Kerstkaarten

De kerstkaarten zijn toch een raar fenomeen waar ik me steeds meer over verbaas.

Om te beginnen worden het er elk jaar minder. De ouderwetse, papieren kerstkaarten. Het is niet zo dat we steeds minder vrienden of familie hebben, gelukkig niet, maar toch krijgen we steeds vaker digitaal een kerstwens. Ondanks dat de digitale wens ongetwijfeld net zo hartelijk bedoeld is lijkt het toch of de “analoge” wensen die we nog wel krijgen meer gewicht krijgen. Misschien is dat ook zo want het kost nu eenmaal echt meer moeite. Kaarten kopen, postzegels halen, adres opzoeken en in veel gevallen nog een gepaste tekst schrijven.
Zelf had ik voor mijn collega’s van de afdeling van het bedrijf waarvoor ik werk ook kerstkaarten geschreven. Mijn tekst was voor iedereen hetzelfde en toen realiseerde ik me dan ook dat de heilwens niet alleen voor de ander bedoeld is, maar vooral ook veel over jezelf zegt. Een duidelijk voorbeeld zijn de mensen die je kent van het sporten die je vooral een “sportief 2015” wensen. Toen ik nog lid was van de goochel vereniging kreeg ik heel veel magische kerstgroeten en nieuwjaarswensen. Eenmaal lid af heeft niemand me ooit nog een “magisch nieuwjaar” toegewenst.
Wat me daarnaast ook nog bevreemd is dat je ook de mensen waar je kerst en/of oud en nieuw mee viert nog eens een kerstkaart stuurt. Tenminste, dat doen wij… Ergens klopt dat eigenlijk niet omdat we namelijk in persoon die mensen een fijne kerst of gelukkig nieuwjaar wensen op het moment dat we ze met de betreffende feestdag zien!
Toch schud ik al die gedachten weer van me af omdat het niets afdoet aan het even stil staan bij elkaar of de oprechtheid van de wens. Wel ben ik benieuwd naar mijn eigen kerstwensen voor vrienden en familie van volgend jaar. Dat zegt me namelijk alles over waar ik zelf sta in het leven. Dus vanwege die graadmeter blijf ik ze altijd schrijven.

brief aan Tomas

23 december 2014

Lieve Tomas,

Je bent nu 5 jaar oud en papa vindt het tijd om weer eens over je te schrijven.
De afgelopen 6 maanden hadden we het best even moeilijk met elkaar. Jij had nog steeds moeite om Seb te accepteren en mama en ik waren daar vaak erg verdrietig over. Gelukkig is dat nu weer allemaal over en zijn we weer dikke vrienden.
Ik leer veel van je. Over onvoorwaardelijke liefde bijvoorbeeld. Zo heb je een lichte voorkeur voor mama die je altijd de allerliefste van de wereld vindt. Dat is niet erg, dat vond ik zelf ook altijd 🙂 Pas later ging ik mijn vader meer waarderen voor wat hij allemaal had gedaan en gelaten.
Zo vond ik het laatst erg treffend wat je zei toen mama bij hoge uitzondering een keertje laat thuis kwam van haar werk omdat ze de kerstborrel moest begeleiden. Je zei: “mama is in papa veranderd omdat ze zo laat thuis komt”.
Ik zou graag vaker thuis zijn en vanaf volgend jaar ben ik dat ook. Elke maandag wacht ik thuis op je als je van school komt. Ik ben niet zo van het type “thee met een koekje”. Van mij krijg je gewoon groene limonade (of zoals jij zegt “limonader”) omdat ik weet dat je die het lekkerst vind.
Waar ik dan wel weer in uit blink is stoeien met jou. Ik kan beter tegen een stootje dan mama en we genieten samen altijd heel erg veel als we elkaar op de bank aanvallen. Soms doet Seb dan ook mee en geloof het of niet, maar hij kijkt altijd hoe jij het doet en dan doet hij je graag na. Dat zijn de momenten waarop ik het gelukkigst ben.
Gisteren had ik ook zo’n geluksmomentje. We zaten samen in de auto naar Haarlem om naar het Glazen Huis te rijden. Je wist het precies en je noemt het: “het huis van de arme meisjes”. In de speelgoedwinkel daar vlakbij hebben we voor jou en Seb kerstcadeautjes gekocht. Ik probeerde je te leren dat je cadeautjes moet kopen voor mensen waar je van houdt. Zoals het een goede kleuter betaamt hou je vooral nog van jezelf haha 🙂 Deze les stellen we dan voorlopig ook nog maar even uit, dat komt vanzelf wel als jij er meer aan toe bent. Maar terug naar dat geluksmomentje. Dat was toen we samen in de auto zaten en naar de vrachtwagens keken. Je bent druk bezig om letters te leren en je wijst dan ook graag aan welke je al kent op de zijkanten van de verschillende vrachtwagens waarna je me aanmoedigt om ze in te halen.
Wat ik eigenlijk wil schrijven Tomas, is dat het soms moeilijk is om vader te zijn en soms is het genieten. Ik doe mijn best en jij bent altijd jezelf. Ik hoop dat ik je mag zien opgroeien in een leuke jongen die net als ikzelf makkelijk door het leven gaat en de verleidingen die je onderweg tegen komt kan weerstaan.
Ik hou van je. Papa.

De nieuwe telefoon – einde van een tijdperk?

Ik weet het nog goed, na de door mij felbegeerde Nokia N95 kwam ik 12 oktober 2009 thuis met mijn eerste iPhone. Wat een fantastisch gevoel was dat! Sindsdien heb ik enkele malen een nieuwe iPhone gekocht maar de leuke nieuwe verbeteringen zaten altijd in de OS upgrades en nooit in de hardware.
Totdat ik gisteren andere hardware kocht dan die van Apple. Namelijk de OnePlus. Opnieuw dat fantastische gevoel dat ik bij mijn eerdere nieuwe telefoons voelde.
Alleen al de marketing is fantastisch. De verkopers creëren een soort schaarste door slechts op uitnodiging hun telefoons te verkopen. En die moet je dus bemachtigen van iemand die er eerder eentje heeft gekocht.
Leuk, want je wordt er misschien hebberig van, maar daar koop je op zich niets voor. Doch… de makers van de OnePlus hebben qua marketing ook heel, heel veel zorg besteed aan de manier waarop ze hun telefoon bij je laten bezorgen. Bijvoorbeeld… er zit, net als bij een iPhone, een prikkertje bij om je sim-kaart uit de telefoon te duwen, maar deze is nog net even beter verpakt middels een rood labeltje. M.a.w. de details zijn af, net als, of zelfs nog overtreffender dan bij Apple.
En dan waar het om gaat: ik durf te stellen dat qua hardware je de beste prijs/kwaliteit krijgt die de markt van smartphones op dit moment biedt. Voor namelijk 300 euro krijg je een telefoon met 64GB memory die zichzelf terecht “flagship killer 2014” noemt. De specificaties zijn op sommige punten beter, op andere punten gelijk en ook op sommige punten net iets minder dan de iPhone 6 en Samsung Galaxy S5, maar de prijs is aanzienlijk goedkoper! Dat was voor mij ook de belangrijkste reden om hem aan te schaffen. Als ik namelijk dit model, met deze specificaties van Apple zou kopen dan zou ik 3x zo veel geld kwijt zijn. Namelijk duizend euro!
Enfin, dan is er ook nog de geeky leukigheid van het ontdekken van een volwassen geworden Android (de afgeleide CyanogenMod). Het leuke is dat er overigens net een versie upgrade van uitgekomen is, dus dadelijk 2x plezier voor hetzelfde geld 🙂
Dus opnieuw het kind in de snoepwinkel-gevoel, net als toen ik voor het eerst in de app-store kwam, shop ik nu in de play-store. Een klein voordeel: ik weet al welke apps ik wil hebben en gelukkig kan ik alles kopen wat ik ook op mijn iPhone had staan.