Moederdag 2012

‘s Ochtends krijgt ze een kadootje van Tomas. Een handgeschilderd potje met zand en zaadjes. Blij roept hij: kadootje mama! Met een grote glimlach pakt ze het uit. Het maakt niet uit wat er in zit en opeens begrijp ik iedereen die altijd zei dat ze liever iets zelfgemaakts krijgen dan dat er voor 10 euro een stukje zeep of een luchtje is gekocht. U begrijpt het vast al: het is vandaag moederdag!
Mentale aantekening voor volgend jaar: ik ga ook weer iets voor mijn moeder maken. Als ze tenminste thuis is want dit jaar is ze op vakantie in Frankrijk.

Ik vond dat ik ook weer eens origineel uit de kast moest komen en heb dus een picknick voorbereid. Op zolder heb ik de picknickmand onder het stof vandaan gehaald en in de koelkast liggen Franse kaasjes, een fles champagne en op de fruitschaal ligt een stapel vers fruit waar ik vandaag een fruitsalade van ga maken. Het enige wat nog rest is een korte stop langs de supermarkt om een stokbrood te halen.

‘s Middags rijden we naar een leuk plekje. Onderweg hebben we geen idee waarheen te gaan maar als we het zien terwijl we aan het rondrijden zijn weten we het. Aan de rand van het Alkmaardermeer zetten we ons aan een picknicktafel. Het waait redelijk en de wind die over het water komt voelt koud aan. Frea slaat het picknickkleed om zich heen omdat ze geen jas mee heeft en Tomas krijgt mijn vest aangetrokken. Mijn vest reikt tot zijn enkels en het ziet er uit alsof hij een jelaba aan heeft. Ach, als hij zit zie je het toch niet. Zelf zit ik dus in mijn t-shirt en ik loop daardoor een kleine verkoudheid op weet ik nu achteraf maar dat mag de pret niet drukken. Toch houden we het uiteindelijk maar een klein uurtje vol en zijn we blij als we weer in de warme auto zitten. Lachend gaan we weer naar huis. Van de zomer doen we dit nog eens dunnetjes over want het heeft iets van ouderwetse romantiek. En dat is precies waar de moeder van Tomas van tijd tot tijd van houdt.

De Harley

Opnieuw een weekend dat in het teken staat van motoren, net als in april 2009. De Ninja waar de blog van toen over ging heb ik vrijdagavond verkocht en zaterdagochtend ging ik mijn nieuwe beauty ophalen. Een rode Harley Davidson Road King Custom uit 2004. Ik moet toegeven, dat klinkt als een behoorlijke mond vol. Afgekort zou het zijn: HD FLHRS, maar dat moet je dan weer kunnen onthouden. Hoe dan ook, als je de volledige naam of de afkorting in typt in Google dan kom je op dezelfde motor uit.

Maar terug naar de motor. Ik heb eerst een proefrit gemaakt, vervolgens een dag later telefonisch onderhandeld over de prijs en extra’s en vervolgens een week lang amper geslapen omdat toen vast stond dat ik hem zaterdag (gisteren dus) zou gaan ophalen.
Gelukkig ging de week sneller voorbij dan ik dacht en eindelijk is het zaterdag ochtend. Frea zet me op de trein want de Harley staat in Heteren, vlak bij Arnhem. Eenmaal daar krijg ik de sleutels overhandigd en een ferme handdruk van Walter, de verkoper van de Harley winkel.
De Harley waar ik nog geen naam voor heb, maar waarvan ik zeker vind dat ie dat moet krijgen, staat buiten te glimmen en lijkt haast net zo ongeduldig als ik om samen te gaan rijden.
Tevreden maak ik mijn eerste kilometers. Een “nieuwe” Harley onder mijn kont en een nieuwe helm op mijn kop die bijdraagt aan het image van de stoere biker. Onderweg stop ik een keertje op een parkeerplaats langs de snelweg om hem nog even van een paar meter afstand te bewonderen. De 1450 CC motor loopt onderwijl rustig door en ik geniet van het geluid en het blok dat rustig heen en weer schokt in het frame. Ik ben blij dat het blok in rubbers hangt waardoor je weinig van de trilling merkt als je rijdt.
Dan gaan we weer verder op weg naar huis. De rit verloopt rustig en de snelheidsmeter tikt het meest van tijd net de 100 kilometer per uur aan. Hij kan harder, maar dat hoeft niet.
In ons dorp rij ik even de file in en merk dat hij daar niet voor is gemaakt. Dat hoeft ook niet bedenk ik me want ik ben niet van plan om hem te gebruiken als file-fiets. Ik zie mezelf wel genietend rijden door het polder landschap en dat is dan ook precies wat ik de zondag heb gedaan.

Harley Davidson Road King Custom 2004

2004 Harley-Davidson Road King Custom

Bron: http://www.motorcycle-usa.com/
By Brian Korfhage
Photos By Tom Lavine and Don Becklin
Thursday, June 03, 2004
2004 Harley-Davidson Road King Custom
2004 Harley-Davidson Road King Custom

Few motorcycles can grab the attention of the general public like a Harley-Davidson. Park an exotic high-performance superbike next to an American-made cruiser bearing the black and orange badge and nine out of 10 people will gravitate towards the chrome and steel of an H-D. There’s something about the steeds produced in Milwaukee, Wisconsin, that strikes a chord in the loins of both men and women.

Maybe it’s the nostalgia of the Harley-Davidson marque created by movies like Easy Rider, but the idea of cruising America’s vast landscape on a cruiser made in the USA ranks right up there with the Fourth of July, hot dogs, and apple pie. It’s not only in our country, either. Across the Atlantic where brands like Ferrari, Porsche, and Ducati are manufactured, Harley holds its own as an exotic piece of machinery that causes grown men to drool like they were at an Anna Kournikova photo shoot.

Although for many, owning a Harley-Davidson isn’t just about possessing a flashy showpiece but taking to the open road, which is exactly why the Road King line of bikes was introduced in 1995. The tourers are road-worthy machines that enable motorcyclists to go long distances in comfort. But the Road King line isn’t as long on style as other models from The Motor Company. However, H-D now offers the Road King Custom, which puts a little more emphasis on form than function. With inspiration from the sun and sand of southern California, the Custom model is a stripped-down version of the Road King, with wide, raked-back beach-style bars, a wind-swept chrome headlight shroud, low-set rear suspension, and simple fenders that cover chrome billet wheels.

Our Road King Custom came cloaked in an all-black veil, looking like a two-wheel version of Johnny Cash; the only things missing were a black guitar and a six-shooter in the hardbags. I personally don’t think H-D has a model in its venerable lineup that matches the aesthetic appeal of the Road King Custom. The Custom is the pinnacle of tough-guy cool, and the black-on-black is the proverbial cherry on top.

“Everybody loves this bike. When one guy at a gas station heard it was a “test” bike, he wanted the keys on the spot,” said MCUSA president Don Becklin. “I tried explaining the difference between test bike and demo bike for testing purposes, but he wasn’t really listening, just looking with his hand out.”

Although the Road King Custom is situated in the touring line of bikes, this low-slung bad boy is perfectly suited to cruise the boulevard. Fatboys, Deuces, and V-Rods may garner the bulk of attention on the street, but the RKC holds its own. Minus the accessory fairing we attached midway through the test, the Road King is a rough-and-tumble, bar-room brawl type of cool. Its wide-ratio gears are the perfect excuse to take the jaw-dropping good looks from the boulevard to the open road for a jaunt through sinuous country roads.

The H-D Road King Custom features an extremely comfortable saddle.
The Road King Custom oozes style with a set of leather hard bags, a wind-swept chrome headlight shroud, and a low-slung bad-ass look.

The heart of this leviathan is the standard issue Harley-Davidson Twin-Cam 88 cubic-inch, air-cooled V-Twin, rubber-mounted in this application rather than the counterbalanced TC88B in some other models. It won’t win many drag races, but this capable engine supplies enough power and torque to gratify any cruiser enthusiast, short of wiley power-cruiser devotees who expect nothing less than low 11-second quarter-mile times.

Dropping the clutch and grabbing a fist-full of throttle is enough to get adrenaline going, and rarely, if ever, were we looking for more power. Further evidence of the Custom’s ability to impress was the smile that formed on my girlfriend, Kari’s face as we accelerated through the countryside. Yes, a Harley does something to a woman, and that alone is worth the price for some.

The TC88 pulls hard on the bottom emitting enough torque to satisfy most who partake in real world riding. Yet, the Road King’s powerband doesn’t fall off as the revs rise as one might expect, instead it pulls hard throughout the rev range to deliver a smooth and even dose of power.

We hauled the Road King over to the dyno at Hansen’s BMW/Triumph/Ducati to secure some hard data and the numbers proved what our test group described on the road. The horsepower numbers—60.8 at 5500 rpm—aren’t overwhelming, but it’s the wide plateau of torque that gives the TC88 its open-road appeal. The big Twin starts cranking out 58.1 lb-ft of torque at just 1800 rpm, reaching its peak of 67.6 lb-ft at 3400 rpm but remaining strong the rest of the way, never falling below 60 lb-ft until reaching redline at 5500 rpm.

All those numbers indicate the bike has plenty of power to cruise around town, but its lineage is rooted in backroad touring, which is exactly where it excels. Harley has done an excellent job at making its sophisticated fuel-injection system second to none when it comes to clear and accurate throttle response. Whenever a little extra power is needed to pass oblivious cagers, all that’s needed is a twist of the wrist. It’s no V-Rod, but the Road King adheres to its moniker.

The RKC shines on twisty roads, carving up highways and byways with relative ease, but a sportbike it’s not. There are limitations. With a 41mm telescopic fork and rear air-adjustable suspension in the rear, the bike can maneuver through turns well for a quasi-tourer, but those looking to bend this behemoth through corners at high speeds will find floorboards and their mounting points scraping the pavement at modest lean angles, which can upset the bike if ridden with abandon. Riding in a style more appropriate for this kind of machine, the Road King is obedient and satisfying.

With his goatee in place  Korf looks every bit the part of a real Easy Rider.
The Road King Custom provides ample power for back road touring and boulevard cruising.

The Road King’s suspension wasn’t designed with high-speed cornering in mind, but instead is intended to soak up modest bumps and undulations at a more relaxed pace, which it does reasonably well. The air-adjustable rear suspension has been dropped two inches from the standard Road King to give the Custom its low-rider styling. Subsequently, the reduced travel in the rear suspension can’t take on bigger potholes without shocking the kidneys. Moreover, the Custom drew some complaints from my girlfriend when we hit rough spots in the road, which causes considerable jostling of the passenger. The standard Road King is better suspended for two-up riding.

Ergonomically, the Road King is agreeable for most of us, with feet resting in a comfortable and natural position on the floorboards. The position of the hands while riding is stress-free, but the styling of beach bars comes at a price when making sharp turns. For those with alligator arms like our road test editor, Kevin Duke, the RK’s bars proved to be a pain.

“Making low-speed tight turns were a bitch,” said the diminutive 5’8″ Duke. “The outside end of the bars forces a big stretch for a rider’s arm.”

Taller riders don’t have the same problem on the Road King, but many feel that a new set of bars might ultimately be more comfortable because the seating position with the swept back bars leaves the torso absorbing the bulk of the windblast. Duke also complained that the handgrips running parallel with the motorcycle made him have to keep a death-grip on the bars at highway speeds, but he has hands like a little girl and no complaints were heard from our other testers. As they say, your mileage may vary.

The addition of a small windshield ($285) from Harley’s extensive accessory catalog did little to quell the amount of wind hitting the rider. A full-size windshield would assuredly subdue the windblast, but the addition of said hardware would spoil what the Custom represents: killer styling and open road freedom.

At 6’0″, 190 lbs, I was able to comfortably accept the windblast until the speedo showed 80-plus mph. Until that point, it’s perfect. With the wind in my face and the rumble of a Twin in my ear, I found myself trying hard to ride around on a black Road King Custom without breaking into a smile. Maintaining that tough-guy image is hard work.

The TC88 motor just bristles with just the right amount of Bling-Bling to keep any sane man appeased.
The Twin Cam 88 propels all 768 pounds of Road King Custom chrome and iron around on the street with that signature H-D low-end grunt.

As much praise as Harley gets for its styling, it inevitably garners as much criticism for a few of their functional components. Without fail, most H-D’s are fitted with a clunky transmission, and our tester was no different. The 5-speed tranny performs well but long throws and audible clunks are as much a part of the H-D badge as the chrome-laden good looks.

The clutch is also noticeably stiff. It takes four fingers to bring the lever back to the bar, and long traffic lights leave the hand begging for neutral. We’d love to see H-D develop a more refined transmission on its bikes. Such a move would undoubtedly raise the cost of the bike, but when you’re already dropping close to $17K, we think the Harley faithful would be more than happy to plop down the extra dough.

Slowing down a bike that weighs 768 pounds with a full tank is no easy task, but the RK’s stoppers do a respectable job considering the heft of the Twin. A set of dual 292mm disc brakes and 4-piston calipers at the bow do the bulk of the work, while a single 292mm disc and twin-piston caliper at the stern helps to finish off the job. The brakes were neither outstanding nor terrible and garnered plenty of ambivalent comments from our test group.

Harley-Davidson outclasses the competition in many ways, but their controls are unparalleled. The self-canceling turn signals are the best in the biz and function beautifully every time. It may take a couple of miles to get accustomed to actuating the right turn signal with the right hand, but the setup is much more user-friendly than the similar layout on BMWs which incorporates a third button to cancel the signals. The RK’s horn is easily accessible, and the brake and clutch levers are beefy, which are a welcome addition considering the amount of muscle it takes to actuate them.

The ignition is unique to Harley and employs a system where the rider has the ability to turn the bike on and off without a key. The key can be used to lock the ignition and, separately, lock the steering. However, it’s a bit awkward to have two separate entry points for each to insure the bike’s safety. It’s one of the peccadilloes of H-D and it’s probably not going away anytime soon.

The instrument cluster is on par with the fit and finish of the rest of the machine, beautifully art-deco-inspired and located on top of the fuel tank. A tachometer is not part of the package, but the rumble between a rider’s legs keeps him or her well-apprised of the rpm situation. A faux gas cap on the left side of the tank indicates fuel level, which is requisite for tourers like this that can eat up hundreds of miles a day. The Road King’s gauge doesn’t move very rapidly, as we averaged about 37 miles to the gallon throughout our heavy-handed test. That’s close to 200 miles out of a 5.0-gallon tank; with rising fuel prices, you may have just found an excuse to plop down your cash on a new Harley!

California dreaming – Yeah right! The Spring riding in Oregon is excellent no matter what you ride. However  a nice mellow cruise on the Custom is about as good as it gets.
The suspension soaks up road imperfections without transmitting them through to the rider, which makes for a decent ride. The rear-end is lowered two inches compared to the other Road Kingmodels and is clearly the finishing touch for the boulevard cruiser look. But, the sacrifice for looking cool and riding smooth is a lack of cornering clearance.

Long distance travelers may have to make other arrangements for excess luggage. While the hardbags are capacious enough to accommodate day-trips, but real touring will have to be left up to a bike with a little more trunk space.

The fit and finish of the Harley is second to none thanks to quality components and ever increasing craftsmanship. Everywhere you look, it’s obvious that H-D has gone to great lengths to make sure its bikes are worth the money that people are paying for them, and it almost makes the significant $16,995 entry price seem like a deal.

Everybody in our office was stoked on the Road King Custom, which is saying something considering we’re all a bunch of sportbike/motocross junkies who love the latest technological advancements in the world of powersports.

The Custom struck a chord with us, and the aesthetic balance of the Harley-Davidson’s boulevard-worthy tourer found a place in our hardened hearts, despite its clunky tranny, and sub-100-horsepower dyno numbers.

As motojournalists, paid to critique bikes for a living, we’d love to remain snobs and turn our nose at the Road King Custom, but we’ll admit that we’ve been wooed. The Custom is not just a great cruiser/tourer, it’s a great motorcycle.

Koninginnedag 2012

Dit jaar zijn we geen klant, maar uitbater! We staan… <drumgeroffel> op een kleedje!
Tomas is met zijn 2.5 jaar oud inmiddels wijs genoeg om het onderhandelen onder de knie te krijgen. Dat is een kunst die ikzelf matig beheers dus we beginnen lekker vroeg om hem dit bij te brengen 😉

Vooraf aan Koninginnedag hebben we een uitgekiend marketingplan ontwikkeld. Frea is het grote brein hier achter en terug kijkend naar de omzet  die is behaald was het een goed plan.

Om te beginnen hadden we een camping tafeltje meegenomen. Ons product was onze DVD-collectie. Met uitzondering van 10 juweeltjes die we echt per se wilden behouden moesten ze allemaal mee de verkoop in. De DVD’s hadden we netjes op alfabet in kratten neergezet met daartussen kartonnetjes van A tot Z om ze uit elkaar te houden.
Op een groter stuk karton hadden we netjes de prijzen neergezet. 1 Voor 2 EU en 3 voor 5 EU.

De verkooptruc was als volgt. Op het moment dat iemand in de bakken keek maakten we direct een compliment dat de kijker er echt uit zag als filmliefhebber. Vervolgens vroegen we wat voor films de persoon hield en dan was het even kijken wat voor reactie je hier op terug kreeg. Maar het aanspreken van de potentiële klant werkte vaak met succes. Vervolgens hielden we een plaat omhoog van een driewieler om aan te tonen waar de opbrengst naar toe zou gaan. Naar Tomas’ nieuwe driewieler dus!

In acht genomen dat de concurrentie enorm was, namelijk een hele straat vol met kraampjes waar je allerhande leuke, interessante spullen kon kopen, vind ik een opbrengst van 80 EU voor 4 uurtjes verkopen niet slecht. Eerlijk is eerlijk, we stonden er met Frea, ik, opa en oma en Tomas. Tel daar ook de voorbereidingen bij op en het uurloon daalt al vrij snel tot weinig 😉

Toch was het leuk om eens aan de andere kant te staan.

‘s Middags gelijk een klein deel van de opbrengst opgedronken om de verkoopsuccessen te vieren 🙂 Wie weet wat er volgend jaar in het verschiet ligt!