De camera

Hij had me er al enkele malen om gevraagd. Tomas. Of ik eens een camera wilde lenen van het werk om samen te filmen. Vanochtend wederom en dus had ik een aantekening in mijn agenda gezet zodat ik het niet vergat. Op het werk is thuis immers altijd dichtbij, maar toch ook vaak ver weg.
Bij navraag liet collega R weten nog een hele oude Sony DSR-PD150 op de plank te hebben liggen waar niemand ooit nog om vraagt. Bij deze mocht ik die dan ook in bruikleen nemen.

Eenmaal thuis werd de camera direct ter hand genomen. “Wat zal ik nou eens filmen?”, hoorde ik hem zichzelf hardop afvragen en laat nou net op dat moment de rode kat van de trap af lopen. Het arme beestje wist op dat moment nog niet hoeveel pech hij zou krijgen want vanaf dat moment werd hij door het hele huis achtervolgt alsof hij in een real-life soap meespeelde.

Om de kat te beschermen nam ik met 10 minuten ruw materiaal genoeg en toen was het eerste draai-experiment klaar. Vanaf dat moment hoefde het materiaal “alleen nog maar even” op de iMac te worden gezet zodat ik er mee kon monteren. Tomas is pas 6 en wil volgens mij cameraman worden en geen editor 😉
Anderhalf uur later kwam ik er tot mijn frustratie achter dat alle settings goed stonden, de kabeltjes niet defect waren en het ook niet aan de iMac lag, maar wel aan de versie van iMovie die ik gebruikte om het materiaal in te laden. De versie die ik had was te nieuw en herkende de camera niet, wat ik ook probeerde. Eenmaal iMovie versie 9 opgestart en binnen 2 seconden werkte alles. Nergens, maar dan ook nergens iets over te vinden op Google.

Toen was het makkelijk. Shots selecteren en achter elkaar zetten. Een muziekje eronder en een aftitelscherm van Hieperdepiep Productions. De boel in 1020P uploaden naar Youtube, nadat ik voor Tomas een Gmail account had aangemaakt en de hele wereld kan zien wat hij heeft gefilmd.
Wie weet waar hem dit brengt.