Geluk en de burgerpeiling

In mijn gemeente doe ik regelmatig mee met een onderzoek, zelf noemen ze het een burgerpeiling, dus dat zal ongetwijfeld het woord zijn dat de lading het meest dekt en ik heb er net weer eentje ingevuld.
Tijdens dat online onderzoek krijg ik diverse vragen over mijn buurt. Bijvoorbeeld of ik me veilig voel en of ik de buren wel eens help. Nu wil ik deze blog niet gelijk laten ontaarden in een aanklacht aan het adres van mijn buren betreffende hun gebrek aan zorg van de buurt, maar ik heb de meeste mensen in de woningen rondom de onze nog nooit een bijdrage aan de leef-omgeving zien leveren. Dit terwijl vrij veel van die mensen toch “gratis geld” van de overheid krijgen en dus ook best veel vrije tijd hebben om de speeltuin eens te onderhouden of om zwerfafval te verwijderen dat hier of daar rond slingert. En dan heb ik het niet over een leeg cola-blikje of zo, maar bijvoorbeeld over 2 matrassen die op de parkeerplaats liggen en waar niemand iets mee doet. Dus ondergetekende staat vaak na zijn lange werkdagen nog eens de speeltuin aan te vegen zodat de buurt er gelijk knapper uit ziet of sleept even een paar achteloos weggegooide matrassen naar de weg zodat de gemeente ze kan komen op halen. Daarnaast verbaas ik me ook altijd over klein zwerfvuil dat gerust 3 of 4 dagen voor de buren hun voordeur kan liggen en ik het uiteindelijk toch maar in de dichtstbijzijnde afvalbak gooi.
Maar goed, ik pauzeer even met verder schrijven want ik merk dat ik boos begin te worden. Wat ik dus wilde schrijven was een vraag die me aan het denken zet tijdens het onderzoek waarmee ik deze blog begon.
De vraag uit de burgerpeiling luidt specifiek: “bent u gelukkig?” en “welk cijfer geeft u uw geluk gisteren?”. Eigenlijk 2 vragen dus.
Ik heb daar een 8 ingevuld (op een schaal van 1-10 waarbij 1 zeer ongelukkig is en 10 zeer gelukkig).
Waarom geen 10? Ik heb afgezien van wat kleine, materi?le zaken zoals een vrijstaande villa met 1800 meter eigen grond in het hartje van Amsterdam en een Ford Mustang GT, plus jaarlijks 6 vakanties naar verre oorden op zich best alles wat mijn hartje begeert. Zouden de buurtbewoners met hun gratis geld en gebrek aan inzet voor een fijne leefomgeving waarover ik hier boven schrijf dan toch verantwoordelijk zijn voor die 2 punten? Ik schud mijn hoofd. Nee…
Opnieuw vraag ik het me af waarom ik gisteren geen 10 gaf en ik kan de vinger er niet op leggen. Misschien is het gewoon de menselijke natuur die ingeeft dat je nooit 100% tevreden kunt zijn. Toch… misschien heeft het ook met het moment te vragen dat de vraag gesteld wordt. Als ik mijn blogs terug lees en bijvoorbeeld terug ga naar het moment dat ik uit het houten wc-hokje kom om en ‘s nachts de sterrenhemel boven me zie was ik op dat moment misschien wel meer tevreden dan nu, het moment dat ik deze blog schrijf.
Komt het doordat ik gisteren moest werken? Komt dat doordat de fles Jack Daniels die naast me staat leeg is? Komt dat doordat het de halve dag geregend heeft? Komt het door de melancholische filmmuziek van Django Unchained waar ik naar luister?
Bottom line weet ik het niet. Ik zet de computer uit en ga naar bed.
Wie weet geef ik vandaag morgen een 9?
Als dat zo is dan schrijf ik er opnieuw een blog over.

De slangenman

In april ga ik de uitdaging aan om de 18 kilometer Mudmasters te doen en sinds die inschrijving heb ik mezelf weer een trainingsthema opgelegd. Tijdens mijn rondje sporten heb ik tussen de setjes door tijd genoeg om even mijn spieren, maar ook mijn gedachten te laten rusten. Vaak kijk ik dan wat rond om te zien welke oefeningen de mensen om me heen verrichten en terwijl ik dat doe dwalen mijn gedachten alle kanten op.

Nu dwalen ze terug naar eerder vandaag. Vanochtend ging de wekker om half 8. Voor een doordeweekse dag een behoorlijke luxe, maar vandaag is het zaterdag. Tomas moest namelijk om half 9 weg gebracht worden naar atletiek en vandaag is aansluitend zijn verjaardagsfeestje thuis.
Frea had alles al in stelling gebracht. Het programma is op hoofdlijnen: aankomst kids, gebak eten en cadeautjes overhandigen en dan komt het klapstuk: de slangenman. Daarna lunchen, buiten uitrazen en dan is het weer uitzwaaien.
De werkelijkheid komt behoorlijk overeen met de planning. Rond 10 uur komt het eerste mannetje en binnen een half uur zit de kamer vol met 7 cupcakes etende (bijna) 8-jarige testosteron-bommetjes. Wanneer de man met de slangen arriveert zie ik aan de snuiten dat ze allemaal erg onder de indruk zijn. Er worden 4 kisten neergezet met in elke kist zit een exotisch dier van de firma “Exotus Serpenti”. De komende 2 uur worden de gekko, 2 slangen en kameleon aan de jongens voorgesteld en mogen ze ze allemaal vast houden en aaien. De ster van de show is de grootste slang, een regenboogboa, en een beetje angstig, maar tegelijk heel dapper leggen ze hem allemaal om hun nek en gaan ze er allemaal mee op de foto.
Vol met nieuwe kennis over slangen en reptielen laten we de man met slangen uit en serveren we de broodjes uit. De jongens zijn niet meer te houden na 2 uur vol aandacht voor reptielen dus na de korte lunch weet ik niet hoe snel ik ze meer naar buiten moet nemen. Via de speeltuin rennen we snel door naar het stadspark en daar probeer ik ze uit hun tent te lokken door nog harder en langer er verder te rennen. Na een klein uurtje is het genoeg. Terug naar huis en dan Star Wars III kijken.
Even later worden de boys weer allemaal netjes opgehaald en vernemen we via de whatsappjes van de diverse ouders dat het een bijzonder geslaagd feestje was. Fijn om te horen, maar het belangrijkste is dat Tomas het een top-feestje vond!

Opeens merk ik dat ik tijdens het nadenken stond te staren naar de dame voor me op de loopband en leidt mijn gedachten weer terug naar het hier en nu. De volgende 3 setjes en dan nog 1 spiergroep te gaan. In april moet ik er immers klaar voor zijn.