Het noorderlicht – dag 4

Als we op onze slee gaan staan beginnen de honden om ons heen opgewonden te piepen, blaffen of te janken. Ze weten dat het nu niet lang meer gaat duren voor we op pad gaan en het is een imposant geluid om midden tussen al dat geblaf en gejank te staan.
Ik kijk om me heen en zie ongeveer een dozijn slee?n die elk door vijf of zes honden voort getrokken worden. Wij zijn nummer drie in de rij.
We hebben zojuist de uitleg gekregen hoe te mennen waarbij Marco mij subtiel naar voren schoof als eerste menner van ons beiden nadat werd gezegd dat er het eerste stuk af en toe mee gelopen moest worden omdat het redelijk omhoog ging. Daar tegenover stond dat ik ook het laatste stuk zou mennen en dat ging vooral naar beneden.
Het kan wat mij betreft beginnen. Opnieuw draag ik een warme winter overall en geleende snowboots en ik weet dat ik het ondanks dat het 14 graden vriest niet koud ga hebben. Een laatste foto, een check of de bril goed zit en dan laat ik de ?eerste? rem los. De honden spitsen de horen en beginnen te rennen. Achter de slee aan die ruim voor ons al de bocht om gaat de wildernis in.
Het gaat helemaal vanzelf. De honden weten wat ze moeten doen en hebben er zin in. Zoals voorspeld gingen we inderdaad vaak heuveltjes op en ik step mee of ren al duwend met de slee mee. Marco zit als een prins op het hertenvel dat over de slee is gelegd met het noodanker op zijn knie?n. Na twintig minuten die omvliegen ruilen we van plaats en glijden we over een gelijkmatiger stuk. Het lijkt een vast parcours dat we volgen met uitgesleten sporen en ik geniet van de prachtige route. Ook hier is de bebossing laag en de vlaktes zijn wijds tussen de enorme bergen die ons omringen.
Het laatste deel van de trip men ik weer en de honden zijn nu echt op stoom. Telkens moet ik bij remmen omdat we harder gaan dan onze voorganger. Af en toe zet ik onze slee dan ook gewoon stil om even afstand te nemen. De honden beginnen gelijk te piepen omdat ze weer verder willen, maar ze accepteren me als menner. Tijdens de wissels en na afloop krijgen ze alle vijf een portie aandacht, maar dan is het tijd om afscheid te nemen. We kleden ons weer om en genieten daarna van een kop warme chocomel en koek bij het haardvuur in een ronde hut. Als ik ga plassen verwonder ik me over de eigen gebouwde dixie waar ik in een soort ton plas die bijna overvol is. De bevroren plassporen in het hokje verder negerend.
Content stappen we de warme bus in om ons terug naar Tromso te laten rijden. De foto?s met de telefoon staan al Facebook en de eerste likes zijn al binnen.

‘s Avonds, wanneer ik deze blog uit werk denk ik terug aan de afgelopen dagen. De verhalen onderweg samen in de auto. De Wiki de Viking stemmen in ons hoofd die we hardop uitspraken en die niet geschikt zijn om hier te delen. De teruggekeerde kameraadschap. De nieuwe plannen die gemaakt zijn om met de avonturenclub vergelijkbare trips te ondernemen en de plannen om met onze zoons deze trip nog eens dunnetjes over te doen.
Dat alles maakt deze reis naast de behaalde doelen van het noorderlicht zien, husky mennen en sneeuwscooter safari tot een nog vele malen grootser succes.
Hoe ontzettend genoten heb ik de afgelopen dagen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *