De brooddoos

Sinds een paar weken zijn de prijzen in de bedrijfskantine met 20% gestegen. Nu is dat op een plak kaas van 50 cent maar een dubbeltje, maar ik ben geneigd om op zijn minst voor 6 en soms ook voor meer dan 8 euro voor mijn lunch te betalen. Wanneer je dat 5x in de week doet zou je zo maar eens 160 euro in een maand kunnen betalen. Tel daar dan nog eens 20% bij op en je zit op 192 euro!

Toen ik dat thuis vertelde werd er een brooddoos uit de kast getoverd. Niet het kleine type dat je vroeger mee kreeg naar school, maar een fatsoenlijke waar 4 boterhammen in passen en dan nog 2 extra vakjes heeft voor versnaperingen.
De eerste dag dat ik hem mee naar het werk nam werd er ook vreemd naar me gekeken, maar Frea had hem klaar gemaakt en dat vonden de mannen prachtig. De boterhammen met kaas en worst waren voorzien van blaadjes sla en smaakten vers en fris. Een in alufolie verpakt stukje augurk zorgde voor nog meer frisheid. Verder zaten er enkele blokjes kaas, tomaatjes en een stuk chocola in. Collega’s vroegen gelijk waar we de brooddoos gekocht hadden en verklaarden allemaal om hem ook aan te schaffen.

Dat was 3¬†weken geleden… ik ga nog steeds dagelijks met een riant gevulde brooddoos naar het werk. Soms door Frea klaar gemaakt, soms door mijzelf. Ik ben nog steeds de enige met deze doos. Dus het nieuwe bedrijfsrestaurant dat nu in aanbouw is hoeft gelukkig niet op verminderde klandizie te rekenen.

James Bond

Net als 6 jaar geleden kreeg ik opnieuw een James Bond gerelateerd verjaardagscadeau. Dit jaar nam Jochem me mee naar de Kunsthal in Rotterdam waar een prachtige collectie met 500 objecten uit de Bond films te zien zijn.
Op ons gemak rijden we door een druilerig regenbuitje naar Rotterdam. We zijn lekker op tijd en gelijk bij binnenkomst zie ik de bikini’s hangen waar zowel Ursula Andress als Halle Berry mee de zee uit kwamen. Scene’s die elke mannelijke Bond-liefhebber nooit zal vergeten. Me afvragend of echt de billen van Halle in dat specifieke lapje stof hebben gezeten trek ik uiteindelijk mijn blik er van los en dompelen we ons eerst onder in een documentaire over het maken van de films. Zo leren we dat Broccoli en Saltzman met ruzie uit elkaar zijn gegaan. Dat Roger Moore en Sean Connery in 1983 beiden in een Bond film speelden van verschillende producers (Octopussy vs Never Say Never Again). En dat Pierce Brosnan al eerder de rol van Bond toe was bedeeld maar dat op het laatste moment Timothy Dalton hem passeerde. De geschiedenis over dat laatste feitje leert ons dat het voor Pierce jaren later nog goed is gekomen.

Na de docu vergapen we ons aan de Aston Martin DB5 uit Goldfinger met manshoge Bond pop er naast. Daarna zien we een ronddraaiend bed met daarop een bijna levensechte Jill Masterton pop helemaal in goud bedekt. Dat is het moment dat het voor het eerste echt lijkt alsof ik op een Bond-filmset rond loop. In het casino verderop waar de spiegels iedereen 100x reflecteren heb ik dat gevoel weer.
In het casino vergaap ik me ook aan de talloze paspoppen die de filmkostuums dragen. Met name de avondjurken zijn prachtig. De smokings vind ik op de poppen iets minder over komen. In het test-lab van Q geniet ik van de automatisch ronddraaiende hark en de andere rekwisieten.
De afdeling “bad guys” is ook prachtig opgezet. Een doolhof met de slechteriken kostuums.

Dan zijn we er weer uit en tik ik nog een paar pakjes met speelkaarten op de kop. Eens kijken of ik die zelf mooi kan inlijsten als herinnering aan dit mooie uitje.