Geluk en de burgerpeiling

In mijn gemeente doe ik regelmatig mee met een onderzoek, zelf noemen ze het een burgerpeiling, dus dat zal ongetwijfeld het woord zijn dat de lading het meest dekt en ik heb er net weer eentje ingevuld.
Tijdens dat online onderzoek krijg ik diverse vragen over mijn buurt. Bijvoorbeeld of ik me veilig voel en of ik de buren wel eens help. Nu wil ik deze blog niet gelijk laten ontaarden in een aanklacht aan het adres van mijn buren betreffende hun gebrek aan zorg van de buurt, maar ik heb de meeste mensen in de woningen rondom de onze nog nooit een bijdrage aan de leef-omgeving zien leveren. Dit terwijl vrij veel van die mensen toch “gratis geld” van de overheid krijgen en dus ook best veel vrije tijd hebben om de speeltuin eens te onderhouden of om zwerfafval te verwijderen dat hier of daar rond slingert. En dan heb ik het niet over een leeg cola-blikje of zo, maar bijvoorbeeld over 2 matrassen die op de parkeerplaats liggen en waar niemand iets mee doet. Dus ondergetekende staat vaak na zijn lange werkdagen nog eens de speeltuin aan te vegen zodat de buurt er gelijk knapper uit ziet of sleept even een paar achteloos weggegooide matrassen naar de weg zodat de gemeente ze kan komen op halen. Daarnaast verbaas ik me ook altijd over klein zwerfvuil dat gerust 3 of 4 dagen voor de buren hun voordeur kan liggen en ik het uiteindelijk toch maar in de dichtstbijzijnde afvalbak gooi.
Maar goed, ik pauzeer even met verder schrijven want ik merk dat ik boos begin te worden. Wat ik dus wilde schrijven was een vraag die me aan het denken zet tijdens het onderzoek waarmee ik deze blog begon.
De vraag uit de burgerpeiling luidt specifiek: “bent u gelukkig?” en “welk cijfer geeft u uw geluk gisteren?”. Eigenlijk 2 vragen dus.
Ik heb daar een 8 ingevuld (op een schaal van 1-10 waarbij 1 zeer ongelukkig is en 10 zeer gelukkig).
Waarom geen 10? Ik heb afgezien van wat kleine, materi?le zaken zoals een vrijstaande villa met 1800 meter eigen grond in het hartje van Amsterdam en een Ford Mustang GT, plus jaarlijks 6 vakanties naar verre oorden op zich best alles wat mijn hartje begeert. Zouden de buurtbewoners met hun gratis geld en gebrek aan inzet voor een fijne leefomgeving waarover ik hier boven schrijf dan toch verantwoordelijk zijn voor die 2 punten? Ik schud mijn hoofd. Nee…
Opnieuw vraag ik het me af waarom ik gisteren geen 10 gaf en ik kan de vinger er niet op leggen. Misschien is het gewoon de menselijke natuur die ingeeft dat je nooit 100% tevreden kunt zijn. Toch… misschien heeft het ook met het moment te vragen dat de vraag gesteld wordt. Als ik mijn blogs terug lees en bijvoorbeeld terug ga naar het moment dat ik uit het houten wc-hokje kom om en ‘s nachts de sterrenhemel boven me zie was ik op dat moment misschien wel meer tevreden dan nu, het moment dat ik deze blog schrijf.
Komt het doordat ik gisteren moest werken? Komt dat doordat de fles Jack Daniels die naast me staat leeg is? Komt dat doordat het de halve dag geregend heeft? Komt het door de melancholische filmmuziek van Django Unchained waar ik naar luister?
Bottom line weet ik het niet. Ik zet de computer uit en ga naar bed.
Wie weet geef ik vandaag morgen een 9?
Als dat zo is dan schrijf ik er opnieuw een blog over.

De slangenman

In april ga ik de uitdaging aan om de 18 kilometer Mudmasters te doen en sinds die inschrijving heb ik mezelf weer een trainingsthema opgelegd. Tijdens mijn rondje sporten heb ik tussen de setjes door tijd genoeg om even mijn spieren, maar ook mijn gedachten te laten rusten. Vaak kijk ik dan wat rond om te zien welke oefeningen de mensen om me heen verrichten en terwijl ik dat doe dwalen mijn gedachten alle kanten op.

Nu dwalen ze terug naar eerder vandaag. Vanochtend ging de wekker om half 8. Voor een doordeweekse dag een behoorlijke luxe, maar vandaag is het zaterdag. Tomas moest namelijk om half 9 weg gebracht worden naar atletiek en vandaag is aansluitend zijn verjaardagsfeestje thuis.
Frea had alles al in stelling gebracht. Het programma is op hoofdlijnen: aankomst kids, gebak eten en cadeautjes overhandigen en dan komt het klapstuk: de slangenman. Daarna lunchen, buiten uitrazen en dan is het weer uitzwaaien.
De werkelijkheid komt behoorlijk overeen met de planning. Rond 10 uur komt het eerste mannetje en binnen een half uur zit de kamer vol met 7 cupcakes etende (bijna) 8-jarige testosteron-bommetjes. Wanneer de man met de slangen arriveert zie ik aan de snuiten dat ze allemaal erg onder de indruk zijn. Er worden 4 kisten neergezet met in elke kist zit een exotisch dier van de firma “Exotus Serpenti”. De komende 2 uur worden de gekko, 2 slangen en kameleon aan de jongens voorgesteld en mogen ze ze allemaal vast houden en aaien. De ster van de show is de grootste slang, een regenboogboa, en een beetje angstig, maar tegelijk heel dapper leggen ze hem allemaal om hun nek en gaan ze er allemaal mee op de foto.
Vol met nieuwe kennis over slangen en reptielen laten we de man met slangen uit en serveren we de broodjes uit. De jongens zijn niet meer te houden na 2 uur vol aandacht voor reptielen dus na de korte lunch weet ik niet hoe snel ik ze meer naar buiten moet nemen. Via de speeltuin rennen we snel door naar het stadspark en daar probeer ik ze uit hun tent te lokken door nog harder en langer er verder te rennen. Na een klein uurtje is het genoeg. Terug naar huis en dan Star Wars III kijken.
Even later worden de boys weer allemaal netjes opgehaald en vernemen we via de whatsappjes van de diverse ouders dat het een bijzonder geslaagd feestje was. Fijn om te horen, maar het belangrijkste is dat Tomas het een top-feestje vond!

Opeens merk ik dat ik tijdens het nadenken stond te staren naar de dame voor me op de loopband en leidt mijn gedachten weer terug naar het hier en nu. De volgende 3 setjes en dan nog 1 spiergroep te gaan. In april moet ik er immers klaar voor zijn.

Vakantie Hongarije 2

Het is 3 uur in de nacht. Ik heb net de 2 blikken halve liter bier met flierbessenbloesemsiroop achter me gelaten in het kleine houten wc hokje achter me.
Buiten kijk ik omhoog en zie de prachtige sterrenhemel boven me. Vanuit een ooghoek zie ik een vallende ster. Aan de overkant van het dal hoor ik herten brullen en ik besef me dat ik dit soort momenten te weinig beleef in mijn leven. Het buitenzijde voelt heerlijk. Dan loop ik de twintig passen terug naar de Yurt die we twee weken huren en ga weer naast Frea in bed liggen.
Het verblijf op camping Dutchhill in Hongarije doet me goed. Na het ontbijt dat Carla, Esmee en de zomerhulp Pim uit serveren volgt steevast een rondje ochtend gymnastiek en dan begint de dag pas echt. We hebben enkele van de talloze zwembaden en spa’s in de omgeving bezocht als ook een paar markten, een kasteelruine, het prachtige lokale vismeer en diverse dorpen en stadjes. Ook het Balatonmeer dat een kleine twintig minuten van de camping vandaan ligt hebben we enkele malen bezocht, net zoals we te voet de bossen rondom de camping hebben verkend.
Het is een lekkere, ongedwongen uitrust vakantie.
De avonden besteden we nagenoeg telkens in de kroeg die de 15 plaatsen tellende camping rijk is. We wachten dan tot de jongens slapen en wandelen dan langs het druivenveld naar beneden om met de gastvrije eigenaresse en de andere gasten wat te drinken en te kletsen. Met regelmaat worden er ook nog spelletjes gespeeld, schaak en backgammon. Tussen 23.00 en 00.00 uur is het dan bedtijd om de volgende dag min of meer opnieuw hetzelfde te beleven. Dit is prima twee weken vol te houden, maar dan is het weer hoog tijd om de 1300 kilometer naar huis te rijden. Ons eigen leven gaat weer door.

Vakantie Hongarije 1

De auto is volgepakt en afgetankt. De checklijstjes worden nagelopen en de laatste items worden in de auto gelegd.
Dan gaan we op reis. Bestemming: Hongarije. Eerst doen we Boedapest aan en daarna rijden we iets terug om ten westen van het Balatonmeer te verblijven op camping Dutchhill.
De reis verloopt voorspoedig en zonder problemen. De talloze wegwerkzaamheden die we vooraf op Google maps hadden gezien vallen alleszins mee. Het zijn meestal heel korte stukjes met versmalde rijstroken waar het verkeer met 70km/uur netjes door rijdt. Het scheelt ook dat we over Venlo zijn gereden, Koblenz en Stuttgart, wegen die volgens een bevriende Europees vrachtwagen chauffeur meestal een stuk rustiger zijn.
We overnachten na een voorspoedige reis in hotel Schiffmeister in Wesenhufer, Oostenrijk. Onder een enorme kastanjeboom genieten we een drankje met uitzicht op de Donau terwijl de kinderen in de speeltuin hun energie lozen. De volgende ochtend nemen we afscheid van de vriendelijke opa/eigenaar en vervolgen onze reis.
Opnieuw zonder oponthoud passeren we ook de Hongaarse grens nadat we bij het laatste Oostenrijkse benzinestation nog snel de auto laten registreren voor de “tol”/wegenbelasting.
‘S Middags rijden we dan Boedapest in. Geheel volgens traditie legt Frea de eerste indruk vast als we de brug overrijden en het centrum voor ons zien liggen.
Google maps leidt ons het laatste stukje door de stad naar het appartement en na een snelle sleuteloverdracht zetten we de auto op de private parking neer en lopen de 300 meter naar het appartement, twee hoog tegenover de sportschool.
Het is verrassend groot! Twee ruime slaapkamers, hoge plafonds, een grote woonkamer en een keukendeel. In het midden de badkamer. Er zijn kasten te over en het is smaakvol ingericht.
Nadat we de spullen die we niet in de auto hebben achtergelaten hebben gedropt in het appartement gaan we de stad in. We zijn hier maar 48 uur en ook al hoeven we die niet volledig ten volle te benutten willen we ook niet 48 uur het appartement van binnen bewonderen.
We slenteren de stad in. Het is warm, maar niet onaangenaam. In de stad hangt een heel relaxte sfeer. Auto’s verlenen je op de vele zebrapaden netjes voorrang, in de parken zitten mensen relaxed bij elkaar en in de fonteinen worden vele pootjes gebaad.
Via een gesloten Lego winkel waar de jongens ons elk uur aan herinneren dat ze daar toch nog naar binnen willen lopen we richting het water om opnieuw aan de Donau te gaan zitten, ditmaal niet alleen om te drinken, maar ook om te eten. Hoewel de prijzen best fors zijn is het een typisch “toeristisch hotspot restaurant”. Jong, onervaren personeel dat graag wil dat je zo snel mogelijk besteld, dat je zo snel mogelijk eet en zo snel mogelijk weer weg bent. Terwijl als je het personeel nodig hebt om een extra drankje te bestellen of de rekening te vragen ze zelf niet zo heel snel reageren.
Terug in het appartement gaan we allemaal vroeg naar bed.

De ochtend begint met een snel ontbijt en we gaan met de metro naar het grote stadspark. De jongens kunnen eerst weer even los op de speeltoestellen en na ern bezoek aan het kasteeltje in het park lopen we langs de hoofdstraat langzaam terug naar het centrum. Allereerst vergapen we ons wel aan de gallerij der helden. Metershoge, prachtige standbeelden van ruiters te paard uit de tijd van de Germanen. Daaromheen staan nog meer Hongaarse heersers en we schieten een paar mooie foto’s.
Langs de weg richting centrum en Donau staan prachtige villa’s, velen dienen nu als ambassade gebouw.
Dan moeten we toch eerst langs de Lego winkel. We vinden het makkelijk terug en de jongens lopen vanaf dat moment beiden met een doos Lego onder de arm geklemd door de stad. We lopen langs de rivier naar het grote Margareta eiland. Een flinke wandeling maar de beloning is een bezoek aan het enorme openlucht zwembad. We eten daar ook het avondeten in een van de vele eetcafeetjes die het zwembad rijk is en nemen dan de taxi terug naar het appartement. Of preciezer: naar het opera gebouw dat er vlakbij ligt. De taxi kosten zijn overigens even duur als 4 metro kaartjes.
De stappenteller staat op ruim 25.000 stappen voor ons, laat staan als je benen maar half zo groot zijn en de jongens hebben echt geen zin meer in een nieuw bezoek aan de stad. We besluiten dan ook om rustig in te pakken en exact 11 uur leveren we het appartement weer terug op om door te rijden naar ons definitieve vakantie adres: Dutch Hill.

Brand

Midden in de nacht, ik lig net in bed, Frea is een week weg i.v.m. de Nijmeegse Vierdaagse en opeens hoor ik geschreeuw onder mijn raam: “Help! Help!”.
Verstoord kijk ik op. Het zal wel de lokale hangjeugd zijn die een beetje met elkaar stoeien.
Dan hoor ik het weer. Ik open het raam en zie de over buurman met zijn gezin midden op straat staan. Ik roep terug met de vraag wat er aan de hand is en hij schreeuwt dat zijn huis in brand staat.
Ik spring op uit bed, trek een broek aan en ren naar beneden.
De buurman stond net 112 te bellen en ik zie dat hij van de stress knock-out ligt, met wat omstanders er om heen. Zijn voordeur staat open en in de huizen links en rechts van hem zie ik mensen op de deuren bonken om de bewoners te waarschuwen en ze uit hun bed te trekken. Door de open voordeur stap ik zijn hal in. Boven hoor ik gebrul van vuur en ik zag buiten ook de rook onder de gevel vandaan komen.
Terwijl ik elektra af sluit roep ik de buurman die weer op zijn benen staat om de gaskraan aan te wijzen. Samen draaien we hem dicht.
Dan ren ik terug naar huis terwijl ik in de verte de sirenes van de aanstormende brandweer wagens hoor. De mannetjes liggen te slapen, maar ik vermoed dat ze dadelijk door de sirenes en het geschreeuw wakker gaan worden. Aangezien ik op dit moment zelf nog niet weer of wij ook moeten evacueren zorg ik dat wij er klaar voor zijn. Ik trek ze uit bed, laat ze hun vestjes aan doen en zet ze met een deken beneden op de bank neer.
Ondertussen is de brandweer de straat in gereden en weerkaatsen de blauwe lichten van hun zwaailichten tegen onze muren. De mannetjes duwen hun neuzen tegen het raam om te kijken wat er allemaal aan de hand is. Brandweer mannen rennen heen en weer, een ladderwagen en een bluswagen staan midden op straat. Politie houdt mensen op afstand. Verslaggevers maken foto’s en er is veel volk op de been om zich te vergapen aan het drama dat zich af speelt.
Zelf pak ik mijn portemonnee, telefoon, huis- en autosleutels en ga in de deuropening staan.
Nu is afwachten hoe de brand zich ontwikkelt en of wij ook het huis uit moeten.

In het licht van vandaag bezien bleek de brand aan de andere kant van de woning te zijn ontstaan, mogelijk door kortsluiting op de slaapkamer. De wind stond niet onze kant op en de brand was onder controle voor deze door het dak heen kon slaan. Voor ons geluk dus, maar de 3 getroffen woningen zijn vooralsnog onbewoonbaar verklaard.
De schade is erg. Vooral veel rook- en roetschade in de huizen er naast en de eerste etage van de overbuurman is zwartgeblakerd.

Kamperen

Met 3 juichende kinderen in de auto rij ik door het bosrijke landschap van Flevoland. Tomas, zijn twee nichtjes en ik.
Uit de speakers van de autoradio klinkt Eminem omdat Tomas dat zo gaaf vindt en daarna wisselen de top 50 hits zich af.
Met zijn vieren gaan we een nachtje kamperen. Ik had vooraf wel gezegd dat er niets te doen is. Dat wil zeggen, er is geen electra op de camping. Slechts 1 douche hokje en 1 wc hokje.
Wel is er een 2 kilometer lange hindernis baan direct naast de ene zijde van de camping. Aan de andere zijde is een vissloot en er precies midden tussen in, op het eerste veld, is een kampvuurplaats. Eigenlijk allemaal stoere dingen maar de nichtjes vonden het prachtig.
We hadden eerst boodschappen gedaan bij de AH en eenmaal op de camping zetten we gauw de twee tentjes op om daarna een graai te doen in de boodschappentas en te lunchen.
In de daarop volgende 24 uur zijn we optimaal bezig om op de hindernisbaan los te gaan, om vuur te maken en om te vissen. Van dat laatste moet ik nog even aangeven dat ik niet wist wat me gebeurde. Met 2 hengels vingen de kids om en om minstens 10 voorntjes elk. Inleggen, en hap! Op een gegeven moment ving mijn jongste nichtje ze zelfs zonder aas. Niet eenmaal, maar tweemaal!

Als ik ze de volgende dag weer moe thuis af lever, na een bliksembezoek aan restaurant de Gouden Bogen zijn ze moe maar voldaan. Hopelijk zullen ze deze trip nog lang herinneren.

Strand

Lui laat ik me op mijn handdoek vallen. Tijd om even uit te brakken van het verjaardagsfeestje Kim die gisteren haar 40e heeft gevierd. Het is nog niet heel druk, we zijn immers vrij vroeg en omdat het een mooie dag belooft te worden kun je waarschijnlijk later op de nergens meer een lekker plekje vinden.
We liggen op strand. Frea heeft een paar tijdschriften mee die ik vanochtend bij het ontbijt had gekocht en op haar beurt heeft ze zojuist bij het strandwinkeltje voor de jongens schepnetjes, een emmer en een schepje gekocht.
Met deze nieuwe tools in de aanslag gaan Tomas, Seb en ik dan ook gelijk op jacht. Het is vloed en terwijl het water zich langzaam terug begint te trekken kun je langs de waterlijn van alles vangen. Een uur later hebben we dan ook enkele scholletjes gevangen, een krab, een paar zeesterren, een kwalletje en een handvol zeepieren. Tomas graaft met enkele andere kinderen een grote kuil gevuld met water en maakt een heuse dierentuin van de vangst.
Met Seb en later ook met Tomas speel ik in de golven. De jongens vinden het prachtig om er overheen te springen en Seb bungelt telkens weer aan een van mijn armen terwijl ik hem met een grote boog hoog op til. Tomas op zijn beurt oefent het peddelen zoals we dat tijdens de surf-clinics afgelopen zomer in Frankrijk hebben geleerd. Ook vandaag was er een soort van surf-clinic op het strand, maar met weinig succes omdat de golven vrij tam waren.
Rond een uur of drie houden we het voor gezien en loungen verder in de tuin.
De zomer is formeel nog niet begonnen maar we hebben vandaag een heerlijke voorbode gekregen!

Pinksterweekend 2017

Afgelopen weekend was het merendeel van werkend en schoolgaand Nederland 3 dagen vrij i.v.m. de Pinksteren.
Volgens mij heeft het merendeel van de hiervoor genoemde groep mensen in Nederland geen idee wat Pinksteren precies inhoud, maar dat mag de pret van een mooi weekend niet drukken. Het lijkt tegenwoordig dan ook meer een soort Spring-break en het weer was daar in elk geval naar!
(Eerlijk gezegd/geschreven moest ik zelf ook even naar Wikipedia om te lezen waarom we vrij waren ;))

Het weekend begon vrijdagmiddag toen we een bezoekje brachten aan het prachtige Cantonspark in Baarn en een onverwacht aansluitend bezoek aan de Theetuin.
Zaterdag hebben Frea en ik de tuin onder handen genomen en de lijst terugkerende tuinklusjes samen in een halve dag af kunnen tikken. Dat was aan de ene kant nodig omdat we de nieuwe tuintafel geleverd kregen en die moest een mooi plekje krijgen. Aan de andere kant omdat we ‘s middags bezoek van Toyah en haar tweeling kregen.
Te veel vlees en vers ijs van de lokale Italiaanse ijsboer later vertrok Toyah weer en toen de jongens op bed lagen betrokken Frea en ik de loungebank weer om onze boeken stuk te lezen.

Zondag stond in het teken van airsoft. Ik kreeg een uitnodiging van enkele jongens die ik daar eerder had ontmoet om mee te spelen en dat was een goede gelegenheid om de HK416 replica en communicatie middelen eens uit te testen. Al met al was het een goede dag en heb ik me weer behoorlijk in het zweet gewerkt.

Maandag hebben we een wandeling door de lokale polders gemaakt. Het poldergebied wordt maar 1x per jaar door Staatsbosbeheer open gesteld en er waren dan dan ook bijna 3000 mensen op af gekomen om de uitgezette wandeling te maken. We hebben met het gezin enorm genoten van de flora en fauna die we onderweg tegen kwamen. Het hoogtepunt was voor de jongens denk ik wel het bestuderen van het leven in het water. Met schepnetjes haalden we enorme hoeveelheden allerhande beestjes naar boven. Het leven is niet voor niets ontstaan in het water 😉
Tomas ging ‘s middags naar oma en we hadden Seb voor onszelf. Opnieuw een bbq om het weekend af te sluiten en opeens ging de wekker weer en was het dinsdagochtend. Tijd om aan het werk te gaan.

Interesse ontwikkeling

Als ik mijn jongens zie vind ik het bijzonder om te zien hoe ze zich ontwikkelen. Hoe Frea en ik proberen om ze helpen met het verdiepen in hun interesses. Bijvoorbeeld door ze mee te nemen naar plekken als “Dinoland”, “Nemo” of het “Aviodrome”. De laatste twee overigens niet per se vanwege de verdieping, als wel voor de kennismaking en mogelijke ontdekking van nieuwe interesses.
Zo vroeg ik me ook af hoe dat vroeger bij mezelf thuis ging, toen ik nog kind was.
Mijn ouders waren altijd erg reislustig en hebben ons altijd mee genomen tot ver Europa in. Zo zijn we alle 4 de windstreken op geweest om van Engeland, Denemarken tot Portugal en het oude Joegoslavi? en alles er tussen in te bereizen en ontdekken.
Er was ook een jaar dat we een keer niet op vakantie gingen en dat hadden we gecompenseerd met veelvuldige bezoeken aan diverse musea. Midden in de pubertijd vond ik met name het Afrika museum de meest vervelende plaats om te bezoeken maar achteraf staat het bezoek me nog heel helder voor de geest.

Mijn moeder was een tijdje werkzaam in de lokale bibliotheek en nam naast wekelijks een stapel stripboeken ook boeken over andere werelden mee. Met name de boeken over andere culturen zoals west-Amerika met verhalen over het wilde westen en boeken over de Vikingen zijn me nog erg bij gebleven.
Ook de boekenkast thuis was rijk gevuld met allerhande culturele en geschiedkundige informatie. Boekenseries van Lekturama over de Maya’s, de Inca’s en de Azteken. Zo ook een serie over de tweede wereldoorlog, met titels als “de bange meidagen van 40”. Daarnaast herinner ik me ook een boek met de titel “Vliegende schotels en andere raadsels van het heelal” of een boek “The Dutch created their own country”.
Zelfs tot ver nadat hun kinderen het huis uit waren hebben mijn ouders nog allerhande boeken het huis in gesleept. Gek genoeg zag ik ze er zelf echter nooit in lezen.

Ik hoop dat mijn kinderen ook een brede interesse hebben. Volgens mij heb je die of heb je die niet. Ik weet in elk geval wel dat ik gezegend ben dat er voor mijn interesses in elk geval altijd voeding genoeg was en ik hoop dat ook te kunnen doorgeven.

Gent

Nadat we om 11 uur nog even bij school heb gespiekt naar de koningsspelen om nog een laatste blik op de jongens te werpen stappen we in de auto en reizen zuidwaarts af richting Gent. Opa zal ongetwijfeld goed voor ze zorgen zodat wij zorgeloos van ons weekendje weg kunnen genieten.

Enkele uren later komen we aan. Frea parkeert de auto nog ergens anders terwijl ik ons vast aan meldt bij het reisbureau dat twee trappen onder ons appartement ligt.
De ruimte verrast ons enorm! Een heel ruime slaapkamer, prachtig weggewerkte, moderne kasten en een ruime badkamer.
We gooien de tassen neer en omdat het vrijdagmiddag is gaan we gelijk shoppen. Het resultaat is een paar nieuwe all-stars voor ondergetekende.
Om de dorst van het shoppen te lessen gaan we hier ook voor het eerste Belgische biertje. Er zullen er de komende dagen nog velen volgen.
Nadat we terug in het appartement het stof van de reis hebben afgespoeld besluiten we de stad in te lopen om te gaan eten. We hoeven niet ver te lopen want de deur naast het reisbureau zit een Japans restaurant met meerdere aanbeveling door de Michelin-gids de afgelopen jaren. Reden genoeg voor ons om het sushi-meergangen menu te proberen. Culinair genieten! Het sake pakket dat ik er bij neem leert me dat ik geen liefhebber van deze rijst-drank ben maar dat neemt de smaak van het overheerlijke eten niet weg.

Zaterdagochtend beginnen we met een ontbijt bij Maison Else, waar we een mooi plekje aan het raam krijgen omgeven door een prachtig jaren 20 decor. De eigenaar geniet zichtbaar van zijn rol als gastheer en loopt zingend, neuri?nd en lachend rond. De jus is vers, de toast lekker warm en de jam en choco-banaan pasta uitstekend.
De ochtend maken we de stadswandeling die in het gidsje zit dat we aangereikt kregen bij aankomst en leidt langs alle prachtige historische gebouwen.
Het aantal kerken en kathedralen zijn allemaal even mooi en we bezoeken de Sint-Baafskathedraal van binnen om het van alle kanten aanbevolen “Lam gods” te bewonderen. Eenmaal binnen zijn we echter niet bereid om de gevraagde 4 euro p.p. te betalen.
De middag genieten we van verse wafels bij Max. Volgens eigen zeggen de uitvinder van de wafels en dat houden ze al 6 generaties vol.
Na nog een paar terrasjes gaan we vroeg eten bij …. Het eten is prima maar de bediening komt heel nerveus over. Terwijl ze je bedienen schieten hun blikken constant alle kanten op en geeft me het idee dat ze aandacht voor de klant niet hoog in het vaandel hebben staan.

‘S Avonds gaan we naar een kleine bios, vergelijkbaar met de Movies in Amsterdam. We hadden ‘s middags al kaarten gekocht voor “the lost city of Z”.
We praten de film na in de jenever-bar. Op advies van een vrolijke local proberen we diverse smaken en genieten op het terras van de bedrijvigheid van de vrijgezellenfeesten en andere uitgaans-genieters.

Zondag brunchen we bij Alice.
Een prima buffet van hoofdzakelijk diverse soorten vis en vlees.
Daarna wandelen we naar en door het park dat een botanische tuin herbergt. De zon schijnt stralend en overal wandelen en sporten mensen om ons heen.
Met een zeer voldaan gevoel beseffen we dat het tijd is om naar huis te gaan… Dag Gent! Wie weet tot ziens!

Work like a captain, live like a pirate.