaring nog mee te pakken. De optimistjes gaan vooruit want wij gaan nog even met Patrick en Jeroen naar een Ssang Yong dealer omdat hun voorrem rammelt. In mijn iPhone staat het meest nauwkeurige adres.

Als er iets gefixt is rijden we door naar Gibraltar, onderweg houden we per sms contact.

Helaas is het er super druk! We sturen een nieuwe sms naar de Erik en Olinde dat we naar het hotel rijden waar we verzamelden voor de oversteek naar Afrika, het hotel in Sotogrande.

Eenmaal daar sleutelen de Boys nog verder aan de remmen, eet ik snel een lunch en arriveren de Optimistjes.

Dan is het pinnen want we moeten vanaf nu weer betalen in Euro’s. Voor de bank bedenken we nieuwe plannen. Jeroen wil graag naar huis om zijn vrouw bij te staan want zijn schoonmoeder heeft zorg nodig. Zelf ben ik klaar met de rally omdat we ons rondje Marokko hebben gedaan en om nou 6 dagen over de terugreis te doen vind ik niet nodig. Erik en Olinde besluiten om naar Barcelona te rijden daar nog een rustdag te pakken en dan aan te sluiten bij de snelle jongens met hun 4×4 auto’s.

Dus… onze wegen scheiden zich opnieuw en nog steeds rijden wij met de Boys op.

We rijden nog zo’n 300 kilometer en parkeren de auto dan langs de snelweg bij een tankstation. Romantisch drinken we in de bus nog een biertje en kijken naar het nieuwe filmpje dat ik aan het monteren ben. Dan is het bedtijd. Je kunt merken dat het nog kouder is dan eerst. Morgen opnieuw vroeg op.

Rally 13 dec

Dinsdag 13 dec.

 

We rijden om 9.00 uur weg van de camping. Weg van Marrakech. We willen tot aan de kust komen zodat we op ons gemak een paar dagen extra hebben om terug naar huis te rijden. Zeker omdat onze bus het straffe tempo van 130 op de snelweg simpelweg niet bij kan benen. Het verschil op 10 uur rijden is al gauw 300 kilometer.

Onze kleine kolonne pakt de hoofdwegen en we rijden langzaam maar gestaag naar Tanger. Eenmaal daar pakken we een budgethotel. Nog steeds heel goedkoop maar de prijzen hier zijn bijna Europees. In het restaurant tikken we de duurste maaltijd sinds 2 weken af hoewel we voor 6 man nog steeds een bedrag kwijt zijn waar ik thuis soms met zijn 2-en van uit eten ga.

We drinken bier op de hotelkamer en kijken nog wat filmpjes die op de diverse camera’s staan.

Vandaag was echt een dag zonder enige bijzonderheden.

Rally 12 dec

Maandag 12 dec

 

Vandaag is het wasdag. De camping waar we bivakkeren is ruimi opgezet en we staan met 4 auto’s op een veld van grind. De Optimistjes en Eat My Dust slapen in een kamer maar de Boys en wij slapen in onze inmiddels zeer vertrouwde voertuigen.

‘s Ochtends is het een beetje keutelen. Ik schrijf en upload mijn blog van gisteren en ga een complete vuilniszak vol met wasgoed op de hand wassen. We draaien de bus een beetje bij zodat we een waslijn kunnen spannen waarbij de bus een dragende poot is.

Dan nemen we een taxi naar Marrakech en Maico rijdt met zijn Ford.

De tweede kennismaking met Marrakech is aangenaam. We slenteren met de hele groep op het centrale plein maar besluiten al snel op te splitsen. Met de hele groep is het te veel wachten op elkaar. Ik ga met pa op sjouw en na diverse souvenirs zetten we ons op een terrasje waar hij een paar jaar eerder ook al eens is neer gestreken.

Marrakech is een belevenis. Op het plein zijn slangenbezweerders waarbij ik diverse zwarte cobra’s zie. Er zijn apen waarvan er eentje op Simon zijn hoofd klimt en hem begint te vlooien. Ik zie verkopers die van alles verkopen. Van prullaria tot aan complete struisvogelpoten aan toe.

Er staan talloze koetsjes en overal rijden de brommertjes. Yamaha’s C70 dingetjes die je voor 950 EU nieuw kunt kopen.

Hoe verder je het labyrinth van de Medina in loopt hoe minder toeristen je ziet. Papa en ik lopen in een stervorm. Een stukje heen, zelfde weg weer terug en dat een keer of wat zodat we alle windrichtingen gehad hebben. Het is meer om de sfeer te proeven dan dat we echt op zoek zijn naar iets.

Het onderhandelen gaat ons steeds beter af. Ik kocht een t-shirtje voor Tomas en mijn vader hield voet bij stuk. We lopen ook vaker weg en dan komen ze je achterna gerend. Overigens niet altijd maar dan moet je je verlies nemen. Hetgeen je wilde kopen is zeker nog bij 10 andere kramen te koop.

Op het plein zit ook een man met een truc a la balletje-balletje. Hij doet het met een koord waarbij je je vinger er in moet leggen en als hij hem aantrekt en het koord blijft achter je vinger haken verdubbel je je inzet. Helaas voor Jurjen gaat hij tot twee keer toe nat. Ik had eenzelfde ervaring met kaarten in Parijs. Kostte me toen 20 Frank. Ik zei hem dat iedereen ergens in de wereld zo’n levensles moet krijgen.

‘s Avonds eten we op de camping. Ragout met brood. Daar waar de meeste avonturiers problemen hebben dat hun voorraden op raken is het bij ons het tegenovergestelde. We hebben nog zoveel over en dat willen we niet mee naar huis nemen. Maar aan de andere kant moeten we nog een week.

Rally 11 dec

Zondag 11 dec

 

Heden ochtend op ons gemak vertrokken uit Essaouira. Het is wederom niet ver rijden, ditmaal naar Marrakech. We nemen niet de snelweg maar de oudere hoofdweg en het is nog prima te rijden. Regelmatig staat de snelheidsmeter op 80 km/uur.

Het landschap is inmiddels veranderd in groen maar ongeveer 25 kilometer ten zuiden van Marrakech word je plots weer verrast door een stukje droog en ruig gebied. Een soort anti-oase.

Rond het dorpje Tamesloth zoeken we naar het weeshuis. Jeroen heeft een beschrijving gekregen dat het hier moet liggen. Dan zien we bordjes die wijzen naar Les Terres M’Barka. We volgen de bordjes over een 3 kilometer lang grindpad vol kuilen. Eenmaal daar doet een man in uniform het hek open. Het blijkt een prachtig hotel te zijn met kamers die 200eu per nacht kosten zo zie ik op Booking.com, want bij zulke prijzen is er natuurlijk overal WiFi op het terrein. Het is ook niet een klassiek hotel, maar meer een oase met een olijfboomgaard, grasvelden vol met bloemen en weet ik wat niet meer. We rijden ook een soort oprijlaan op omdat we toch even willen kijken naar deze prachtige oase. Je kunt duidelijk zien dat iemand hart en ziel in dit bedrijf heeft gestoken.

We nuttigen er de lunch die gelukkig veel schappelijker geprijsd is. Daar krijgen we een telefoontje van de jongens van team Eat My Dust waarin we uitleggen waar we zitten en een uurtje later horen we de Ford aan komen razen over het weggetje dat wij maar met 25 km/uur konden nemen.

Dan op naar het weeshuis. We rijden naar het plein in het centrum en zullen daar opgehaald worden.

Hoewel wordt gezegd dat er binnen 5 minuten iemand ons komt halen en maar 1 minuut rijden naar het weeshuis is duurt het zeker anderhalf uur voor er iemand komt.

Dat geeft niets want de jongens van team Eat My Dust onderhouden de kinderen die op het plein lopen met hun gitaar en een pak kaarten. We staan dan ook vrolijk liedjes te zingen, koffie te zetten en te babbelen met de locals.

Ik moet vooral erg lachen om een man zonder tanden die zichzelf als “regelaar van het plein” heeft benoemd. Hij bedelt eerst om een sigaret, beweert later dat hij onze auto’s bewaakt en helpt vrouwen en kinderen in taxi’s en uit bussen. We maken een mooit t-shirt voor hem met de tekst “niet voeren aub”. Een paar foto’s en dan schuiven we hem nog 10 Dirham toe want hij is wel een gangmaker.

Dan komt er eindelijk iemand die ons voor gaat naar het weeshuis. We duiken een smal straatje in en moeten de trap op een 3 verdiepingen tellend pand in. Een man vertelt ons dat hier 13 kinderen slapen en 100 kinderen les krijgen. De kinderen van het weeshuis kun je makkelijk herkennen door hun bijna kaal geschoren koppies. We lossen de spullen en koppelen het karretje van de Boys af.

Er wordt een jongetje bij op wacht gezet want inmiddels zijn er zeker 50 kinderen uit de buurt toegestroomd die ook willen ontvangen/krijgen/hebben/pakken.

Als we aan de thee zitten komt ook de dochter van de Nederlandse oprichtster aan. Ze legt ons uit dat ze zelfsupporting zijn en dat kinderen alleen via rechterlijk bevel worden toegelaten. Men is enorm dankbaar voor de spullen en aandacht die ze krijgen.

Onder duizendmaal dank vluchten we weg voor de steeds agrresiever wordende buurtkinderen die portieren op trekken en in je zakken graaien maar horen dan op de bakkie dat Maico en de jongens met hun Ford op een stoeprand vast staan. We moeten dus terug. De Boys verliezen hun bullbar bij een eerste lostrek aktie en dan zetten we de bus er voor. Binnen een paar minuten is de klus geklaard en rijden we snel door.

De rit naar de camping gaat dwars door Marrakech. In het centrum bestormen kinderen de auto van Boys die voor ons rijdt, klimmen op het dak en beginnen de lading los te trekken. Ik gil over de radio dat ze moeten stoppen, spring uit de auto en ren er naartoe om de kids van het dak te sleuren. Ondertussen blijkt dat een ander het portier van de bus open trekt waar ik net uit ben gekomen om de bus leeg te jatten maar mijn vader zet de sirenes aan en dat jaagt hem weg. De Boys rijden langzaam door en terwijl ik het jong nog een draai om zijn oren geef om de hele buurt duidelijk te maken dat we het niet pikken dat ze proberen van ons te stelen. Dan wordt ik weer opgepikt door de bus en rijden we door.

De GPS gaat aan en over de bakkie houden we het konvooi bij elkaar en geven we de routes door. Ik ben dolblij dat ik het ding gekocht heb. Zo rijden we al heel gauw de stad uit richting camping. Die is gelukkig makkelijk te vinden en we trekken een biertje open op de goede afloop van de eerste kennismaking Marrakech.

Om 10 uur ga ik nog even met de Boys naar de Medina maar er is niets anders te beleven dan sfeer proeverij. De stad doet Middeleeuws aan. Vuil langs de straten, paard en wagens en allerhande vee dat overal loopt en als je de brommertjes die door de smalle straatjes scheuren wegdenkt waan je je echt opnieuw terug in de tijd.

Om 12 uur zijn we dan ook weer terug en val ik doodmoe in slaap. Morgen opnieuw Marrakech ontmoeten.

Rally 10 dec

Zaterdag 9 dec.

Zonder noemenswaardige incidenten rijden we over knap asfalt van Biougra naar Essaouira. Je kunt merken, gisteren eigenlijk al, dat we steeds meer in de bewoonde wereld komen. Bij de meest recente haarspeldbochten staan opeens vangrails, er is straatverlichting en het is hier schoner. Opeens komen we ook minder vriendelijk volk tegen. Jongetjes die niet terug zwaaien maar je de vinger geven. Zo hadden we een paar dagen terug nog een wc dat een klein hokje was, afgesloten met een halve deur en een gordijntje. In het hokje was niets meer dan een gat in de grond en een kraantje met een emmertje waarmee je e.e.a. kon wegspoelen. Nu zijn er toiletten die voldoen aan onze westerse standaard. Een pot met bril en wc-papier. Maar goed, we draaien ‘s middags de camping al op en lopen direct naar het strand. Onderweg hebben we langs de kust veel golfsurfers gezien en de Skager Boys en Olinde willen ook een duik nemen. Pa, Erik en ik slaan de uitnodiging om mee het water in te gaan vriendelijk af. Eenmaal terug op de camping komt alle apparatuur tevoorschijn en zit iedereen op zijn of haar manier de contacten met het thuisfront te onderhouden, films en foto’s te uploaden en blogs bij te werken. Ik denk terug aan mijn jeugd waarin we onze beslommeringen in een schriftje bij werkten. Dat hield je 3 a 4 dagen vol en dan was je er wel klaar mee. ‘s Avonds bezoeken we de Medina van Essaouira. Dit is een stukje werelderfgoed, het logo van de UNESCO prijkt op de ommuurde stadskern. Het is net of je een oude piratenfilm binnenloopt. Muren met kantelen, kanonnen die kwaadwillenden moeten kunnen tegenhouden en binnen de stadsmuren een prachtig doolhof van smalle straatjes, kleine steegjes en in sommige delen druk heen en weer lopend volk. Af en toe zit er een bedelaar op de grond en uit sommige cafe’s hoor je gepraat en gelach en klinkt er muziek. Het voelt heel authentiek en dat komt ook omdat er weinig toeristen lopen. Zomers zal het waarschijnlijk heel anders voelen.

Rally 9 dec

Vrijdag 9 dec

Ook van mooie campings moet je op een gegeven moment weer vertrekken. Nogmaals lekker uitgebreid een douche genomen en weer redelijk op tijd op pad. Acht uur worden de motoren gestart.
We gaan na 15 kilometer gelijk het asfalt af en rijden langs een rivierbedding naar het noorden.
De weg is er wederom niet. We rijden over keien, keien en nog meer keien. En af en toe een steen. Technisch gezien is een kei een steen natuurlijk, maar we proberen de echt grote stenen te ontwijken. Af en toe lukt dat en soms ook niet. De bus heeft opnieuw de minste problemen. Maar met regelmatig wordt er gestopt en duikt er iemand onder de auto om te kijken waar dat nieuwe rare geluid vandaan komt. Zo verliezen de Boys een stuk bodemplaat en hangt er bij de Optimistjes op een gegeven moment een remleiding los. De Ford komt er nog het beste vanaf vandaag.
Hoewel het enige dat wij verliezen is wat diesel door al het geschud want we hadden de tank vlak voor we dit terrein in gingen 101% vol gegooid.
Dat is trouwens ook nog een verhaal apart. We komen aanrijden bij het tankstation en er komt een mannetje uit zijn hok naar ons toe lopen. In zijn hand heeft hij een slinger. Hij trekt de zijkanten los van het tankapparaat en bevestigt de slinger in een daarvoor bestemd gat. Vervolgens gaat hij tot grote hilariteit van onze groep met de hand de diesel staan oppompen… Natuurlijk gaan er gelijk 3 filmcamera’s aan om dit toch ietwat ouderwets ogende handwerk voor het thuisfront vast te leggen.
De challenge door de vallei gaat in elk geval moeizaam. We volgen een eerder gemaakt spoor en op een gegeven moment zit de Citroen vast. Gelukkig kunnen we hem met mankracht een beetje terugduwen zodat Erik het nog eens kan proberen en dit maal gaat het goed.
Onderweg zien we bijna niemand. Een paar nomaden daar gelaten. Ook komen we op een gegeven moment langs een paar water putten. We gooien er een steen in en horen pas na 7 seconden de knal dat de bodem bereikt is. Natuurlijk moet de hele groep het proberen en echt waar, elke keer duurde het 7 seconden.
Na uren kunnen we eindelijk de banden weer weer asfalt laten proeven. We zijn gesloopt want zo rijden is fysiek heel zwaar. Je wordt constant door elkaar geschud ook al konden we niet harder dan 15 km/uur.
Toch besluiten we om vandaag bijna door te rijden naar Agadir. We willen een extra dag tijdwinst die we kunnen besteden in Marrakech en nog een dag extra tijdwinst omdat we met de bus 3 dagen nodig hebben om vanuit Spanje op tijd in Leiden te kunnen zijn.
‘s Avonds tijdens het eten is iedereen zichtbaar moe. Om 10 uur zoeken we de kamers op. We konden geen camping vinden dus veroorloven we ons de luxe van een bed in een hotel. Voor de kosten van 12.50 eu p.p. hoeven we dat eigenlijk ook niet te laten.

Rally 8 dec

Donderdag 8 dec

Kwart voor 6 gaat de telefoon. Chiel Beelen wil even een update hoe we het maken…
Ik hoor Olinde die in de kamer verderop ligt tegen Chiel praten en even later mag ik zeggen wat we dan toch het meeste missen zo ver van huis.
Dan staan we maar op. Elke dag gaan we er toch rond een uur of zeven uit. Vaak gaan we ook vroeg naar bed want er is ‘s avonds eenvoudigweg niet veel te doen.
Het beloofd opnieuw een zonnige dag te worden waarin niet veel kilometers gemaakt hoeven te worden. De grootste uitdaging is wellicht dat we het meest zuidelijke punt van deze challenge aan gaan doen.
We vertrekken met 4 auto’s. De rest van de groep is niet op komen dagen. We krijgen van Out of the Blue nog een sms-je dat ze vandaag naar Foum rijden dus vanavond zullen we ze wederom niet zien. Van de andere teams hoor ik nagenoeg niets.
We nemen er ons gemak van. In Tata gaan we uitgebreid shoppen. Ik scoor 2 nieuwe stoelen want de krukjes zijn van slechte kwaliteit. Door de eerste zijn we al heen gezakt en eerlijk is eerlijk, ze zitten voor geen meter.
De Skager Boys maken van de gelegenheid om zich te laten scheren. Ze hebben ook 10 dagen baardhaar gespaard dus de kapper heeft wat te doen. Onderhandelen over de prijs durven ze niet. Stel je voor dat de kapper expres uitschiet. Maar voor de prijs van 1 euro hoeven ze het dan ook niet te laten.
Even buiten Tata rijden we met de auto’s nog even door het zand. Ook met de bus en het gevolg is dat de hele huisraad door de “kamer” heen ligt. Hier en daar wordt er snel een foto van gemaakt en gelukkig is het snel opgeruimd.
Een tam hoogtepunt vandaag was het aankleden van stenen. De oude t-shirts worden langs de weg achter gelaten, netjes om stenen heen gewikkeld. Hopelijk worden ze door een arme Berber mee genomen.
De camping waar we even later aankomen is werkelijk heel mooi. Hij voldoet op en top aan de Europese standaard. Mooi sanitair, ruime plekken, schoon en verzorgd. Later hoor ik dat de eigenaar dan ook Frans is. Dat verklaart weer een en ander.
Vanavond vroeg naar bed want morgen wordt weer een zware tocht.

Rally 7 dec

Wo 7 december

De boys, mijn vader en de optimistjes bestuderen het roadbook. We willen ergens een extra dag tijd scoren om die dag in Marrakech door te brengen en het is nu al zaak om ons daar in te verdiepen. Want hoewel we nog maar 10 dagen op pad zijn is dat toch al de helft van de reis. Er wordt dus flink gediscussierd of we de rustdag in Fez doorschuiven naar extra rustdag in Marrakech of dat we Agadir links laten liggen en dat stuk in een ruk door rijden. Hoe dan ook, de discussie verloopt in alle gezelligheid.
De avonden op de campings zijn sowieso gezellig. Samen koken en eten. Soms rond een kampvuur. De feestlichtjes worden aan de auto’s gehangen en Olinde van de Optimistjes heeft een echte discobol die voor een prachtig effect zorgt. Een biertje doet de rest. Onderweg scoren we overal en nergens drank. Tip voor potientiele Marokko-bezoekers: de hotels willen voor een redelijke prijs altijd wel een treetje bier of een doos wijn van de hand doen.
Vandaag zijn we opnieuw een stuk naar het zuiden gereden. Nu zijn we nog in Foum Zguid, morgen in Fez en zuidelijker dan dat gaan gaan we niet. Toch voel je dat het warmer is. Bij aankomst op de camping ging dan ook alleen de korte broek aan. Goed, dat is niet van lange duur want zodra het donker wordt koelt het gelijk af maar thuis kan dat niet. Zeker niet als we de weerberichten door krijgen. Wind en hagel…
Dan moet je hier eens gaan rijden in december. We zijn tijdens de route die opnieuw door het Lage Atlas ging wederom drommedarissen tegen gekomen. Je kunt ze gewoon benaderen dus hopelijk is het leuk foto materiaal. Overigens maakt ons kleine konvooi vaker foto stops. De uitzichten in de bergen zijn vaak prachtig maar ook de weidsheid van de woestijnen waar we door heen rijden spreken tot de verbeelding. De route vandaag is redelijk tam. We rijden over hoofdwegen hoewel je ze eigenlijk niet zo mag classificeren. Gedurende de hele route moet je met de rechterwielen in de berm gaan rijden als je een tegenligger hebt om een frontaaltje te voorkomen. Bovendien ben je constant op je hoede voor gaten in het wegdek en zeer regelmatig zijn we dus behoorlijk aan het slalommen met de bus om niet in de gatenkaas te rijden.
De lunch vandaag was ergens onderweg langs een kleine palm-oase in het gebergte. Op het kleine groene karretje uit Skagen worden de broden gesmeerd met allerhande beleg dat uit 3 auto’s tevoorschijn komt. Wat een briljant idee om 4 accu’s in een auto in te bouwen inclusief zonnepaneel op het dak en broodbakmachine. Ik vind het een verplichting voor alle volgende challenges 😉