Strand

Lui laat ik me op mijn handdoek vallen. Tijd om even uit te brakken van het verjaardagsfeestje Kim die gisteren haar 40e heeft gevierd. Het is nog niet heel druk, we zijn immers vrij vroeg en omdat het een mooie dag belooft te worden kun je waarschijnlijk later op de nergens meer een lekker plekje vinden.
We liggen op strand. Frea heeft een paar tijdschriften mee die ik vanochtend bij het ontbijt had gekocht en op haar beurt heeft ze zojuist bij het strandwinkeltje voor de jongens schepnetjes, een emmer en een schepje gekocht.
Met deze nieuwe tools in de aanslag gaan Tomas, Seb en ik dan ook gelijk op jacht. Het is vloed en terwijl het water zich langzaam terug begint te trekken kun je langs de waterlijn van alles vangen. Een uur later hebben we dan ook enkele scholletjes gevangen, een krab, een paar zeesterren, een kwalletje en een handvol zeepieren. Tomas graaft met enkele andere kinderen een grote kuil gevuld met water en maakt een heuse dierentuin van de vangst.
Met Seb en later ook met Tomas speel ik in de golven. De jongens vinden het prachtig om er overheen te springen en Seb bungelt telkens weer aan een van mijn armen terwijl ik hem met een grote boog hoog op til. Tomas op zijn beurt oefent het peddelen zoals we dat tijdens de surf-clinics afgelopen zomer in Frankrijk hebben geleerd. Ook vandaag was er een soort van surf-clinic op het strand, maar met weinig succes omdat de golven vrij tam waren.
Rond een uur of drie houden we het voor gezien en loungen verder in de tuin.
De zomer is formeel nog niet begonnen maar we hebben vandaag een heerlijke voorbode gekregen!

Pinksterweekend 2017

Afgelopen weekend was het merendeel van werkend en schoolgaand Nederland 3 dagen vrij i.v.m. de Pinksteren.
Volgens mij heeft het merendeel van de hiervoor genoemde groep mensen in Nederland geen idee wat Pinksteren precies inhoud, maar dat mag de pret van een mooi weekend niet drukken. Het lijkt tegenwoordig dan ook meer een soort Spring-break en het weer was daar in elk geval naar!
(Eerlijk gezegd/geschreven moest ik zelf ook even naar Wikipedia om te lezen waarom we vrij waren ;))

Het weekend begon vrijdagmiddag toen we een bezoekje brachten aan het prachtige Cantonspark in Baarn en een onverwacht aansluitend bezoek aan de Theetuin.
Zaterdag hebben Frea en ik de tuin onder handen genomen en de lijst terugkerende tuinklusjes samen in een halve dag af kunnen tikken. Dat was aan de ene kant nodig omdat we de nieuwe tuintafel geleverd kregen en die moest een mooi plekje krijgen. Aan de andere kant omdat we ‘s middags bezoek van Toyah en haar tweeling kregen.
Te veel vlees en vers ijs van de lokale Italiaanse ijsboer later vertrok Toyah weer en toen de jongens op bed lagen betrokken Frea en ik de loungebank weer om onze boeken stuk te lezen.

Zondag stond in het teken van airsoft. Ik kreeg een uitnodiging van enkele jongens die ik daar eerder had ontmoet om mee te spelen en dat was een goede gelegenheid om de HK416 replica en communicatie middelen eens uit te testen. Al met al was het een goede dag en heb ik me weer behoorlijk in het zweet gewerkt.

Maandag hebben we een wandeling door de lokale polders gemaakt. Het poldergebied wordt maar 1x per jaar door Staatsbosbeheer open gesteld en er waren dan dan ook bijna 3000 mensen op af gekomen om de uitgezette wandeling te maken. We hebben met het gezin enorm genoten van de flora en fauna die we onderweg tegen kwamen. Het hoogtepunt was voor de jongens denk ik wel het bestuderen van het leven in het water. Met schepnetjes haalden we enorme hoeveelheden allerhande beestjes naar boven. Het leven is niet voor niets ontstaan in het water 😉
Tomas ging ‘s middags naar oma en we hadden Seb voor onszelf. Opnieuw een bbq om het weekend af te sluiten en opeens ging de wekker weer en was het dinsdagochtend. Tijd om aan het werk te gaan.

Interesse ontwikkeling

Als ik mijn jongens zie vind ik het bijzonder om te zien hoe ze zich ontwikkelen. Hoe Frea en ik proberen om ze helpen met het verdiepen in hun interesses. Bijvoorbeeld door ze mee te nemen naar plekken als “Dinoland”, “Nemo” of het “Aviodrome”. De laatste twee overigens niet per se vanwege de verdieping, als wel voor de kennismaking en mogelijke ontdekking van nieuwe interesses.
Zo vroeg ik me ook af hoe dat vroeger bij mezelf thuis ging, toen ik nog kind was.
Mijn ouders waren altijd erg reislustig en hebben ons altijd mee genomen tot ver Europa in. Zo zijn we alle 4 de windstreken op geweest om van Engeland, Denemarken tot Portugal en het oude Joegoslavi? en alles er tussen in te bereizen en ontdekken.
Er was ook een jaar dat we een keer niet op vakantie gingen en dat hadden we gecompenseerd met veelvuldige bezoeken aan diverse musea. Midden in de pubertijd vond ik met name het Afrika museum de meest vervelende plaats om te bezoeken maar achteraf staat het bezoek me nog heel helder voor de geest.

Mijn moeder was een tijdje werkzaam in de lokale bibliotheek en nam naast wekelijks een stapel stripboeken ook boeken over andere werelden mee. Met name de boeken over andere culturen zoals west-Amerika met verhalen over het wilde westen en boeken over de Vikingen zijn me nog erg bij gebleven.
Ook de boekenkast thuis was rijk gevuld met allerhande culturele en geschiedkundige informatie. Boekenseries van Lekturama over de Maya’s, de Inca’s en de Azteken. Zo ook een serie over de tweede wereldoorlog, met titels als “de bange meidagen van 40”. Daarnaast herinner ik me ook een boek met de titel “Vliegende schotels en andere raadsels van het heelal” of een boek “The Dutch created their own country”.
Zelfs tot ver nadat hun kinderen het huis uit waren hebben mijn ouders nog allerhande boeken het huis in gesleept. Gek genoeg zag ik ze er zelf echter nooit in lezen.

Ik hoop dat mijn kinderen ook een brede interesse hebben. Volgens mij heb je die of heb je die niet. Ik weet in elk geval wel dat ik gezegend ben dat er voor mijn interesses in elk geval altijd voeding genoeg was en ik hoop dat ook te kunnen doorgeven.

Gent

Nadat we om 11 uur nog even bij school heb gespiekt naar de koningsspelen om nog een laatste blik op de jongens te werpen stappen we in de auto en reizen zuidwaarts af richting Gent. Opa zal ongetwijfeld goed voor ze zorgen zodat wij zorgeloos van ons weekendje weg kunnen genieten.

Enkele uren later komen we aan. Frea parkeert de auto nog ergens anders terwijl ik ons vast aan meldt bij het reisbureau dat twee trappen onder ons appartement ligt.
De ruimte verrast ons enorm! Een heel ruime slaapkamer, prachtig weggewerkte, moderne kasten en een ruime badkamer.
We gooien de tassen neer en omdat het vrijdagmiddag is gaan we gelijk shoppen. Het resultaat is een paar nieuwe all-stars voor ondergetekende.
Om de dorst van het shoppen te lessen gaan we hier ook voor het eerste Belgische biertje. Er zullen er de komende dagen nog velen volgen.
Nadat we terug in het appartement het stof van de reis hebben afgespoeld besluiten we de stad in te lopen om te gaan eten. We hoeven niet ver te lopen want de deur naast het reisbureau zit een Japans restaurant met meerdere aanbeveling door de Michelin-gids de afgelopen jaren. Reden genoeg voor ons om het sushi-meergangen menu te proberen. Culinair genieten! Het sake pakket dat ik er bij neem leert me dat ik geen liefhebber van deze rijst-drank ben maar dat neemt de smaak van het overheerlijke eten niet weg.

Zaterdagochtend beginnen we met een ontbijt bij Maison Else, waar we een mooi plekje aan het raam krijgen omgeven door een prachtig jaren 20 decor. De eigenaar geniet zichtbaar van zijn rol als gastheer en loopt zingend, neuri?nd en lachend rond. De jus is vers, de toast lekker warm en de jam en choco-banaan pasta uitstekend.
De ochtend maken we de stadswandeling die in het gidsje zit dat we aangereikt kregen bij aankomst en leidt langs alle prachtige historische gebouwen.
Het aantal kerken en kathedralen zijn allemaal even mooi en we bezoeken de Sint-Baafskathedraal van binnen om het van alle kanten aanbevolen “Lam gods” te bewonderen. Eenmaal binnen zijn we echter niet bereid om de gevraagde 4 euro p.p. te betalen.
De middag genieten we van verse wafels bij Max. Volgens eigen zeggen de uitvinder van de wafels en dat houden ze al 6 generaties vol.
Na nog een paar terrasjes gaan we vroeg eten bij …. Het eten is prima maar de bediening komt heel nerveus over. Terwijl ze je bedienen schieten hun blikken constant alle kanten op en geeft me het idee dat ze aandacht voor de klant niet hoog in het vaandel hebben staan.

‘S Avonds gaan we naar een kleine bios, vergelijkbaar met de Movies in Amsterdam. We hadden ‘s middags al kaarten gekocht voor “the lost city of Z”.
We praten de film na in de jenever-bar. Op advies van een vrolijke local proberen we diverse smaken en genieten op het terras van de bedrijvigheid van de vrijgezellenfeesten en andere uitgaans-genieters.

Zondag brunchen we bij Alice.
Een prima buffet van hoofdzakelijk diverse soorten vis en vlees.
Daarna wandelen we naar en door het park dat een botanische tuin herbergt. De zon schijnt stralend en overal wandelen en sporten mensen om ons heen.
Met een zeer voldaan gevoel beseffen we dat het tijd is om naar huis te gaan… Dag Gent! Wie weet tot ziens!

Kleiduiven schieten

Dit jaar geven we elkaar een ervaring cadeau voor de verjaardag. Een van mijn beste maten en ik. Zo mocht ik voor mijn 41e een dag lang op een stuk heet ijzer in de smidse slaan en vandaag zijn hij en ik diep, diep Flevoland in gereden om te gaan kleiduiven schieten.
Het is voor ons beiden de eerste keer, hoewel ik wel enkele jaren schietervaring heb.
De rit vanuit Eemnes waar we elkaar treffen naar Biddinghuizen is al een cadeautje op zich. We hebben elkaar lange tijd niet gezien en kunnen eens goed bij kletsen.
Eenmaal ter plaatse verbazen we ons over het enorme terrein en complex. Behalve kleiduiven schieten wordt het terrein gebruikt voor jagen, adventure activiteiten en golf.
Nadat we wat gedronken hebben haken we aan bij een groepje van vier andere mannen en lopen onder begeleiding van een “ranger” naar de schietbaan. We gaan vijf keer schieten op vijf verschillende doelen. In totaal dus 25 schoten.
Als ik aan de beurt ben moet ik even wennen aan de korrel en knik dan naar de ranger dat hij de duif kan los laten. Ik volg hem, haal hem in volgens instructie en druk dan af. Tegelijk met de knal zie ik de duig uit elkaar spatten en ik blijf narichten. Tevreden kijk ik de ranger aan en denk bij mezelf dat ik geen slecht figuur sla.
Zo lopen we de vijf verschillende banen af van links naar rechts.
Bij de ene baan vliegt de duif van links in, op de volgende je tegemoet, dan recht van je af, schuin van je af en rollend over de grond.
Voor we het beseffen is het laatste schot gelost en heb ik met mijn 80% score de tweede plaats gehaald. Marco is derde dus we hebben het beiden heel goed gedaan.
Daarna eten we nog een hapje en evalueren kort het schieten om vervolgens nog meer bij te kletsen.
Dan gaan we huiswaarts en stappen in Eemnes weer over. Het was een mooi cadeau, ook om te geven 😉 Volgend jaar krijgt hij opnieuw een belevenis.

Stemmen

De verkiezingen voor de Tweede Kamer staan voor de deur en als politiek ge?nteresseerde gaat mijn hart dan ook sneller kloppen. We mogen opnieuw naar de stembus en een stem uit brengen voor een volksvertegenwoordiger waarvan je denkt dat die jouw belangen het best behartigd.

Tot nu toe is het een waar feest in de media. Politici die elkaar in de verschillende arena’s mondig te lijf gaan en in het dorpje waar ik woon is de minister president nota bene zelf op tournee geweest.
Uiteindelijk gaat het om de toekomst. De nabije, en de verre toekomst.

In eerste instantie kijk ik naar mijn eigen positie als werkende in de maatschappij.
Hieronder een overzicht waarin staat in hoeverre de politieke partijen willen investering in de branche waarin ik werkzaam breng.

PvdA + 100 miljoen euro
D66 + 5 miljoen euro
CDA / 50Plus / SP / GL / CU / PvdD / DENK +/- 0
VVD ? 300 miljoen euro
SGP ? 500 miljoen euro
VNL ? 700 miljoen euro
PVV / FvD onduidelijk

In een recente discussie met een collega kwam de vraag naar boven of je dat moest laten mee wegen. Als er immers in de huidige branche geen werk meer is dan kun je als manager van een faciliterende afdeling immers ook in andere branches terecht.

Waar moet je dan naar kijken?
Grote thema’s als milieu, zorg, defensie, belastingen.
De stemwijzers laten naast deze thema’s ook een aantal stellingen zien betreffende zaken die nu relevant zijn in de maatschappij zoals de hypotheek rente aftrek, pensioenen, kolen- en gaswinning, de Europese Unie en asielzoekers.

Mijn schoonvader geeft aan vooral naar de lange termijn te kijken. Naar generaties vooruit. Ergens heeft hij gelijk, maar de regeerperiode van 4 jaar kan dat niet overzien.

Van een andere collega hoorde ik dat hij had gekeken naar de doorberekeningen die het Centraal Planbureau had gecalculeerd op basis van de verkiezingsbeloften.
Als ik de doorberekeningen zelf grofweg na lees constateer ik dat er maar 4 partijen zijn die binnen de rijksbegroting blijven. Het vergroten van de staatsschuld is iets wat ik altijd kwalijk heb gevonden omdat je daar mee je afhankelijkheid vergroot van landen om je heen.
Toch zouden de doorberekeningen wellicht een betere onderbouwing van een keuze kunnen zijn dan de stellingen die politici roepen tijdens de campagnes.
Helaas is het dossier van het CPB een behoorlijk taai stuk van ruim 373 pagina’s. Iets waar je langer mee bezig bent om te lezen dan even door een stemwijzer heen klikken. (Mocht je het toch willen lezen, hierbij de link: https://www.cpb.nl/sites/default/files/omnidownload/Keuzes-in-Kaart-2018-2021.pdf)

Vooralsnog verlaat ik me op het stem advies, met onderbouwing van de cijfers. Vanavond nog maar eens goed nalezen wat de gevolgen zouden kunnen zijn op het moment dat ik mijn vakje rood kleur op het stembiljet.

De ontstoken zenuw

In het weekend begon ik aspirines te slikken. Drie of vier op een dag vanwege de steeds erger wordende kiespijn.
Het begon ruim 3 weken eerder toen ik bij de tandarts was om een gaatje te laten boren. Sindsdien was er geen dag dat ik geen pijn in mijn mond had. Het tandenpoetsen was het ergst. Spoelen met koud water gaf mijn hersenen telkens het pijnlijke signaal dat er een zenuw bloot lag.
De tandarts had al aangegeven dat het enkele dagen pijnlijk kon blijven maar het betreffende weekend was de pijn toch een kritische pijngrens gepasseerd. De grens die ik aspirine-grens noem.

Maandag besluit ik de tandarts te bellen. Behalve dat ik een constant zeurende pijn heb komen er ook aanvallen van pijnscheuten die daar nog eens een flinke schep boven op doen. Woensdag kan ik terecht.
Dinsdag zit ik op het werk en kan ik bijna niet meer praten. Ook val ik tijdens een meeting in de ochtend regelmatig stil omdat er een pijnscheut door mijn hoofd heen trekt die zijn weerga niet kent. Het trekt naar mijn oor, naar mijn oogkas en naar andere tanden en kiezen en mijn halve gezicht doet enorm veel zeer.
Woensdagmiddag zit ik dan eindelijk in de wachtkamer. Een assistente loopt met me naar het kamertje voor een r?ntgenfoto en een minuut later staat de tandarts me uit te leggen dat er een ruimer tijdslot nodig is om een blijkbaar ingewikkelde wortelkanaalbehandeling uit te voeren. Ik krijg een recept mee voor twee soorten pijnstillers en een nieuwe afspraak, 24 uur later.
Donderdag. Ik heb flink gesnoept van de pretpillen en poedertjes en heb praktisch 16 uur geslapen. Er stond al op de bijsluiter dat je wat suffig kon reageren. In mijn geval was dit een redelijk understatement. Als ik ik dan eindelijk met zwetende handen in de stoel zit is het klusje binnen 20 minuten geklaard en voel ik me herboren.
Ik denk aan de diverse familieleden om me heen die langdurig ziek zijn en voel me een beetje een watje. Lag ik echt nog geen uren eerder nog kermend van de pijn op de bank?
Ik wens het niemand toe om een ontstoken, blootliggende zenuw bij zijn kies te hebben.

Voornemens 2017

Het jaareinde nadert en de hektiek op het werk neemt af.
Doordat ik ruimte in mijn agenda en in mijn hoofd krijg is dit dan ook altijd een goed moment om na te denken of ik nog op koers lig in mijn leven.
Bij het opruimen van mijn mailbox kom ik een volgend linkje naar mezelf tegen en nieuwsgierig open ik het. De website van het NRC wordt geopend met een artikel over de “to do-lijst voor de drukke sukkel”. Met een zuinig glimlachje herken ik mezelf en ik lees het artikel nog eens.
Het gaat over het ontdekken van je ware noorden en ik lees opnieuw geinteresseerd de vragenlijst:

? Als je voor het geld niet meer hoefde te werken, wat zou je dan gaan doen?
? Met welk woord zou je willen dat anderen jou typeren? En met welk woord zouden ze dat nu doen, denk je?
? Als je al je bezittingen moest weggeven aan ??n goed doel, welk doel zou dat zijn?
? Wat ergert je? Welk onrecht maakt je oprecht boos? Kun je die boosheid productief maken?
? Wanneer heb je voor het laatst gelogen? Wat zou er gebeurd zijn als je de waarheid had verteld? Wat leer je daarvan?
? Stel dat de persoon die je tien jaar geleden was, de persoon die je nu bent zou ontmoeten. Zou hij of zij dan onder de indruk zijn van hoe je je hebt ontwikkeld? Waarom wel, waarom niet?
? En waarom wil je eigenlijk je ?ware noorden? ontdekken?
Waarom is dat belangrijk voor je? Herlees je antwoord regelmatig, want de zoektocht is niet altijd makkelijk.

Bovengenoemde zaken zijn dagelijks relevant en ik neem me voor om ze gauw met Frea te bespreken.
Dan kijk ik naar mijn todo-list voor 2016. Ik heb best een flink aantal punten afgetikt. De belangrijkste in elk geval. De boeken die ik had willen lezen zijn ten koste gegaan van Netflix en de Xbox One.
Ook had ik meer ruimte willen vrijmaken voor Tiny rooms projecten. (http://www.home-designing.com/2010/08/space-saving-tiny-apartment-new-york_ Deze laatste gaat misschien in 2017 dan opgepakt worden.

En de voornemens voor 2017 dan? Daar blog ik 31 december van dit jaar vast weer over 😉

Sint in Eemnes

Een hele rij schoenen in alle maten staan voor de open haard in Eemnes.
In, onder, op of naast alle schoenen ligt een cadeau en wat lekkers.
De schoenen van de nichtjes. De schoen van mijn vader. Mijn zwager. Het hele gezin en aanhang. Ook mijn oude versleten sportschoen. Toch vond ik een sportschoen erg gepast bij deze fase in mijn leven waarin sporten een belangrijke plek in neemt.
Sint heeft ons verrast met een dagje Openluchtmuseum in Arnhem tijdens het “landleven winter” evenement. Aan alles is door Sint gedacht, zelfs de lunch- en koffie voorschotten.
De kinderen waren vanzelfsprekend ook weer door Sint verwend met allemaal een eigen cadeau waar gelijk flink mee werd gespeeld.
Los van de presentjes was het een gezellig samenzijn, hoewel overschaduwd door ziekte. Dit zijn de momenten om te koesteren en ik vond het dan ook heerlijk om bij opa en oma op bezoek te zijn. Volgende keer steek ik wel weer de open haard aan net zoals mijn ouders deden toen we bij mijn opa en oma op bezoek gingen 🙂

Rijksbegroting 2017

Twee jaar terug bestudeerde ik de rijksbegroting 2015. Net bekomen van een stevige griep lees ik me nu in over de rijksbegroting 2017.
Volgens mij doet de MP het beter dan toen. Er is nog steeds een tekort maar significant minder.
Verwachtte inkomsten: 263,1 miljard. Verwachtte uitgaven: 264,4 miljard. Slechts een verschil van 1,3 miljard maar. Dat laatste was toch enigszins cynisch want 1,3 miljard is natuurlijk een enorme som geld. Maar goed… het verschil twee jaar geleden was 10x zo veel.
Nu vraag ik me wel eens af of de ambtenaren die de rijksbegroting opstellen de grote getallen waar ze mee werken niet “normaliseren”. Zelf doe ik dat ook.
102K of 100K voor een nieuw serverpark… het lijkt een klein verschil. Maar op het moment dat ik zelf een rekening op de deurmat krijg en even 2K moet betalen dan heeft het huishoudboekje best een uitdaging te verwerken. Zo moet het haast ook zijn met de rijksbegroting. 263,1 of 263,2 miljard aan uitgaven? Het lijkt maar een verschil van 0,1. Maar op het moment dat ik thuis een rekening van 100 miljoen euro op de deurmat vind boek ik een ticket naar een land ver weg om daar onder te duiken. Want dat kan ik natuurlijk nooit betalen.
Een verschil van 0,1 miljard… ik denk gelijk aan het aantal boetes voor bellen onder het rijden. Een flinke prent waar ik me zelf ooit 1x per ongeluk schuldig aan heb gemaakt. Ruim 400.000 van zulke boetes. Dat wordt dan hard werken voor de politie omdat er gemiddeld 22.000 verkeersboetes per dag worden uitgeschreven (red. dit betreft alle soorten verkeersovertredingen).
Zou het ooit nog gebeuren dat we weer geld gaan overhouden en de staatsschuld afbouwen?

Work like a captain, live like a pirate.