Amsterdam Onderweg vs privacy

Vandaag kreeg ik een brief van de organisatie “Amsterdam onderweg”, een initiatief van de gemeente Amsterdam. Ik lees de brief met gemengde gevoelens. Ik ben blij dat ik ben uitgenodigd voor deze proef waarmee men denkt dat ik op reistijd kan besparen en kan helpen om de regio bereikbaar te houden.
Aan de andere kant benauwt het een beetje dat ze weten dat ik elke dag over de ring Amsterdam rij. Uiteraard ben ik gewoon een kenteken dat ze uit een database hebben gehaald van mensen die X keer per week of maand over de A10 hebben gereden. Maar toch is het vervelend dat ze weten dat ik tot die groep behoor. Dat betekent namelijk dat we met zijn allen in de gaten worden gehouden.

Dus de gevoelens in mij worstelen om voorrang. Ik wil gewoon anoniem van A naar B kunnen rijden, maar ik snap ook wel dat we nu eenmaal in 2014 leven en dat er overal camera’s staan met de beste bedoelingen om van de wereld een betere plaats te maken.

Ik neem een besluit en meld me aan. Ondanks dat ik het besluit al genomen heb probeert de organisatie me toch nog voor zich te winnen door me een interessant sim-only T-Mobile abonnement aan te bieden en een gratis telefoonhouder voor in de auto. Toch komt het nare gevoel van niet anoniem te zijn opnieuw naar boven. De bolletjes staan al aangevinkt zoals ik ze wil hebben. Namelijk geen abonnement, want mijn telefoonrekening wordt door de zaak betaald en wel een gratis telefoonhouder. Niet omdat ik hebberig ben, want ik heb er al eentje, maar Frea nog niet in haar auto. Dan schud ik het nare gevoel van me af. Waarschijnlijk is dit wat de meeste mensen aanklikken en zitten ze niet zo diep in mijn privacy te wroeten dat ze weten dat ik die houder voor Frea wil hebben.

Het zal me benieuwen of ik vanaf begin oktober, als de proef begint, sneller thuis ben.

Prinsjesdag 2014

Ik sla de krant open (hoewel de daadwerkelijke handeling was dat ik naar hun website surfte en de krant online las) en mijn oog valt gelijk op de kop over de gepresenteerde rijksbegroting.
Goed, het is nog maar een begroting, dus er wordt nog van alles van gevonden, maar tot mijn grote verbazing wil onze regering nog steeds 5% meer uitgeven dan dat ons land inkomsten heeft. Heel, heel bijzonder.
In: 246,8 miljard euro wat ik op zich niet weinig vind. En uit 259,6 miljard. Straks moeten we dus weer voor bijna 13 miljard euro groepen in de samenleving teleur gaan stellen. Of, erger nog, we zorgen gewoon door “belastingmeevallers” dat we die 5% er nog even bij harken.
Ik vraag me echt af waarom het niet mogelijk is om met een fatsoenlijke begroting op de proppen te komen? Waarom pikt de premier dit? Ik weet namelijk dat mijn baas dat niet zou pikken.

Weekje WO2

De afgelopen week stond enigszins in het teken van de tweede wereldoorlog. Weliswaar niet enkele aaneengesloten dagen zoals ik ooit met mijn vader samen naar de stranden van Normandie ben gereisd (zeker 10 jaar terug). Nee, het betrof ditmaal maar 2 dagen, maar zeker net zo intens.

Het begon met een film die een aalmoezenier ons aanraadde om te kijken, de avond voor we naar Bergen-Belsen zouden gaan. Het was een bijzondere film, “the relief of Belsen” uit 2007. Eenmaal daar kon ik de bijna-humanitaire ramp die zich daar heeft voltrokken dankzij de film in een nog beter perspectief plaatsen.
Lopend langs de massa graven met teksten als “hier rusten 500/800/1000/2500 onbekende doden” denk ik na over strijden voor vrijheid. Misschien geen rare vraag als je kijkt naar de hedendaagse situatie waarin Rusland de Krim heeft geannexeerd en nu onrust stookt in de Oekraïne en waarin extreme moslims zich aaneensluiten onder de vlag van de IS (ISIS) om een kalifaat te stichten.

Wat ik zelf niet wil is dat mijn kinderen op zouden groeien in een wereld waarin een ander hen oplegt hoe ze moeten leven. Mijn normen en waarden zijn die van vrijheid, gelijkheid en respect voor anderen en andermans keuzes. Normen en waarden die ik de moeite waard vind om te verdedigen.

Ik denk dat veel mensen die gevochten hebben aan de zijde van de geallieerden dezelfde normen en waarden hadden.
Gisteren liep ik de Airborne mars, de grootse eendaagse wandeling ter wereld die in het teken staat van de herdenking van de slag om Arnhem in 1944. Op de Airborne begraafplaats houden ik en de mensen met wie ik samen loop stil en eren de strijders van toen met een minuut stilte.
Ik denk opnieuw aan mijn eigen normen en waarden en ben blij dat er meer zijn zoals ik.