Overpeinzingen

Met voormalig medeblogger Bart voer ik een discussie. Wel met de hedendaagse communicatiemiddelen dus onze conversatie gaat 100% per sms. Ik zeg al, voormalig medeblogger, want zijn site staat al 2 jaar op zwart en dat is dus ook waar de discussie over gaat. Is bloggen nog wel iets van 2012? Hyves, Facebook en twitter nemen in de moderne communicatie een grotere rol in dan blogs met hun snelle, eenvoudige en multimediale manier van presenteren. Toch heeft dat zo zijn beperkingen want je kunt nooit echt de diepte in gaan zoals bij een blog. Meestal blijft het bij een losse gedachte zonder dat je die uit bouwt of nuanceert. Zo ben ik zelf erg trots op mijn tweet over de Nuon: “Het systeem is genaaid! door mij! Haha! De nuon heeft me gewoon anderhalf duizend EU te veel doorbelast en dat heb ik aangetoond! Champagne! ” en ook mijn tweet van vandaag vond ik een beauty als ik het zelf mag zeggen: “Vandaag gekocht op de markt: in Begisch bier gerijpte kloosterkaas. Ik moet bijna huilen van geluk dat er zulke lekkere dingen bestaan.”. Maar goed, u begrijpt dat dit slechts losse statements zijn zonder dat ik de gedachte er achter verder kan uitweiden. Niet iedereen tweet immers over de Nuon of over kaas maar schrijft gewoon iets als: “wat is het leven toch oneerlijk…” en als mensen dan door vragen dan krijg je het antwoord als: “het is niet aan mij om daar over te schrijven.”.
Als ik dat dus lees nadat ik de haren uit mijn kop heb getrokken vanwege zo’n nul-bericht dan denk ik: waarom denk je niet even na voordat je zoiets opschrijft. Je snapt toch dat zulke statements mensen nieuwsgierig maakt?
Dat was dus ook eigenlijk de conclusie tussen Bart en mij. Voor een blog moet je even de tijd nemen om het op te schrijven en bij twitter en facebook knal je elke gedachte of foto direct de wereld in. Met die conclusie hield ook onze conversatie op en hulden we ons in een genoegzaam stilzwijgen.
Voor degenen die mijn tweet trouwens hebben gelezen over de kaas, bij dezelfde kaasboer hebben we een stuk met truffel omringde salami in Parmezaanse kaas gekocht maar dat pastte dus niet in de tweet… en dat is dus wat ik bedoel 😉

Brandwijk 2012

Opnieuw zijn we gast bij Dick en Pieta en opnieuw mogen we met ze naar Caré in Amsterdam. Vanavond kijken, luisteren en voelen we de musical ‘Saturday Night Fever’.

Het concept is gelijk aan vorig jaar en een feest van herkenning. We worden in de watten gelegd! Ontvangst met wijn, gevolgd door een rondleiding achter de schermen. Zo staan we in de orkestbak, wandelen we langs het decor op het toneel waar we natuurlijk de pose uit de film aannemen, die met het vingertje in de lucht en de andere hand op de heup. En als ons groepje een beetje aan elkaar gewend is waagt een enkeling het zelfs om even aan de decor-bar te gaan zitten. Even later raken we de pruiken aan die gemaakt zijn van echt haar en voelen we de stoffen van de kostuums. Nog weer wat later in de rondleiding sta ik wederom versteld van het enorme aantal kabels dat achter de gordijnen naar het plafond toe loopt en ik bedenk me dat er ergens iemand moet zijn die precies weet hoe het allemaal werkt.

Dan is het al weer tijd om te eten en begeven we ons aan tafel. We zijn echte VIPs want ook hier loopt er constant iemand om de tafel heen en weer te drentelen om direct de glazen bij te vullen voordat ze leeg zijn. Ik raak de tel kwijt maar ik geloof dat mijn glas minstens een keer of vijf is bijgevuld. Terwijl de bel meermaals aangeeft dat het volk de zaal in moet gaan blijven wij rustig door eten en kletsen en wordt er nog rustig desert uit geserveerd en koffie op tafel gezet. Dan krijgen we van onze kelner een seintje dat we plaats moeten nemen in de zaal. Hij begeleidt ons naar onze loge-plekken en we zitten nog geen halve minuut en het doek gaat open. Het wordt stil in de zaal en dan wordt de stilte verscheurd door de swingende musical muziek van de Beegee’s.

Na de waanzinnig leuke voorstelling voel ik me helemaal in de dancing mood en dat komt mooi uit want boven in Caré in het restaurant is een after party. We gaan dus lekker los op de dansvloer die helemaal in disco-stijl is aangelegd, complet met deejay-boot die eruit ziet als een enorme disco-bol. Wat een feest! Maar dan moeten we toch echt weg om de laatste trein te halen. Dick en Pieta Brandwijk: opnieuw enorm bedankt voor een fantastische avond!

Schaatsen

Al dagen is het stevig aan het vriezen. Temperaturen dalen geregeld onder de min 10! In het land stijgt de Elfstedenkoorts en zelf heb ik ook de kriebels om de schaatsen weer eens onder te binden. Probleem is alleen dat ik deze een jaar of 10 geleden de deur uit heb gedaan in de wetenschap dat er toch bijna nooit ijs ligt in het hedendaagse Nederland.

Zodra bleek dat de kans op een dik pak ijs ook echt reëel was heb ik op marktplaats dan ook een paar noren op de kop weten te tikken voor een tientje. Gelukkig had de verkoper ze blijkbaar al klaar staan voor verzending want de volgende dag krijg ik ze binnen. Een tientje blijkt een terechte prijs geweest. Het zijn oude schaatsen en ze hebben al menig reparatie ondergaan. Maar goed, voor die ene keer dat ik het ijs op ga zullen ze vast goed genoeg zijn. Ze moeten nog wel even langs de slijper en helaas heeft die het zo druk dat ik ze achter moet laten en de volgende dag pas om 19.00 uur kan op halen. Dat was op een donderdag en dus kan ik van het weekend eindelijk schaatsen. Het zal ook wel moeten want de weersvoorspellingen zijn dat het zondag al weer hard gaat dooien en het laatste dat ik wil is mezelf maandag voor mijn kop slaan met de gedachte: had ik nou maar…

Zaterdagochtend, 11 uur. Ik sta op het ijs! Wankel probeer ik mijn evenwicht te behouden en met kleine bewegingen ga ik voorzichtig vooruit. Het is enorm druk dus ik zoek een rustig hoekje uit om het gevoel van vroeger weer terug te krijgen. Jochem is met me mee en we besluiten om een klein rondje te maken.
Er wordt een tocht geschaatst en we sluiten ons bij het eenrichtingsverkeer aan. Jochem voorop en ik zie hem met rustige slagen soepel over het ijs gaan op zijn pas gekochte, fonkelnieuwe ijzers. Ik kijk naar mijn eigen schaatsen en dat had ik beter niet kunnen doen. Alsof ze het gewicht van mijn blik voelden breken mijn veters! Ik ga aan de kant zitten om een noodreparatie uit te voeren. We zitten midden in de weilanden dus doorschaatsen is de enige optie. Een kilometer verderop breekt mijn veter opnieuw… Nog een spoedreparatie en dan gaan we terug. Voor de eerste keer schaatsen sinds jaren is het nu welletjes geweest.

Dan is het zondag. Ik sta opnieuw aan de rand van het ijs. Met nieuwe veters en een extra paar schaatsen dat Frea onder gaat binden. We hebben een slee mee zodat Tomas ook mee het ijs op kan.
Of het aan de nieuwe veters ligt of aan iets anders weet ik niet, maar het gaat aanzienlijk beter dan gisteren. Dit keer staat Frea te wankelen en ik voel mezelf een pro.
Met dat gevoel trek ik na een uurtje de schaatsen weer uit. Straks gaan ze het vet in en ik vraag me af wanneer ik ze opnieuw onder kan binnen. Ik hoop volgend jaar en niet pas over een jaar of tien weer eens.