Gaatjes t-shirts

Zo jaren 80, het gaatjes t-shirt. Helaas heb ik er zelf ook vaak last van. Gaatjes in mijn t-shirts. Misschien beter bekend als mottengaatjes, maar dat zijn het volgens mij niet. De gaatjes waar ik het namelijk over heb zitten namelijk bijna altijd op mijn buik. Soms 2, soms 3, maar echt altijd bijna op dezelfde plek. Dat kan niet van de motten komen want ik vouw mijn t-shirts altijd netjes op in de kast en het buik gedeelte ligt nooit bovenop, maar juist onderop. Ik heb me lang afgevraagd waar het nou vandaan komt en besloot op een avond eens te Googlen waar de oorzaak van dit mysterie ligt. Nou was dat overigens niet zomaar opeens. Ik zat namelijk bij mijn moeder in de tuin en zag plots dat zij ook dezelfde gaatjes in haar t-shirt had als ik vaak heb. Heel even schrok ik: het zou toch niet erfelijk zijn? Maar al gauw schudde ik die gedachte van me af. Gaatjes in je t-shirt kunnen niet erfelijk zijn.
Even later zat ik op het forum van de Viva. Met smaak zat ik de ene na de andere theorie te lezen. De lezeressen van de Viva had ik altijd vrij hoog zitten maar wat ik hier las vond ik <zoekend naar de juiste woorden> toch wat simplistisch.
Iemand stelde op het forum dezelfde vraag als waar ik nu mee liep. Vier tot vijf pagina’s lang kreeg ik de ene theorie na de andere en vele reacties daar weer op voordat eindelijk iemand de, in mijn ogen, juiste oorzaak opperde.
Naast de eerder genoemde mottengaten-theorie las ik verhalen over katten die op je buik liggen, maar mijn moeder heeft geen kat. Verder ging het onder andere over brandende sigaretten, verkeerde wasmiddelen, de wasdroger of wasmachine en zelfs iemand die beweerde dat het kwam door de hedendaagse verf van de t-shirts. Al deze theorieën verklaren helaas niet dat de gaatjes -altijd- op dezelfde plek zitten. En eindelijk, onderaan pagina 6 van deze forum-thread, was daar een mevrouw die zei dat ze die gaatjes nooit meer kreeg sinds ze was geëmigreerd. Ze verklaarde dat de ze in een warm klimaat nooit meer een vest of jas droeg en dat de gaatjes dus zeer waarschijnlijk  door de scherpe kartels van de rits werden veroorzaakt. Voor mij een hele logische verklaring! Mijn moeder en ik pakten gelijk een vest en inderdaad, bij de vesten die wij dragen is de achterkant van  de rits niet beschermd door een extra strookje stof en schuurt dus precies tegen je t-shirt aan. Ook is het precies op die plek dat de rits altijd naar binnen kronkelt door de trekkende stof als je gaat zitten.
Ik sloot de browser en negeerde de overige 46 pagina’s die deze thread verder ging.
Voor mij is het mysterie opgelost en moet ik straks even met mijn vesten naar de kleermaker om er een dun reepje stof achter te laten stikken. Mijn moeder zal het overigens vast zelf kunnen.

Papa 65

Lieve papa,

 

Als familie de Ruijter staan we bekend om onze speeches en als je 65 wordt dan kun je verwachten dat jou er één ten deel valt.

Ik ken je nu 36 jaar. Dat betekent dat ik je iets langer dan je halve leven ken. Ik moet je eerlijk zeggen dat ik me de eerste keer dat we elkaar zagen me niet goed meer kan herinneren, maar andersom is dat volgens mij wel het geval 🙂

Jullie begrijpen vast dat ik maar enkele zaken kan aanstippen in dit verhaal want er is zo veel te vertellen in 65 jaar tijd dat ik me simpelweg moet beperken tot algemeenheden omdat ik hier anders 65 jaar lang sta te praten.

 

Als je elkaar zo lang kent, dan weet je ondertussen wat je aan elkaar hebt. Natuurlijk veranderen mensen hun hele leven lang door, maar die veranderingen zijn niet zo extreem dat we ons af en toe opnieuw aan elkaar moeten voorstellen. Hoewel, toen ik in de puberteit was had ik dat misschien wel eens af en toe moeten doen. Ik was niet de makkelijkste puber 😉 Sorry daarvoor hoor. Papa zegt nu: Dat hoef je niet te zeggen hoor <ik wist dat je dat ging zeggen, kijk het staat zwart op wit>

Maar voor ik nu al te ver af dwaal door het over mijn puberteit te hebben moet ik even terug naar af.

Als je elkaar al zo lang kent dan weet je ondertussen wat je aan elkaar hebt. Tijdens onze laatste reis samen naar Marokko bleek dat maar weer eens. Maar daar wil ik het nu niet over hebben want het zou te makkelijk zijn om daar voorbeelden uit te putten.

Ik wil het liever hebben over de eerder genoemde algemene indrukken in een langere periode.

Het algemene gevoel van warmte en liefde dat ik voor je heb komt vooral voort uit het volgende:

Er was altijd een duidelijke rolverdeling in het gezin. Dat past misschien ook een beetje bij de tijdsgeest van de jaren 70, 80, 90 want tegenwoordig liggen de rollen misschien iets anders, maar dat onderwerp ga ik nu liever even uit de weg. Hé mam?

Hoe dan ook, jullie blonken allebei uit in je eigen rol.

Mama deed de zorgtaken en jij zorgde voor het gevoel van veiligheid en geborgenheid. Door jou was er voor je gezin altijd een veilige thuishaven en ik denk dat dit de rode draad is in je leven. Die veiligheid en geborgenheid geven deed je door een gezonde arbeidsethos. Je werkte hard maar in de weekends en de vakanties bleek voordal dat je gezin op nummer 1 staat.

De vakanties zijn de momenten waar ik zelf de meeste herinneringen aan heb. De gang van alledag smelt in je herinneringen, de mijne in elk geval, uiteindelijk tot 1 brei samen terwijl de vakanties stuk voor stuk uniek waren.

Reislustig als je bent heb je ons al vroeg overal in Europa mee naartoe genomen. Je voorliefde voor camperen heb je ons allemaal bijgebracht. Persoonlijk kan ik een nacht in een groot hotel ook graag waarderen, maar camperen doe ik net zo graag. In mijn hoofd zie ik beelden voor me dat we samen voetbalden, roeiden in een rubber boot of stonden te badmintonnen. Maar ik zie je ook ijverig rondscharrelen op de een of andere mooie camping. Allereerst bereidde je zo’n campingtrip altijd zorgvuldig voor, thuis gebogen over landkaarten wees je dan aan waar we heen gingen en onderweg met de landkaart op de motorkap kon je altijd aanwijzen: “daar zitten we nu ongeveer en daar gaan we naartoe” een vaardigheid die een volgende generatie misschien niet meer beheerst dankzij de TomTom. Maar goed, na de voorbereiding thuis reed je ons vervolgens naar de plek van bestemming en eenmaal daar bouwde je de veiligheid op die we thuis ook hadden. Caravan in het lood. Water halen, Voortent strak aan spannen, stoelen en tafels in een kring. Stilzitten kon je pas als je wist dat alles was zoals het hoorde te zijn. Pas als je de veiligheid had geborgd waar ik het eerder over had ging jij ontspannen.

 

Behalve mooie herinneringen aan vakanties heb ik ook hele mooie herinneringen aan de feestjes thuis. Jij en mama hebben een groot hart waar jullie talrijke vrienden in hebben toegelaten en er was vaak reden voor een groot feest waarbij ze allemaal welkom waren. Feesten zoals vandaag.

De tuin mooi aangekleed, goede catering geregeld, bier en wijn in grote hoeveelheden aanwezig. Je zorgde er altijd voor dat het je gasten aan niets ontbrak.

Sociaal als je bent zijn dit momenten waar je in het bijzonder van geniet. Bovendien geeft het je een kans om je met veel details gelardeerde verhalen te vertellen. Hoe later op de avond hoe langer die verhalen overigens duren. Ik vind het vooral nog het leukst wat voor effect dat op anderen heeft. <knipoog naar mama>

 

Wat ik ook bijzonder aan je vindt is de tijd die je speciaal voor ons vrij maakte om samen leuke dingen te doen. De fietstrip die je met ieder van ons ondernam naar Austerlitz is daar een duidelijk voorbeeld van, maar ook de gang naar concerten, sportevenement zoals het Melkhuisje, Nederland-Noorwegen of een trip naar Eurodisney. Tegenwoordig zouden ze dat quality time noemen maar jij deed het al voordat de term quality time bestond.

 

Over die trip naar Eurodisney wil ik je nog even zeggen dat ik grote bewondering heb voor het feit dat je toen bijna de klok rond bent door gegaan. ‘s Ochtends om 5 uur in de auto en ‘s nachts om 12 uur weer met de auto van Parijs naar huis rijden. Een wapenfeit dat ik eens heb geprobeerd te evenaren en me maar met moeite gelukt is omdat ik bij de grens al bijna in slaap viel achter het stuur. Ik heb me altijd afvraagd hoe jij dat toen deed.

 

Misschien ligt het antwoord op die vraag in je sportiviteit waardoor je toen in goede conditie was. Goed, als je 65 bent is het logisch dat je er niet meer zo uit ziet als ranke Italiaanse sportwagen maar jouw sportieve prestaties kon je daar wel altijd mee vergelijken. Je deed namelijke altijd veel aan sport. Zaalvoetbal, wielrennen en hardlopen waarbij je nota bene meermaals de Dam tot Dam loop in mooie tijden hebt gelopen. Ook hierin heb ik zelf nog e.e.a. te evenaren. Tegenwoordig blijf je fit door andere vormen van fysieke arbeid. Niets mis mee, ook daarin zijn we allemaal heel trots op je.

 

Sportieve prestaties in evenwichtige combinatie met het Bourgondische gevoel. Dat gevoel krijgen we allemaal als we aan André de Ruijter denken, is het niet? <kijk even rond>

Met name in je laatste jaren op kantoor kon het voor mijn gevoel niet op. Met een goede baan als Service Manager en een paar jongens in de detachering van Larcos stroomde de geldkraan rijkelijk en gingen we in mijn herinnering bijna wekelijks een keer uit eten, hoewel in anderen aanwezigen hun herinneringen dat minder frequent was. Maar goed, ook al is die rijke periode voorbij, jij geniet nog steeds als een echte Bourgondier van lekker met zijn allen samen gezellig en goed eten. Ik heb aan veel dingen terug gedacht waar jij van genoten hebt of nog van geniet. Twee voorbeelden zijn je reis naar Australie of je fotografie maar dat haalt het volgens niet mij bij het genieten dat jij doet met je gezin om je heen. Inmiddels heb je er een aantal kleinkinderen bij die ook allemaal gek op je zijn en ook voor hen zorg jij dat ze niets te kort komen als ze bij opa en oma op bezoek zijn. Hetzelfde gevoel van geborgenheid en veiligheid dat wij vroeger hadden.

 

Pap, als je terug kijkt op je werkzame leven denk ik dat je trots op jezelf kunt zijn, ik ben in elk geval heel trots op je. Je hebt je hoogtepunten gekenden je hebt je dalen gehad <pauze> maar je hebt altijd het evenwicht tussen werk en gezin weten te bewaren. Iets wat niet iedereen kan. Het werkzame leven is namelijk maar een deel van je en dat kun je nu gaan rustig afbouwen. Wat nu over blijft is het wederzijds genieten van je kinderen en kleinkinderen. Ik hoop dat als ik zelf 65 ben ik op hetzelfde punt sta als jij. Dan weet ik dat het goed heb gedaan.

Van harte met je verjaardag.

De markt

Bijna elke woensdag loop ik met Tomas over de markt in ons dorp. We kopen daar fruit, brood en kaas. Soms ook een zak snoep die ik donderdag dan mee neem naar het werk.
Als Frea ook vrij is dan eten we daar vaak een  haring en heel soms een frietje.
Na afloop ga ik regelmatig op het terras van het cafe op de hoek zitten waar je voor 1euro 80 nog een koffie compleet hebt. Compleet dus met koekje, slagroom en een druppeltje likeur.  Tomas krijgt meestal Fristi maar drinkt het amper op.

Vandaag gaan we met zijn drieën. De orgelman is weer en Tomas blijft zoals altijd geboeid kijken en luisteren. Hij vindt het fantastisch om een euro in het rammelende busje van de orgelman te gooien.
Vandaag staat de imker er ook. De bijenkast heeft een grote aantrekkingskracht op Tomas en de imker legt graag uit hoe de kast is opgebouwd. In het midden de larven, daar omheen het stuifmeel en bovenin de honing. Als we goed kijken zien inderdaad honing tussen de krioelende massa bijen door. Eenmaal begonnen houdt de imker niet meer op met praten en we krijgen een spoedcursus over het leven van de bijen. Uiteindelijk gaan we met een pot honing en honingwijn weer verder en danken de man voor zijn verhalen.
Bij de bakker krijgt Tomas zoals altijd een koekje en dan is de kaasboer aan de beurt. Deze laatste heeft een wisselend assortiment. Navraag bij de kaasboer zelf leert me dat hij een pakhuis heeft en niet elke week zijn hele assortiment mee neemt. Deze week dus geen ‘in Belgisch bier gerijpte kloosterkaas’, een product waar ik eens over twitterde dat ik bijna moet huilen van geluk omdat er zulke lekkere dingen bestaan. Een andere favoriet van me is zijn ‘met truffel overgoten salami in Parmezaanse kaas’. Vandaag nemen we echter genoegen met wat ik altijd noem: zo oud mogelijke kaas, maar net niet brokkelend.
Als laatste bezoeken we de groenteman waar we diverse soorten fruit kopen om thuis straks smoothies van te maken.Er zijn 2 groentemannen op de markt maar de achterste gaan we altijd voorbij. Fruit dat je bij hem koopt blijft altijd maar 2 dagen goed.

Op weg naar huis slaan we het cafe voor een keertje over. Frea moet straks aan het werk dus lopen we gelijk door naar huis. Tomas maakt het niets uit. Die zit al weer te zingen in zijn wandelwagen, ondertussen nog steeds aan zijn koekje knabbelend. Een teken dat hij het lekker naar zijn zin heeft.

Bedrijven te koop

Frea en ik zitten aan de eettafel te kletsen. De openslaande deuren staan open omdat het zelfs nu het avond is toch nog vrij warm is. We hebben het onder het genot van een kop koffie over bedrijven beginnen. Als ik opper dat je ook kleine bedrijven kunt overnemen vraagt ze me hoe je er dan achter komt waar die bedrijven dan te koop staan.
Binnen 10 seconden laat Google de site bedrijventekoop.nl zien.

We beginnen blanco door het totaal overzicht aan te klikken. Het aanbod is dusdanig groot dat je eerst een sub categorie moet aanklikken. Ik wilde vroeger altijd al groot-industrieel zijn dus ik klik op de categorie “Industrie”. Er zijn 81 bedrijven in de industrie gevonden. Mijn oog valt gelijk op een uitgeverij van vakbladen in Utrecht. Ik probeer me niet af te vragen wat zo’n bedrijf in de categorie industrie doet en kijk eens wat het moet kosten. Mmh… als je 250.000 euro mee neemt en 650.000 euro leent dan mag je je eigenaar van de uitgeverij noemen. Leuk, maar met het steeds verder oprukkende internet ben ik bang dat het een uitstervende bedrijfstak is.
Eerst maar eens zien wat de bedrijven met 0-5 medewerkers doen, een willekeurige klik en dan…
Een webwinkel in poppenwagens! Altijd al willen hebben… voor minder dan 75000 euro ben je eigenaar! De inboedel is 5K euro en de jaaromzet 30K. Daar moet nog inkoop en belasting van af. Reken, reken… nee, daar je kun je niet de huur van betalen. Helaas, deze valt ook af.
Vervolgens verdiep ik me in hotels en bed-en-breakfasts op de ABC eilanden en diverse restaurants (waaronder een naar eigen zeggen fantastisch restaurant en ik gelijk denk: waarom verkoop je het dan?) en een heuse Franchise formule. Bij deze laatste is alle informatie zoals omzet en overnameprijs vertrouwelijk dus denk ik gelijk al: laat maar zitten.

Misschien moet ik het groots aanpakken en direct kijken naar bedrijven met meer dan 50 medewerkers. De link met eenvoudigweg “Chinese onderneming” trekt mijn aandacht. Het blijkt een projectontwikkelaar die 50 miljoen euro zoekt en de concrete vraag via deze site is of je 14 miljoen wilt ophoesten. Ik schrik. Toch maar geen bedrijf met meer dan 50 medewerkers. Aan de andere kant lijkt het me prachtig om mezelf projectontwikkelaar te noemen en iemand zo gek vinden om even 14 miljoen te laten storten. Mmh… aan de andere kant wil ik graag nog al mijn tenen houden zoals Palm Invest oplichter Danny Klomp met zijn gezellige corpulente onderkin overkwam. (iets met gedupeerden die opgelicht waren door Danny en kompaan Remco Voortman en zo boos waren dat ze hen gijzelden en uiteindelijk bij Danny een teen afsneden)

Toch maar verder kijken, ditmaal in de confectie. Wellicht een winkel in maatpakken of anders in damesconfectie?
Dan valt mijn oog op een motorzaak in midden Nederland. Ik hoef slechts 3 ton mee te nemen en ben dan eigenaar van 40 fietsen, een vol magazijn, een kledingwinkel en een webshop. Op zich een mooie koop, 40 fietsen voor 3 ton. Dat is 7500 EU per fiets. Ik hoop dan wel dat het allemaal nieuwe fietsen zijn. Het pand zit er niet bij in, dat is huur.
Midden Nederland blijkt trouwens Brabant te zijn. Toch nog maar eens een nachtje over slapen.

Het plusje

Zaterdag 2 juni 2012.
Om 3 uur ‘s nachts maakt ze me wakker. Ik zie het al aan haar gezicht voor ze het me laat zien. In haar hand heeft ze een stickje en dan wijst ze het aan. Er staat duidelijk een plusje. Frea is zwanger!

We kunnen er allebei niet van slapen en we liggen wat te praten. Hoe zou Tomas reageren? Wanneer vertellen we het hem? Wanneer vertellen we het ook aan de rest van de familie? Het is niet zoals de eerste keer zoals bij Tomas, toen het bijna 2 jaar duurde want het ging nu een stuk sneller.
Wanneer gaan we de bovenverdieping verbouwen? Wordt het een jongen of een meisje? Tussen die laatste twee vragen is niet echt een samenhang maar het geeft aan hoe allerlei gedachten door ons heen schieten.
Ook de gevoelens worden gepolst. Wat vind jij er van? En jij? Zelf voel ik blijdschap maar tegelijk ook een kleine angst voor de vermoeiende periode die zal aanbreken kort na de geboorte. Ik hoop bovenal dat alles goed gaat met Frea en het kindje.

Uiteindelijk vallen we toch allebei in een onrustige slaap. Frea moet er al om half 6 uit om tante Kim naar Schiphol te brengen. Tomas wordt ook vroeg wakker, alsof ook hij de onrust voelt. Als ik hem uit bed til hoor ik de voordeur opengaan en is Frea weer thuis. Het gezinnetje is compleet.