Promotie Kim

Om precies kwart voor 2 gaan de deuren dicht en kom je niet meer binnen, zo staat het in de uitnodiging voor Kim haar promotie. Vandaag promoveert ze in Leiden en mag ze zich straks doctor in de psychologie noemen.
Behalve de uitnodiging die zeer strikt en formeel is, is de hele officiële gebeurtenis strikt en formeel. Voor mijn gevoel dwingt de prachtige, eeuwenoude universiteit dat als gebouw alleen al af. Maar voeg daar nog de professoren aan toe die met hun mantels en hun doctoraals mutsen binnen lopen met de pedel die zijn staf zwaait voorop en je waant je direct in het Zweinstein van Harry Potter.
Voor in de zaal zit, op een prachtig bewerkte, houten verhoging, de rector magnificus de verdediging van Kim voor. Als de pedel met zijn staf gebaart dat iedereen weer mag gaan zitten nadat de geleerde heren waren binnen gelopen heet de rector magnificus dan ook iedereen welkom en geeft de eerste vragen steller het woord.
De komende anderhalf uur zit de zaal geamuseerd te luisteren naar de vaak prachtig verwoorde vragen die de professoren aan Kim stellen die op haar beurt weer de correcte aanspreekvormen moet hanteren en gepaste antwoorden dient te geven.

Dan opeens roept de pedel ‘Ora est!’ (‘Het is tijd!’) en trekken de geleerden zich terug om hun oordeel te vellen. Even later wordt Kim tot grote blijdschap van iedereen (en een bijzonder grote opluchting van haar schoonmoeder die het toch heel spannend vond) de titel van doctor toegekend.

De rest van de dag verloopt gelijk een bruiloft. Eerst staan de ruim 150 familieleden, vrienden, collega’s en bekenden in de rij om Kim en haar 2 paranimfen (Frea en Simone) te feliciteren. Daarna zoeken bekenden elkaar in groepjes op om een borrel op Kim haar succes te nemen. Aan het eind van de middag rijden we allemaal terug naar Kim haar woonplaats waar de feestavond plaats vindt en er op de feestlocatie een buffet klaar staat. De avond is behalve goede muziek van een saxofonist/dj gelardeerd met speeches, stukjes en de grote “ken Kim kwis” die Frea en ik in elkaar hebben gedraaid. Bij onze quiz werd moeders vanzelfsprekend eerste waaruit toch blijkt dat zij Kim beter kent dan wie ook.

Er wordt gelachen, gepraat, feest gevierd en we doen met de familie tevreden het licht uit.
Nederland is weer een slimme doctor rijker.

Dikkie Dik en het poezencircus

Al ruim een half jaar hebben we de kaartjes in huis voor de voorstelling van Dikkie Dik van Dirk Scheele. Een musical voor de allerkleinsten met de poezen Dikkie Dik, Poes Muis, Vlekje en Rover in de hoofdrol.

We hebben ook al de CD met liedjes gekocht en na 6 maanden indoctrinatie herkent Tomas inmiddels de liedjes en kan hij ze stuk voor stuk mee-neurien of zingen.

Dan is het zover. Na een ochtend bezoek van papa aan Google rijden we met zijn 3-en naar de Speeldoos in Baarn. We struikelen over de kinderen in de leeftijd 2 tot 5 en hun ouders. Of beter gezegd, kinderen en hun moeders want het aantal vaders die mee zijn is op 1 hand te tellen.

Exact om 4 uur loopt Dirk het toneel op en een aantal kinderen begint gelijk zijn naam te roepen. Hij blijkt een programma op Nickolodeon te presenteren en daar kennen ze hem van. Het meisje dat “papa!” begon te roepen kent hem trouwens ergens anders van 🙂

De voorstelling duurt een uur en we horen bijna alle liedjes van de CD langs komen waarbij Dirk en zijn 3 assistenten ze zelf zingen en hij op zijn gitaar mee speelt. De 3 assistenten laten de poppen ook bewegen en Tomas zijn aandacht (en de aandacht van alle kinderen) wordt constant vast gehouden. Sterker nog, Tomas zingt, danst, springt en klapt fanatiek mee! Het is heerlijk om te zien hoe hij geniet.

Na afloop eten we bij oma en valt Tomas pas heel laat in slaap. Waarschijnlijk lekker dromend van het Poezencircus.

Afstuderen

In het restaurant van de HvA worden we feestelijk onthaald door studenten die zich hier waarschijnlijk vrijwillig voor hebben aangemeld. De meeste mensen om ons heen hebben zich netjes aangekleed en lopen onder de zee van balonnen rond, ondertussen geanimeerd met elkaar kletsend, een kopje koffie of glas jus d’orange in de hand.

Ook wij zien er netjes en dat mag ook wel want Frea heeft na 6 jaar deel-tijd studeren haar 2e diploma gehaald!
Voor de gelegenheid heb ik haar een bos bloemen gegeven van een omvang gelijk aan haar prestatie en voor later op de avond heb ik nog een klein kadootje in de binnenzak van mijn colbert zitten.

Na een korte toespraak van iemand van de HvA gaan de “graduates” naar verschillende lokalen waar de uitreiking plaats vindt. Wij applaudiseren voor 14 afgestudeerden en ieder van hen wordt apart toegesproken door een docent. Eén voor één ondergaan ze dit met een grote grijns op hun gezicht. Ze tekenen voor ontvangst en dan gaan ze met hun handen vol weer terug naar hun plaats. Een roos, champagne en een diploma rijker. Frea is de één na laatste en Jan L wijdt, zoals we van hem gewend zijn, docerend uit over zijn ervaringen met Frea.

We nemen 1 drankje in het restaurant waar nu ook een band speelt maar gaan dan naar het kroegje waar Frea en ik vroeger altijd afspraken om nog wat te drinken. Daar geef ik haar het kettinkje dat de hele avond in mijn binnenzak prikte en drinken we er samen met Anita nog eentje op het behaalde diploma. Ik ben heel erg trots op haar!