De school

Op mijn bucketlist voor dit jaar staat onder andere dat ik een aantal keer dit jaar een bijdrage voor de school waar Tomas naar toe gaat wil leveren. En dan geen geldelijke bijdrage, maar als ouder een middag of avond wil meehelpen.
De laatste maanden van het schooljaar waren vroeger al de maanden dat er de meeste uitjes georganiseerd werden en dat is tegenwoordig nog steeds zo. Logisch ook, want dat zijn de maanden dat je het meeste kans op mooi weer hebt.

Zo liep ik dus in een week tijd eerst mee met de avondwandeling en enkele dagen later ondersteunde ik het piratenfeest.

Tomas vindt het allemaal prachtig, waarschijnlijk ook als ik er niet bij was geweest. Tijdens de avondwandeling was hij al heel druk en opgewonden en rende hij heen en weer tussen de rij met kindjes en ouders. In een lange sliert liepen we van school naar een speelveld waar we een kopje koffie of limonade konden krijgen en zelfs daar was hij niet rustig te krijgen. Als een dolle rent hij over het veld met zijn vriendjes en rolt 50x van een heuvel af. Pas op de terugweg naar school werd hij een beetje rustig en na ontvangst van zijn medaille wil hij dat ik hem naar huis toe draag. Hij is nu echt bekaf.

Met het piratenfeest ter ere van het 20 jarige bestaan was het al net zo. Vrijdagmiddag om 3 uur was het aantreden, verkleed en wel. We lijken beiden bijna echte piraten šŸ˜‰ met ongeschoren hoofden en heuse littekens op onze wangen. De juffen en meesters hebben het schoolplein mooi aangekleed met een grote tent en piratenvlaggen en overal staan spelletjes. Op het rooster zie ik dat ik ook een spelletje moet begeleiden en iemand moet aflossen.Ā Ik erger me aan de meeste ouders die heel serieus de spelletjes staan te begeleiden en neem me voor dat straks anders te doen. Het loopt dan ook storm bij mijn ringgooien. Alle kids willen een high-five als ze een ring goed gooien en ik help menigeen om extra punten binnen te harken. Daarna is het opruimen en tevreden gaat iedereen naar huis.
Tomas is al thuis en vond het wederom prachtig. Als ik ‘s avonds nog even bij hem kijk voor we zelf gaan slapen zie ik dat hij met een tevreden piratengrijns aan het slapen is. Rust maar goed uit jongen, voor alle avonturen die je in je jonge leven nog te wachten staan.

5 parachutesprongen

Na anderhalve dag van “droog” oefenen en theorie kan ik mijn drills ondertussen dromen.
Ik word ‘s nachts wakker en denk: 1001, 1002, 1003, parachutecontrole! Schok, rechthoek, rechtuit. En dan de rest van de drill.

Dan echter is het moment daar en staan we met 12 man in een hangar op vliegveld Teuge en zien we de vliegtuigen naar buiten rijden en opstijgen voor een eerste verkenningsvlucht. Het is prachtig weer, een heldere hemel en een lekker zonnetje.
Op enig moment trekken we onze harnassen met parachutes aan en ik denk terug aan het traject. De drills, de reserve-procedure en de hele weg naar dit moment toe waarbij ik ook nog een medische keuring moest ondergaan. Dan komt het moment dat het vliegtuig voor komt rijden en klimmen we 1 voor 1 in de kist waar we als haringen in een ton opgevouwen zitten. Telkens denk ik nog: “ik kan nog terug, ik hoef het straks niet echt te doen als ik niet wil.”. Maar toch ga ik steeds verder in het proces. Het vliegtuig maakt vaart en stijgt op. Vanuit het raam zie ik de wereld onder me kleiner worden. Dan zitten we op duizend voet en controleert iedereen of zijn hoogtemeter het doet en laat dat aan de jumpmaster weten door een vinger op te steken.
Op 3500 voet gaat de deur open en ik voel een klomp in mijn maag. Het enige dat ik bedenk is dat ik niet als eerste moet en nog genoeg bedenktijd heb of ik dit wel echt moet doen.
Terwijl ik de mannen voor me uit het vliegtuig zie springen nemen de zenuwen nog meer toe. En dan is het mijn beurt. Ik schuifel naar de rand en het zweet staat me in mijn handen. Ik kan dit maar op 1 manier doen en dat is niet naar beneden kijken. Ik kijk de jumpmaster in zijn ogen en hij vraagt of ik “Ready” ben. Ik denk “NEE!” maar ik zeg “yes”. Het klonk vast niet vastberadenĀ maar de jumpmasterĀ roept “Go” en het onwaarschijnlijke moment vindt plaats dat ik mezelf over de rand van het vliegtuig gooi de diepte in. Ik val en tel in mezelf. 1001, 1002, 1003 terwijl ik naar het vliegtuig kijk dat hard van me vandaan lijkt te vliegen. “Parachute controle” voelde ik de schok? Niet overtuigend, maar ik heb geloof ik een schok moeten voelen want de parachute is uit en ik hang in mijn harnas te bungelen.
Weg is de drill. Ik sla stap 2 en 3 over want ik heb een twist. Ofwel mijn lijnen zitten gedraaid en zo kan ik straks niet sturen. Oh jee, oh jee… ik heb een twist!! Ik probeer hem er wanhopig uit te schoppen en het lijkt eeuwig te duren maar uiteindelijk draai ik mezelf er uit. Terug naar de drill. Oh ja… ik moest kijken of de parachute rechthoekig was. Ja. Gelukkig. Vlieg ik rechtuit? Ja… gelukkig! En nu? Oh ja… twist. Die heb ik al gehad. Wat nu? Oh ja… Slider. Die zit goed. Erh… stuurlijnen. Ook ok en heel voorzichtig pomp ik twee keer zoals aangeleerd. Vooral niet te hard, je weet maar nooit. En nu, en nu? Oh ja… zit mijn harnas goed. Ja… Erh.. andere para’s! Oh gelukkig, niet in de buurt. Hoogte? Phew… 3000 voet, ik heb nog ruim de tijd. En nu? Oh ja.. de grond, waar is de dropzone? Ik zie hem niet en moet dus gaan sturen. Voorzichtig de bocht inkijkend en dan een kwartslag draai naar rechts. Ja… daar is ie. Dit gaat goed en eindelijk kan ik een beetje genieten.
Uiteindelijk zit ik op 2000 voet en stuur ik richting de camping. Ik moet boven de camping vliegen en dan het 1000 voet gebied invliegen kreeg ik in de briefing mee. Het lukt allemaal prima en op 500 voet draai ik 90 graden naar links. De grond is al aardig dichtbij en op 250 voet draai ik weer 90 graden. Ik vlieg nu weer tegen de wind in en zie het veld groter en groter onder me worden. Dan ben ik er bijna, neem de landingshouding aan en trek vol aan de rem. Met een zacht plofte voel ik de grond onder me en ik rol door zoals aangeleerd. Ik sta op en voel me fantastisch! Van doodsangst naar euforie in enkele minuten. Ik geniet even van het gevoel en pakĀ mijn chute dan op en loop richting het witte busje dat klaar staat om weer naar het vliegveld te rijden. Ik realiseer me dat ik nog 4x moet…