Het noorderlicht – dag 3

Kwart voor 9 ?s ochtends. Het is nog pikdonker en we zien voor het hotel van de opstap een kleine menigte staan. We voegen ons daar bij en horen vrijwel direct een gids roepen dat de mensen die de sneeuwscooter trip hebben geboekt met hem mee moeten. Ik werp een onzekere blik op mijn gebrekkig schoeisel en vraag me opnieuw vertwijfeld af of ik toch niet een paar laarzen of snowboots had moeten kopen. In mijn hoofd zie ik mezelf al in het ziekenhuis van Tromso liggen met zwarte afgezette tenen. Ik verman mezelf en stap in de bus die ons naar de pont brengt naar een ander eiland. Onderweg zien we de temperatuur dalen van -7 naar -14 graden Celsius. Bij de pont aangekomen besluit de buschauffeur (Knut) de deuren dicht te houden omdat het vandaag echt bar koud aan voelt en wil wachten tot de gids er is. Opnieuw slaat mijn twijfel toe.
Over een mistig meer komt de pont stil aan gegleden, maar het is dermate koud dat ik me er niet toe kan zetten om het plaatje te fotograferen. In plaats daarvan volgen we snel de gids die ons naar de warme cabine leidt. Na een vaart van 20 minuten en verder niet noemenswaardige wandeling van drie uur (hier verloof ik me enige dichterlijke vrijheid, het waren tien minuten) worden we verder mee genomen naar een blokhut waar we thermo overalls, helmen en vooral van belang: warme laarzen uitgereikt krijgen. De uitleg van de werking van de sneeuwscooter spreekt ons als ervaren motorrijders voor zich. Saillant detail: zelfs het gashendeltje dat je met je duim bedient heeft verwarming. De jonge gids is verbaasd dat we weten wat een choke-knop en kickstarter zijn. Het is nog nat achter zijn oren, je ziet de ijspegels zitten.
Na zoveel introductie is het moment dan eindelijk daar. We gaan verder de berg en daar bestijgen we ons eigen viertakt beest op rupsband. De 600cc viertakt motor van de comfortabele Ski-Doo Grand Touring sport van bijna 10.000 dollar slaat zacht grommend aan na een zachte druk op de elektrische startknop. Even lijkt het of het Engelse stel voor ons geen haast gaat maken, maar dan ontdekken ook zij de gashendel. Een grote wolk poedersneeuw ontneemt ons het kleine beetje zonlicht. Dan drukken ook wij de gashendel in en voelen we hoe onze nieren door elkaar worden geschud elke keer als we een van de talloze heuveltjes die het parcours rijk is over stuiteren.
Na anderhalve kilometer houdt de gids stil om even te informeren hoe het gaat. We staan stil midden in een winters schilderij van Bob Ross en we steken onze duim naar de gids op.
Om en om zitten we achter het stuur en al gauw gaan we vol gas daar waar we kunnen. Het landschap is bos, afgewisseld met toendra en op die plekken geeft met name Marco een dermate hoeveel gas dat ik af en toe de G-krachten op mijn armen voel drukken als we weer een heuvel met 70 kilometer per uur over vliegen.
Echt surrealist wordt het als we met vliegende vaart over een bevroren meer crossen. In het ijs waar we bij halt houden zie ik de diepe sporen van eland-hoeven staan en besef dat ze net zo groot zijn als mijn eigen maat 45. De volgende stop is een prachtig uitzicht punt boven op een berg waar we op warme chocomel worden getrakteerd. Er zijn plekken op de wereld waar tijd geen rol lijkt te spelen en we hebben er hier een gevonden.
De weg terug gaan we helemaal los op de Ski-Doo en het is een wonder dat ons thermo pak niet uit waait of dat we toch nog in het ziekenhuis van Tromso zijn beland.
Na het omkleden worden we nog getrakteerd op traditionele vissoep en dan is het tijd om af te dalen terug naar de pont waar de bus weer op ons wacht.
We realiseren ons dat we een prachtig avontuur hebben beleefd en een onvergetelijke ervaring hebben opgedaan. Je weet dat de trip geslaagd is als je in de bus in slaap valt en pas wakker wordt in Tromso.

Ondanks dat het vier uur ‘s middags is, is het opnieuw pikdonker en is onze dag nog pas halverwege. We voelen enige haast, hoewel die nogal verschilt in orde van grootte. Na het droppen van onze bagage gaan we dan ook op jacht naar een zorgvuldig samengesteld lijstje van noodzakelijke items. Te weten, schoon ondergoed, schone sokken, een warmere trui en een thermo broek. Hoewel ik van mezelf vind dat ik vrij doelgericht kan shoppen, zeker gezien het krappe tijdslot voordat de winkels sluiten, moet ik in Marco mijn meerdere erkennen qua doelgerichtheid, niet qua stijl. De twee minuten extra die ik neem laat ik toch enkele fijne materialen door mijn vingers glijden om uiteindelijk een afgewogen modieuze keuze te maken in plaats van de eerste de beste grijze trui die past aan te schaffen.

Na een niet noemenswaardige, vrij copieuze maaltijd vertrekken we als volleerde aurora-borealis jagers opnieuw westwaarts richting de zwarte wildernis. Al onderweg blazen we de triomfhoorn als we uit het raam een nog mooier natuurverschijnsel waarnemen dan ons tot dan toe was gegund. Onderweg kruisen we de georganiseerde tour die al op weg is om de toeristen weer naar huis terug te brengen. In het pikkedonker in de auto schenk ik Marco een kop dampende koffie uit de thermosfles in en biedt een stuk chocola aan. Het is tijdens deze rit dat we beseffen dat je zonder koffer ook prima naar de noordkaap kunt gaan.
Als we aankomen hebben we een geweldige spot voor onszelf alleen. Echter ondanks de hete koffie en chocolade houden we het niet lang vol in de extreme temperaturen. Het lijkt eeuwen te duren voor de camera haar dozijn foto?s met sluitertijd van gemiddeld twintig seconden heeft afgewerkt. Om warm te blijven doen we wat knie buigingen naast de auto, waar we direct in vluchten zodra de laatste foto is gemaakt. Met een serie prachtige nieuwe foto?s van het noorderlicht rijden we op ons gemak terug naar hotel Amalie. Nog in de auto vieren we deze overwinning met een stevige borrel.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *