Papa 65

Lieve papa,

 

Als familie de Ruijter staan we bekend om onze speeches en als je 65 wordt dan kun je verwachten dat jou er één ten deel valt.

Ik ken je nu 36 jaar. Dat betekent dat ik je iets langer dan je halve leven ken. Ik moet je eerlijk zeggen dat ik me de eerste keer dat we elkaar zagen me niet goed meer kan herinneren, maar andersom is dat volgens mij wel het geval 🙂

Jullie begrijpen vast dat ik maar enkele zaken kan aanstippen in dit verhaal want er is zo veel te vertellen in 65 jaar tijd dat ik me simpelweg moet beperken tot algemeenheden omdat ik hier anders 65 jaar lang sta te praten.

 

Als je elkaar zo lang kent, dan weet je ondertussen wat je aan elkaar hebt. Natuurlijk veranderen mensen hun hele leven lang door, maar die veranderingen zijn niet zo extreem dat we ons af en toe opnieuw aan elkaar moeten voorstellen. Hoewel, toen ik in de puberteit was had ik dat misschien wel eens af en toe moeten doen. Ik was niet de makkelijkste puber 😉 Sorry daarvoor hoor. Papa zegt nu: Dat hoef je niet te zeggen hoor <ik wist dat je dat ging zeggen, kijk het staat zwart op wit>

Maar voor ik nu al te ver af dwaal door het over mijn puberteit te hebben moet ik even terug naar af.

Als je elkaar al zo lang kent dan weet je ondertussen wat je aan elkaar hebt. Tijdens onze laatste reis samen naar Marokko bleek dat maar weer eens. Maar daar wil ik het nu niet over hebben want het zou te makkelijk zijn om daar voorbeelden uit te putten.

Ik wil het liever hebben over de eerder genoemde algemene indrukken in een langere periode.

Het algemene gevoel van warmte en liefde dat ik voor je heb komt vooral voort uit het volgende:

Er was altijd een duidelijke rolverdeling in het gezin. Dat past misschien ook een beetje bij de tijdsgeest van de jaren 70, 80, 90 want tegenwoordig liggen de rollen misschien iets anders, maar dat onderwerp ga ik nu liever even uit de weg. Hé mam?

Hoe dan ook, jullie blonken allebei uit in je eigen rol.

Mama deed de zorgtaken en jij zorgde voor het gevoel van veiligheid en geborgenheid. Door jou was er voor je gezin altijd een veilige thuishaven en ik denk dat dit de rode draad is in je leven. Die veiligheid en geborgenheid geven deed je door een gezonde arbeidsethos. Je werkte hard maar in de weekends en de vakanties bleek voordal dat je gezin op nummer 1 staat.

De vakanties zijn de momenten waar ik zelf de meeste herinneringen aan heb. De gang van alledag smelt in je herinneringen, de mijne in elk geval, uiteindelijk tot 1 brei samen terwijl de vakanties stuk voor stuk uniek waren.

Reislustig als je bent heb je ons al vroeg overal in Europa mee naartoe genomen. Je voorliefde voor camperen heb je ons allemaal bijgebracht. Persoonlijk kan ik een nacht in een groot hotel ook graag waarderen, maar camperen doe ik net zo graag. In mijn hoofd zie ik beelden voor me dat we samen voetbalden, roeiden in een rubber boot of stonden te badmintonnen. Maar ik zie je ook ijverig rondscharrelen op de een of andere mooie camping. Allereerst bereidde je zo’n campingtrip altijd zorgvuldig voor, thuis gebogen over landkaarten wees je dan aan waar we heen gingen en onderweg met de landkaart op de motorkap kon je altijd aanwijzen: “daar zitten we nu ongeveer en daar gaan we naartoe” een vaardigheid die een volgende generatie misschien niet meer beheerst dankzij de TomTom. Maar goed, na de voorbereiding thuis reed je ons vervolgens naar de plek van bestemming en eenmaal daar bouwde je de veiligheid op die we thuis ook hadden. Caravan in het lood. Water halen, Voortent strak aan spannen, stoelen en tafels in een kring. Stilzitten kon je pas als je wist dat alles was zoals het hoorde te zijn. Pas als je de veiligheid had geborgd waar ik het eerder over had ging jij ontspannen.

 

Behalve mooie herinneringen aan vakanties heb ik ook hele mooie herinneringen aan de feestjes thuis. Jij en mama hebben een groot hart waar jullie talrijke vrienden in hebben toegelaten en er was vaak reden voor een groot feest waarbij ze allemaal welkom waren. Feesten zoals vandaag.

De tuin mooi aangekleed, goede catering geregeld, bier en wijn in grote hoeveelheden aanwezig. Je zorgde er altijd voor dat het je gasten aan niets ontbrak.

Sociaal als je bent zijn dit momenten waar je in het bijzonder van geniet. Bovendien geeft het je een kans om je met veel details gelardeerde verhalen te vertellen. Hoe later op de avond hoe langer die verhalen overigens duren. Ik vind het vooral nog het leukst wat voor effect dat op anderen heeft. <knipoog naar mama>

 

Wat ik ook bijzonder aan je vindt is de tijd die je speciaal voor ons vrij maakte om samen leuke dingen te doen. De fietstrip die je met ieder van ons ondernam naar Austerlitz is daar een duidelijk voorbeeld van, maar ook de gang naar concerten, sportevenement zoals het Melkhuisje, Nederland-Noorwegen of een trip naar Eurodisney. Tegenwoordig zouden ze dat quality time noemen maar jij deed het al voordat de term quality time bestond.

 

Over die trip naar Eurodisney wil ik je nog even zeggen dat ik grote bewondering heb voor het feit dat je toen bijna de klok rond bent door gegaan. ‘s Ochtends om 5 uur in de auto en ‘s nachts om 12 uur weer met de auto van Parijs naar huis rijden. Een wapenfeit dat ik eens heb geprobeerd te evenaren en me maar met moeite gelukt is omdat ik bij de grens al bijna in slaap viel achter het stuur. Ik heb me altijd afvraagd hoe jij dat toen deed.

 

Misschien ligt het antwoord op die vraag in je sportiviteit waardoor je toen in goede conditie was. Goed, als je 65 bent is het logisch dat je er niet meer zo uit ziet als ranke Italiaanse sportwagen maar jouw sportieve prestaties kon je daar wel altijd mee vergelijken. Je deed namelijke altijd veel aan sport. Zaalvoetbal, wielrennen en hardlopen waarbij je nota bene meermaals de Dam tot Dam loop in mooie tijden hebt gelopen. Ook hierin heb ik zelf nog e.e.a. te evenaren. Tegenwoordig blijf je fit door andere vormen van fysieke arbeid. Niets mis mee, ook daarin zijn we allemaal heel trots op je.

 

Sportieve prestaties in evenwichtige combinatie met het Bourgondische gevoel. Dat gevoel krijgen we allemaal als we aan André de Ruijter denken, is het niet? <kijk even rond>

Met name in je laatste jaren op kantoor kon het voor mijn gevoel niet op. Met een goede baan als Service Manager en een paar jongens in de detachering van Larcos stroomde de geldkraan rijkelijk en gingen we in mijn herinnering bijna wekelijks een keer uit eten, hoewel in anderen aanwezigen hun herinneringen dat minder frequent was. Maar goed, ook al is die rijke periode voorbij, jij geniet nog steeds als een echte Bourgondier van lekker met zijn allen samen gezellig en goed eten. Ik heb aan veel dingen terug gedacht waar jij van genoten hebt of nog van geniet. Twee voorbeelden zijn je reis naar Australie of je fotografie maar dat haalt het volgens niet mij bij het genieten dat jij doet met je gezin om je heen. Inmiddels heb je er een aantal kleinkinderen bij die ook allemaal gek op je zijn en ook voor hen zorg jij dat ze niets te kort komen als ze bij opa en oma op bezoek zijn. Hetzelfde gevoel van geborgenheid en veiligheid dat wij vroeger hadden.

 

Pap, als je terug kijkt op je werkzame leven denk ik dat je trots op jezelf kunt zijn, ik ben in elk geval heel trots op je. Je hebt je hoogtepunten gekenden je hebt je dalen gehad <pauze> maar je hebt altijd het evenwicht tussen werk en gezin weten te bewaren. Iets wat niet iedereen kan. Het werkzame leven is namelijk maar een deel van je en dat kun je nu gaan rustig afbouwen. Wat nu over blijft is het wederzijds genieten van je kinderen en kleinkinderen. Ik hoop dat als ik zelf 65 ben ik op hetzelfde punt sta als jij. Dan weet ik dat het goed heb gedaan.

Van harte met je verjaardag.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.