Leeg huis

Als ik de deur van mijn nieuwe appartement open doe loop ik met 2 verhuisdozen naar binnen. Ik zet ze neer op het zwarte aanrecht van de kleine keuken en begin ze uit te pakken. Er zit nog wat kleding in, een stapel boeken en wat kleine prullaria die allemaal een plekje in het huis krijgen om er meer thuis van te maken.
Het moment dat ik langs de grote glazen eettafel loop valt mijn blik op de stoel. Mijn blik valt op de achteloos achter gelaten kinder-souvenirs. Een veertje van een parelhoender, gevonden in de dierentuin. Een Lego poppetje, een elastiekje en een zelf gemaakte tunnel van een wc-rolletje.
Op de bank liggen nog 2 kleurplaten en het gemis van de eigenaren van al deze spulletjes laat een traan over mijn wang rollen. Niet zozeer de spullen, maar de vanzelfsprekendheid van de achter gelaten spullen, alsof ze er elk moment weer verder mee gaan spelen. Maar dat is pas over een week weer.
Vanmiddag heb ik ze terug gebracht naar hun moeder en daar mee gegeten. Na het eten hebben Frea en ik in de tuin nog wat zitten na kletsen over deze moeilijke periode in ons leven. Onderweg naar huis moest ik alweer een traan laten. Over het verlies. De spijt. Het onvermogen in het verleden om de zaken die er toe deden aan de kaak te stellen.
Frea neemt me een hoop kwalijk en hoewel veel daar van terecht, vond ze ook dat ze bijna niet in mijn blogs voorkwam. Een kleine zoekactie naar het woord Frea op deze site levert ongeveer 12 dozijn hits op.